บทที่ 726 คุณชายใหญ่มาแล้ว

ณ ภูเขาลังยา ภายในห้องโถงที่สำหรับต้อนรับแขกเหรื่อ

ท่านเฉินเฟิงสวมชุดนักเต๋า นั่งสมาธิอยู่บนฟูก

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังลอดเข้ามา

หลินเสวียนหมิงเดินเข้ามา มือไพล่หลัง มองไปที่ท่านเฉินเฟิงอย่างเย็นชา

"ตู้เฉินเฟิง แกหมายความว่าไง?" หลินเสวียนหมิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ท่านเฉินเฟิงค่อยๆหันกลับมา แล้วใช้สายตาดั่งเช่นปกติมองไปที่หลินเสวียนหมิง แล้วถามไปว่า "พี่เสวียนหมิงทำไมพูดแบบนี้ครับ?"

"แกไม่ต้องอุบฉันอีกแล้ว พูดมา ทำไมแกถึงเปลี่ยนการตัดสินใจฉุกละหุก เปลี่ยนมาหักหลังฉันแบบนี้ห้ะ?แกเห็นว่าข้อตกลงระหว่างเราเป็นเรื่องไร้สาระรึไง?แกเอาหลินนเสวียนหมิงคนอย่างฉันไปไว้ที่ไหน?" หลินเสวียนหมิงถามอย่างโกรธเคือง เขารู้สึกไม่พอใจท่านเฉินเฟิงเป็นอย่างมาก

ท่านเฉินเฟิงพูดอย่างไม่รีบไม่ร้อน "พี่เสวียนหมิง เรื่องที่ควรพูด ผมก็พูดต่อหน้าแม่เฒ่าตระกูลหลินของพวกพี่ไปแล้ว ผมพูดชัดเจนหมดแล้วไม่ใช่หรอ?ความแค้นระหว่างผมกับหลินอิ่งจบกันไปแล้ว อย่าพูดถึงอีกเลย"

"เหอะ" หลินเสวียนหมิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน แล้วพูดอย่างสงสัย "ตู้เฉินเฟิง ก่อนหน้านี้แกพูดยังไงนะ?จะไม่ขออยู่ร่วมแผ่นฟ้าเดียวกันกับหลินอิ่งที่เป็นศัตรู?ทำไมล่ะ?เขาให้ประโยชน์อะไรนายงั้นหรอ ถึงทำให้แกไม่แก้แค้นให้ลูกศิษย์ของแก แม้แต่ศักดิ์ศรีก็ไม่เอา?"

"หลินเสวียนหมิง!" ท่านเฉินเฟิงลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ "คุณพูดอะไรห้ะ?คุณอย่าคิดว่าคุณเป็นผู้อาวุโสสอง แล้วจะเหยียดหยามผมยังไงก็ได้น่ะ"

"ถ้าผมไม่คิดว่าผมอยู่ที่ภูเขาลังยา วันนี้เขาจะชักดาบออกจากฝัก เพื่อถามคุณถึงเรื่องที่เกิดขึ้น!"

หลินเสวียนหมิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน แล้วพูดว่า "ตู้เฉินเฟิง แกคิดว่าแกยังเป็นคนในตอนนั้นงั้นหรอ? วิชาบูโดของแกจะสามารถข่มฉันได้งั้นหรอ"

"วันนี้แกลอบกัดฉัน ในอนาคต ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจหุบเฉินเฟิงของแกแล้วกัน!"

ท่านเฉินเฟิงตอบกลับอย่างเย็นชา "หลินเสวียนหมิง ผมรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกับคุณ คุณจะทำอะไรกับหุบเฉินเฟิง ก็เชิญมาได้เลย คุณจะต่อกรกับหลินอิ่ง นั่นก็เป็นเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวอะไรกับผม"

ท่านเฉินเฟิงเองก็รู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจ ถูกหลินเสวียนหมิงทำให้โกรธ

ถ้าเป็นเวลาปกติเขาไม่มีทางล่วงเกินหลินเสวียนหมิงแบบนี้หรอก แต่เพราะความชั่วร้ายที่ไม่มีใครเทียบกับหลินอิ่งได้ ล่วงเกินหลินเสวียนหมิงจะเป็นไรไป?

ถ้าหลินอิ่งไม่ได้ผนึกเส้นลมปราณไว้ยางส่วน ทำให้พลังของเขาได้รับความเสียหาย เขาคงไม่มีทางกลัวหลินเสวียนหมิงแบบนี้หรอก

เนื่องจาก เขาได้ก้าวไปสู่รายการแห่งฟ้าก่อนหลินเสวียนหมิง มีความแตกฉานมากกว่า

ท่านเฉินเฟิงครุ่นคิด ขอแค่ทำภารกิจที่หลินอิ่งมอบหมายให้ดีๆ เมื่อปลดผนึกเส้นลมปราณได้แล้ว พลังฟื้นกลับคืนมา เขายังต้องกลัวอะไรหลินเสวียนหมิงอีก?

"ได้ๆๆ"

เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของท่านเฉินเฟิง หลินเสวียนหมิงก็โกรธจนหัวเราะออกมา พูดคำว่าได้ติดต่อกันสามครั้ง

"งั้นก็รอดูเถอะ!"

พูดทิ้งท้ายเสร็จ หลินเสวียนหมิงก็สบถเสียงหึ แล้วสะบัดแขนเสื้อเดินออกไปทันที

เดินออกมาจากห้องโถง สีหน้าของเขาหน้าดำคร่ำเครียด

การแสดงออกของท่านเฉินเฟิงผิดปกติเกินไป!

กล้าแข็งกร้าวกับเขาขนาดนี้เชียวหรอ?

ยอมผิดใจล่วงเกินเขาที่เป็นผู้อาวุโสสองของตระกูลหลิน ยอดฝีมือรายการแห่งฟ้า แต่ก็ไม่กล้าไปล่วงเกินหลินอิ่งไอ้เด็กคนนั้น?

สมองพังไปแล้วรึไงกัน?

หลินเสวียนหมิงยิ่งคิดยิ่งโมโห ศึกนี้กลับถูกหลินอิ่งทำให้พ่ายแพ้ลงไป?