บทที่ 724 ท่านเฉินเฟิงกลับคำ

แม่เฒ่าพูดถึงตรงนี้ หลินเสวียนหมิงก็มองไปที่หลินอิ่งอย่างเย้ยหยัน

ในใจของเขารู้ดีว่าอยากจะเอาเรื่องนี้กำจัดหลินอิ่งมันคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องให้หลินอิ่งเสียเลือดเสียเนื้อบ้าง เพื่อศักดิ์ศรี

หลังจากนั้น ค่อยหาโอกาสจัดการเก็บเด็กคนนี้

แม่เฒ่าค่อยๆพูดขึ้นมาว่า "ตระกูลหลินมีกฎจะต้องลงโทษ งั้นก็ยึดของขวัญปู่ของแก ยึดทรัพย์สินที่ปินไห่ที่เคยมอบให้เขา"

"นอกจากนี้ ตอนนั้นท่านเฉินเฟิงจะไปแก้แค้นอด แต่ฉันขวางเอาไว้แทนแก"

"ฉันจะลงโทษ ด้วยการให้แกไปสะสางความแค้นระหว่างหุบเฉินเฟิง ถ้าแกถูกท่านเฉินเฟิงฆ่าตาย ฉันจะไม่ยอมยื่นมือไปช่วยแก"

"แม่เฒ่า นี่ท่าน?"

หลินเสวียนหมิงนั่งต่อไปไม่ได้แล้ว เขาพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

แม่เฒ่าปกป้องหลินอิ่งเกินไปรึเปล่า?

นี่มันคือการลงโทษหนักอย่างไร?

ยึดทรัพย์สมบัติที่เคยให้หลินซวนหวาแค่นั้นมันจะไปพออะไร?อย่างมากสุดนั่นก็แค่ทรัพย์สินมูลค่าพันล้านเท่านั้น

หลินซวนหากลับสู่ตระกูลหลินแล้ว กลับมามีตัวตนสถานะ ทรัพย์สมบัติแค่นั้นจะไปมีค่าอะไร?

ทั้นสอง ให้หลินอิ่งไปจัดการสะสางความแค้นกับหุบเฉินเฟิง?

ถ้าหากแม่เฒ่าพูดก่อนหน้านี้ ในใจของหลินเสวียนหมิงคงรู้สึกดีใจแทบไม่ไหวแน่ เพราะไม่มีแม่เฒ่าคอยควบคุมเรื่องนี้ เขาจะสามารถสั่งการให้ท่านเฉินเฟิงฆ่าหลินอิ่งได้เลย

แต่ตอนนี้ เรื่องมันกลับตาลปัตรไม่เหมือนเดิมแล้ว ตู้เฉินเฟิงก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงแล่อยหลินอิ่งออกมาอย่างสบายใจ

"อะไร?" แม่เฒ่ากลอกตาใส่หลินเสวียนหมิงอย่างไม่พอใจ "หลินเซี่ยวพ่ายแพ้เพราะตัวต่อตัวกับหลินอิ่ง ตลอดมาแม่เฒ่ายุติธรรม ถ้าหาดหลินเซี่ยวฆ่าหลินอิ่ง เธอก็จะไม่กล่าวโทษหลินเซี่ยวเช่นกัน ความสามารถของเขาไม่เท่าคนอื่น ถ้ายังไปช่วยเขาเอาเรื่อง นี่มันไม่มีเหตุผล?เรื่องนี้ต้องปล่อยให้ผ่านไป ห้ามใครเอ่ยขึ้นทั้งนั้น!"

"แน่นอนว่า ตระกูลหลินมีกฎ ในเมื่อเรื่องนี้ฉันไม่เข้าข้างหลินเซี่ยว ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่เข้าข้างหลินอิ่งแล้วขวางคนของหุบเฉินเฟิงแทนเขา"

"เอาล่ะ ให้มันเป็นแบบนี้เนี่ยแหละ ไปเรียกท่านเฉินเฟิงมาที่คฤหาสน์!หลินอิ่ง แกคุยเรื่องนี้ต่อหน้าศัตรูทุกคนแล้วกัน ควรจะทำยังไง แกไปตัดสินใจเอาเอง ถึงยังไงฉันก็จะไม่ช่วยแก นี่เป็นการทดสอบแกอย่างหนึ่ง" แม่เฒ่าพูดอย่างเด็ดขาด

พูดจบ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พากันเงียบ

ทัศนคติของแม่เฒ่าชัดเจนมาก

ภายนอกพูดว่าไม่ปกป้องหลินอิ่ง ความจริงแล้วกลับปกป้องเขา

แม่เฒ่าหรี่ตาลง มองไปที่หลินอิ่ง

เดิมทีเธอไม่ได้วางแผนเช่นนี้ แต่มีวิธีอื่นที่ช่วยหลินอิ่งหยุดผู้อาวุโสสอง

เพียงแต่ หลินอิ่งมาจากที่ของท่านเฉินเฟิง โดยที่ไม่มีอะไรเสียหายแม้แต่ปลายผม นี่ดึงดูดความสนใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจมาก

ประการที่สอง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือแม่เฒ่าอยากทุบตีหลินอิ่ง

ทำให้หลินอิ่งรู้ว่าตระกูลหลินเป็นที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดของเขา ถ้าปล่อยให้หลินอิ่งได้รับความกดดันของหุบเฉินเฟิง แล้วขอความช่วยเหลือจากเธอ เมื่อเป็นเช่นนี้ ถึงจะได้ใช้บุญคุณกับความน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ท่านเฉินเฟิงค่อยๆเดินเข้ามาในห้องโถง

"แม่เฒ่า เชิญกระผมมาที่นี่ มีอะไรให้รับใช้ครับ?" ท่านเฉินเฟิงถามอย่างจริงจัง

แม่เฒ่าค่อยๆพูดขึ้นมาว่า "ตู้เฉินเฟิง ก่อนหน้านี้คุณเคยบ่นกับฉันตลอดไม่ใช่หรอ ว่าจะขอให้ตระกูลหลินอธิบาย?นี่ไง หลินอิ่งคนที่ฆ่าลูกศิษย์ของคุณอยู่นี่แล้ว ก่อนหน้านั้นก็เคยพบเจอกับเขามาแล้ว คุณอยากจะทำอย่างไรกับเขาบอกมาได้เลย ฉันจะไม่ช่วย ไม่ปกป้อง"

ใบหน้าของท่านเฉินเฟิงนิ่งเฉย มองไปที่แม่เฒ่าแวบหนึ่ง แล้วมองไปที่หลินอิ่ง ในใจกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

คนตระกูลหลินที่อยู่ในเหตุการณ์ มองดูฉากนี้ด้วยความตึงเครียด แต่ละคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง