บทที่ 723 ปากเหมือนปืนลิ้นเหมือนดาบ

ผู้อาวุโสตระกูลหลินแต่ละคนนิ่งเงียบ แล้วมองไปที่หลินอิ่งกับจางฉีโม่อย่างเฝ้าสังเกต

แม่เฒ่าที่นั่งตำแหน่งสูงสุด หรี่ตาลงเช่นกัน แล้วใช้สายตามองสำรวจทั้งสองคน

หลินอิ่งสีหน้าท่าทีปกติ มองไปที่แม่เฒ่าตระกูลหลิน อย่างเรียบเฉย

แม่เฒ่าผมหงอกเต็มหัว มีริ้วรอยบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด เธอถือไม้ค้ำที่ทำจากไม้จันทน์หัวไม้ค้ำเป็นหัวมังกร ท่าทางสง่างาม

แม่เฒ่าตระกูลหลินผู้นี้ อายุเกือบร้อยปี แต่ดูเหมือนยังมีชีวิตชีวา มีดวงตาที่ต่างไปจากเดิมมาก ไร้ร่องรอยของความชรา

เนื่องจาก ในฐานะที่เป็นภรรยาของนายท่านใหญ่ของตระกูลหลิน แม่เฒ่าผู้นี้มีภูมิหลังที่ดี เขายังเป็นยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงในยุทธภพตอนอายุยังน้อย จนถึงตอนนี้กระดูกกระเดี้ยวของเธอก็ยังดีอยู่

หลินอิ่งเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดว่า "สวัสดีครับแม่เฒ่า"

จางฉีโม่เองก็พูดอย่างมีมารยาทเช่นกัน "สวัสดีค่ะแม่เฒ่า"

"อืม หลินอิ่ง ไม่เลวๆ" แม่เฒ่าพยักหน้าเล็กน้อย ด้วยแววตาชื่นชมยินดี "รัศมีของแก มีลักษณะคล้ายกับปู่ทวดของแกตอนหนุ่มๆเลยนะ"

"คนที่อยู่ข้างๆ เป็นเหลนสะใภ้ของฉันใช่ไหม?" แม่เฒ่าค่อยๆพูดขึ้นมา "ไม่เลว เหมาะสมดี"

"หนูจ๊ะ เข้ามาตระกูลหลิน ฉันไม่รู้ว่าหนูชอบอะไร ฉันจะให้ของขวัญสำหรับการพบเจอกันครั้งแรก ในเมืองชางโจว ถ้าชอบอะไรล่ะก็ เลือกได้เลยนะจ๊ะ" แม่เฒ่าพูดอย่างไม่รีบร้อน คำพูดคำจาใจกว้าง

ในขณะที่กำลังพูด ก็มีคนรับใช้ของตระกูลหลินเดินเข้ามาจากข้างๆประตูสองคน สองมือถือกล่องไม้ แล้วยื่นมาด้านหน้าของจางฉีโม่อย่างนอบน้อม

จางฉีโม่เหมือนจะตื่นเต้นเล็กน้อย เหลือบมองหลินอิ่งครู่หนึ่ง หลินอิ่งค่อยๆพยักหน้า แล้วจึงรับรางวัล

แม่เฒ่าให้รางวัลกับจางฉีโม่ เป็นป้ายหยกของตระกูลหลิน เป็นสิ่งของที่แสดงถึงตำแหน่งฐานะ

อย่ามองว่าเป็นแค่ป้ายแผ่นหนึ่ง แต่ในเมืองชางโจว มันเป็นสิ่งที่จะเลือกอะไรก็ได้ รวมถึงเงินตราอำนาจ และทุกอย่าง

"ขอบคุณค่ะแม่เฒ่า" จางฉีโม่พูดอย่างนอบน้อม

"อืม" แม่เฒ่าพยักหน้าเบาๆ แล้วมองไปที่หลินอิ่ง "เหลนมีหน้าที่การงานใหญ่โตที่ตี้จิง ฉันได้ยินมาว่า ไม่เลวเลย ไม่ทำให้คนของตระกูลหลินเสียชื่อเสียง ซูชิงยัยเด็กคนนั้น มีลูกชายดีจริงๆ"

หลังจากพูดชื่นชมไปหนึ่งประโยค แม่เฒ่ากับชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนบทสนทนา พูดต่อว่า "หลินอิ่ง แกน่าจะรู้ว่าฉันให้แกเป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลหลิน มันหมายความว่ายังไง?แล้วรู้ไหมว่าฐานะตัวตนนี้มันแสดงให้เห็นว่าอะไร?"

แม่เฒ่าพูดเข้าประเด็น หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย "กระผมไม่รู้ครับ"

"เหอะๆๆ" แม่เฒ่าหัวเราะ "เรื่องซูชิงแม่ของแก ตอนนั้นถือว่าฉันทำผิด หลายปีมานี้ฉันเป็นหนี้ครอบครัวของพวกแก นี่เป็นการชดใช้อย่างหนึ่ง และเป็นการยอมรับว่านามีความสามารถ"

"และแกมีฐานะนี้แล้ว ในขณะเดียวกันก็จะได้รับอำนาจและตำแหน่ง พร้อมกับต้องแบกรับหน้าที่ความรับผิดชอบที่ตามมาด้วยเช่นกัน"

"ฉันเชื่อมั่นในตัวแกนะ ตอนแรกฉันคิดจะเพิ่มภาระให้แก แต่ว่านะ ก่อนหน้าที่แกจะมาตระกูลหลินได้ทำอะไรมามากมาย คณะกรรมการผู้อาวุโสต่างถกเถียงกันใหญ่ ฉันจะอธิบายกับแกและเหล่าผู้อาวุโสอย่างไม่ปิดบัง แกคิดยังไงกับเรื่องนี้?"

พูดจบ แม่เฒ่าก็หรี่ตาลงแล้วมองไปที่หลินอิ่ง

หลินอิ่งพูดอย่างนิ่งเฉย "ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายครับ"

"หืม?" คิ้วของแม่เฒ่าขมวดเล็กน้อย ด้วยความสนใจ "เมื่อวานแกฆ่าเซี่ยวเอ๋อ เขาเป็นพี่ชายของแก แกจะไม่อธิบายถึงเหตุการณ์นั้นหน่อยหรอ?ว่าเป็นมายังไง?"

หลินอิ่งพูดอย่างนิ่งเฉยว่า "หลินเซี่ยวบีบให้ผมฆ่าเขาเอง ผมก็เลยฆ่าเขาซะ"

"บังอาจ!แกพูดจาสามหาวเกินไปแล้วนะ ไม่เห็นผู้ที่อาวุโสกว่าอยู่ในสายตา!คุณชายเซี่ยวเป็นพี่ชายของแก และเป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งผู้สืบทอดของตระกูลหลิน แกเข้ามาในตระกูลหลินเป็นครั้งแรก ก็ฆ่าพี่ชายตระกูลเดียวกันอย่างโหดเหี้ยม นี่มันคือการไม่เห็นตระกูลหลินอยู่ในสายตาชัดๆ!" เวลานี้เอง หลินเสวียนเฮอลุกขึ้นยืน ตำหนิหลินอิ่งอย่างเกรี้ยวกราด หลังจากนั้นก็มองไปที่แม่เฒ่า "แม่เฒ่าครับ เด็กคนนี้จองหองเกินไป ต่อหน้าท่าน เขายังกล้ายโสโอหังขนาดนี้ ผมขอเสนอ ให้โบยเขาหนึ่งร้อยทีแล้วค่อยว่ากันครับ!"

แม่เฒ่าค่อยๆพูดขึ้นมาว่า "อย่าเอะอะอะไรก็ลงโทษ ใช้อำนาจในการกดขี่คนที่เด็กกว่าได้ไหม หลินอิ่ง ไหนแกลองเล่ามาสิ ว่าหลินเซี่ยวไปทำอะไรให้แกโกรธ ถึงได้ลงมือฆ่าเขาอย่างนี้?"