บทที่ 727 นายกำลังสั่งฉันอย่างงั้นหรอ?

"หลินอิ่ง สวัสดี ฉันชื่อหลินเซวียน" หลินเซวียนหัวเราะ แล้วเปิดปากพูดก่อนว่า "ถ้าตามศักดิ์แล้วฉันโตกว่านายหนึ่งรุ่น แต่นายกับฉันอายุต่างกันไม่เยอะ ในอนาคตมีอะไรเราก็คุยกันเหมือนคนรุ่นเดียวกันนั่นแหละ"

ในแวดวงลึกลับมักมีกฎที่ไม่ได้เขียนเอาไว้ ไม่เคยพูดถึงเรื่องอายุว่าน้อยหรือมาก แต่จะดูจากความสามารถของวิชาบูโด

ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่ว่าจะทำอะไรไม่มีก่อนหรือหลัง ผู้ที่บรรลุเข้าใจก็เป็นครูได้

หลินอิ่งจึงพูดว่า "สวัสดี หลินเซวียน"

"คุณชายใหญ่ถ้าไม่ถือสาอะไรก็เชิญนั่งจิบชากันก่อนครับ แล้วค่อยๆพูดคุยกัน" หลินซวนหวาพูดอย่างสุภาพ

หลินซวนหัวเราะแล้วพูดว่า "อาสิบสองเกรงใจเกินไปแล้วครับ วันนี้ผมไม่ได้มาจิบชาหรอกครับ แต่มีคำสั่งจากแม่เฒ่า ให้ผมมาบอกกับหลินอิ่ง"

พูดจบ หลินเซวียนก็มองไปที่หลินอิ่ง ท่าทีเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น แล้วพูดขึ้นมาว่า "หลินอิ่ง แม่เฒ่าสั่งว่าให้นายออกเดินทางภายในสามวัน ไปที่มณฑลจี้โจว จัดการเรื่องของตระกูลเผยแห่งจี้โจว ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง เมื่อถึงหลินซื่อกรุ๊ปที่มณฑลจี้โจวแล้ว จะมีคนมอบให้นายเอง"

"แม่เฒ่าเหมือนจะไม่เคยถามความเห็นของฉันมาก่อนนะ ว่าจะไปมณฑลจี้โจวไหม ต้องดูว่าฉันมีเวลาว่างไหม" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉยว่า "จะไปเมื่อไร ต้องดูอารมณ์ฉัน"

"การเดินทางครั้งนี้ ฉันก็จะไปที่มณฑลจี้โจวด้วย"

"ทางที่ดีนายควรจะร่วมมือกับฉันนะ"

น้ำเสียงของหลินเซวียนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้น ใช้น้ำเสียงของผู้บังคับบัญชาสั่งยังไงอย่างนั้น

"นายกำลังสั่งฉันงั้นหรอ?" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย "ถ้าฉันไม่ร่วมมือนายล่ะ?"

"งั้นนายก็คงต้องตาย" หลินเซวียนพูดอย่างเย็นชา

หลินอิ่งหัวเราะอย่างเยือกเย็น

"นายคงจะเข้าใจเรื่องที่ว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ดังนั้น ทางที่ดีนายควรวางตัวให้ดี ถ้านายวางตัวไม่ดีล่ะก็ ฉันจะกำจัดนายอย่างไร้ความปรานี" หลินเซวียนพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมแม้แต่นิดเดียว

ใช่แล้ว การต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งทายาทผู้สืบทอดก็คือต้องมีคนใดคนหนึ่งตายกันไปข้าง

หลินอิ่งกับหลินเซวียน มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ชนะ ได้รับทุกสิ่งทุกอย่าง ผู้แพ้ จะไม่ได้อะไรเลย

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ หลินเซวียนก็มองไปที่หลินซวนหวา แล้วพูดว่า "อาสิบสองครับ หลายปีมานี้อาใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก กว่าจะกลับตระกูลหลินมามันไม่ง่าย ได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขสองสามวัน ทางที่ดีอาต้องรู้จักรักษาไว้นะครับ"

"เกลี้ยกล่อมหลานของอาหน่อยเถอะครับ ถ้ารู้ว่าควรวางตัวเองอยู่ที่ไหน ผมก็จะให้เขาอยู่ในตระกูลหลินต่อไป ไม่อย่างนั้น ชะตากรรมของเขาจะไม่ได้ดีไปกว่าหลินเซี่ยว"

"อย่าคิดว่า ฆ่าหลินเซี่ยวคนเดียว จะปฏิบัติตัวคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์จริงๆ"

หลินเซวียนพูดด้วยสีหน้าเยือกเย็นจบ ก็หันหลังเดินออกมาจากสวนหลังบ้านไป

สีหน้าของหลินซวนหวาเคร่งขรึมลง มองไปที่แผ่นหลังของหลินเซวียน กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"อิ่งเอ๋อ การปรากฏตัวของหลานเป็นสิ่งต้องห้ามของคุณชายใหญ่ เขาเล็งหลานไว้แล้ว" หลินซวนหวาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ในอดีตหลินเซี่ยวไม่เคยกล้าเผชิญหน้ากับหลินเซวียนอย่างโจ่งแจ้ง ครั้งนี้ แม่เฒ่าสั่งให้หลานเป็นแม่ทัพ แล้วให้หลานกับหลินเซวียนไปประลองฝีมือกันที่มณฑลจี้โจว เขาโกรธแล้วล่ะ"

"ช่างมันเถอะครับ" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย "ผมมาที่ตระกูลหลิน ก็เพื่ออยากจะสู้เพื่อคุณปู่กับคุณแม่ จะผู้อาวุโสก็ดี หรือผู้อาวุโสสอง คนที่ปฏิเสธไม่ยอมรับ ผมก็จะจัดการให้ราบคาบ"

"หลานมีความมั่นใจมันก็ดี" หลินซวนหวาพยักหน้า "ถ้าต้องการอะไร ปู่พร้อมไปมณฑลจี้โจวช่วยหลานได้ตลอดเลยนะ"

"ปู่ขอแนะนำ ให้ฉีโม่อยู่ที่มณฑลชางโจวเถอะ ถ้าไปที่มณฑลจี้โจวด้วย ปู่กลัวว่าถ้ามีคนต่อกรกับหลานไม่ได้ แล้วจะลงมือกับฉีโม่" หลินซวนหวาพูดอย่างจริงจัง "ฉีโม่อยู่ที่มณฑลชางโจว ปู่ก็จะคอยดูแลให้ดี"

หลินอิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่จางฉีโม่ พลางถามขึ้นมาว่า "ฉีโม่ คุณคิดยังไง?"

จางฉีโม่ลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "คุณจะไปนานเท่าไร?"

หลินอิ่งพูด "ไม่นานหรอกครับ ถ้าฝั่งนั้นสถานการณ์แน่นอนแล้ว ผมค่อยมารับคุณไป"

"งั้นก็ฟังคุณปู่แล้วกันค่ะ ฉันอยู่ที่เมืองชางโจวก็ดีเหมือนกัน ตลาดอัญมณีหยกที่นี่รุ่งเรืองมาก ฉันคิดจะลองเติบโตที่นี่ดู" จางฉีโม่พูด

หลินอิ่งพยักหน้า

เรื่องของมณฑลจี้โจวเกี่ยวข้องกับการถกเถียงในแวดวงลึกลับ อีกทั้งยังเป็นการต่อสู้ที่โหดร้ายเป็นอย่างยิ่ง

คนธรรมดาเข้าไปในนั้น ถ้าไม่ระวังจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก

เขาไม่ค่อยวางใจที่จะพาฉีโม่ไปด้วย เป็นกังวลว่าฉีโม่จะถูกลอบทำร้าย

......

ณ ห้องใต้หลังคาอันหรูหราที่ไหนสักที่ ในภูเขาลังยา