บทที่ 720 ยังจำผมได้เหรอ?

เมื่อเห็นท่าทางหลินอิ่งยังนิ่งและยอมรับได้อย่างนี้แล้ว ฉินเหิงเยว่ก็ตะลึงเล็กน้อย

เป็นที่รู้กันว่าหลินอิ่งสังหารศิษย์ของตู้เฉินเฟิงที่รักเหมือนพ่อลูกแท้ๆ ตอนนี้ต้องไปเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่เคยขึ้นถึงรายการแห่งฟ้า แต่กลับไม่แคร์อะไรเลย

หรือว่า...คุณชายหลินอิ่งไม่รู้สึกกดดันกับการไปพบศัตรูที่มีกำลังแข็งแกร่งเลย?

ถึงจะบอกว่าท่านเฉินเฟิงไม่กล้าทำอะไรหลินอิ่ง แค่สั่งสอนระบายอารมณ์เท่านั้น แต่นั่นก็ยังต้องได้รับบาดเจ็บอะไรบ้าง

"คุณชายหลินอิ่งต้องระวังนะครับ ถึงท่านเฉินเฟิงจะไม่กล้าทำอะไรคุณชายจริงๆ แต่ก็คงไม่พ้นต้องลงมือสั่งสอนบ้าง ยั่วโมโหเขารังแต่จะเป็นภัยกับคุณชายเอง" ฉินเหิงเยว่เตือนด้วยความหวังดี

ถึงอย่างไรหลินอิ่งก็ยังเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อน หากทำอะไรบุ่มบ่ามต่อหน้าตู้เฉินเฟิงจนอีกฝ่ายลงมือหนักขึ้นมา หลินอิ่งคงต้องนอนพักฟื้นสองสามเดือนแน่

"เฮอะ" หลินอิ่งหัวเราะ ไม่พูดมาก

เขาเดาออกได้ว่าแม่เฒ่าทำแบบนี้เพื่ออะไร

ประสงค์ของแม่เฒ่า ก็คงไม่พ้นส่งเขาเข้าไปให้ตาแก่เฉินเฟิงนั่นอัดสักยก

แบบนี้จะได้ปิดปากตู้เฉินเฟิง

พอตนไปห้องโถงใหญ่ตระกูลหลินด้วยบาดแผลเต็มตัว แม่เฒ่าจะได้ช่วยเขาไกล่เกลี่ยเรื่องที่ฆ่าหลินเซี่ยวตาย

หากมองจากจุดนี้ หลินอิ่งก็รู้สึกดีกับแม่เฒ่าท่านนั้นอยู่หน่อยหนึ่ง

"คุณชายหลินอิ่ง ตามผมมาเถอะครับ"

ฉินเหิงเยว่พูดจริงจัง

"ฉีโม่ คุณพักอยู่ที่ห้องก่อนนะ เดี๋ยวผมมา"

หลินอิ่งบอกกล่าวกับจางฉีโม่ และจางฉีโม่ก็พยักหน้ารับคำแต่โดยดี

จากนั้นทั้งสองก็เดินไปทางคฤหาสน์หยกขาวที่อยู่ไกล

ฉินเหิงเยว่รออยู่ด้านนอก หลินอิ่งเดินขึ้นบันไดตามลำพัง เข้าสู่ด้านใน

เฮ้อ!

วินาทีที่หลินอิ่งย่างเท้าเข้าข้างในก็มีลมเย็นวูบพัดเข้ามาทันที

เกิดลมไร้สาเหตุ จิตสังหารแรงกล้า

จิตสังหารที่เปี่ยมล้นระเบิดออกจากด้านใน ทำให้ผู้ที่ย่างเท้าเข้าไปรู้สึกขนลุกซู่ในทันที

แขนเสื้อหลินอิ่งโบกสะบัด ทุกย่างเท้าที่ก้าวเข้าไปล้วนมีพลังสกัด ทำให้เขาเดินต่อลำบาก

นี่คือจิตกระบี่!

ยอดฝีมือที่อยู่ข้างในส่งจิตกระบี่มา แสดงกำลังแข็งกร้าวให้เห็น

นี่เป็นระดับบูโดที่มีแต่ยอดฝีมือรายการแห่งฟ้าเท่านั้นที่สามารถเข้าถึง

รายการแห่งฟ้าเป็นระดับที่ก้าวกระโดด เมื่อฝึกถึงขั้นนี้แล้วมักมีการเปลี่ยนแปลงราวกับเกิดใหม่ หลุดพ้นจากความเป็นปุถุชน มีขั้นตอนต่างๆ ที่คาดไม่ถึง

รับรู้ถึงจิตกระบี่อันเย็นเฉียบ หลินอิ่งยิ้มที่มุมปาก มองไปด้วยสายตาเย็นชา

ภายในนั้นมีชายแก่ผมยาวคลุมหลัง สวมชุดนักพรตนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะและหันหลังอยู่

ด้านข้างของเขามีฝักกระบี่สีโอ๊คแดงลายเส้นเลือดอยู่เล่มหนึ่ง

ภายนอกฝักกระบี่มีกลิ่นอายอันตรายอย่างยิ่งยวด ราวกับเก็บซ่อนยอดกระบี่แห่งยุค

จิตกระบี่ที่กดขี่จิตใจมนุษย์นั้นแผ่ซ่านออกมาจากฝักกระบี่เล่มนี้นั่นเอง

อายกระบี่และลมเย็นที่คละคลุ้งอยู่ในนี้ก็มาจากมันด้วย

ชายแก่ที่สวมชุดนักพรตก็คือตู้เฉินเฟิงนั่นเอง อดีตปรมาจารย์แห่งยุคที่เคยนั่งสิบสองเก้าอี้ในรายการแห่งฟ้ามาก่อน

ตู้เฉินเฟิงเป็นบุคคลที่ชื่อก้องในแวดวงลึกลับ สมัยหนุ่มแทบกวาดล้างตะวันตกเฉียงเหนือประเทศหลุงเพียงกระบี่เฉินเฟิงเล่มเดียว

และที่ทำให้เล่าลือกันให้ทั่ว ก็คือเขาไม่มีสำนัก ก่อตั้งหุบเขาเฉินเฟิง ฝึกบูโดด้านกระบี่เป็นของตัวเอง

แต่แค่ไม่กี่ปีกำลังบูโดของตู้เฉินเฟิงก็มีอันร่วงตกลงไป ประกาศลาออกจากรายการแห่งฟ้าด้วยตนเอง

"ตู้เฉินเฟิง วางมาดจริงนะ"

หลินอิ่งหัวเราะเย็น เอามือไพล่หลังยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังอีกฝ่าย

"แกก็คือหลินอิ่ง? ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกกล้าดียังไงมาก่อเรื่องต่อหน้าปรมาจารย์อย่างฉัน?"

"แกฆ่าศิษย์ของฉัน ฉันจะไม่รังแกแกหรอก วันนี้จะทิ่มแกครั้งเดียว กลับไปแล้วก็สำนึกผิดด้วยล่ะ!"

ตู้เฉินเฟิงยังคงไม่หันหน้ามา หันหลังพูดเสียงหนักกับหลินอิ่ง

การหันหลังให้ศัตรูนั้นถือเป็นเรื่องต้องห้ามเด็ดขาดของชาวบูโด และเป็นการดูถูกอีกฝ่ายด้วย!