บทที่ 89 ความอิจฉาริษยา

บทที่ 89 ความอิจฉาริษยา

หลินหอิ่งมองไปที่หวางหงหลิง

จากเดิมเขาอยากจะบอกว่า เขาไม่มีเวลาดื่มชา

แต่วันนี้หวางหงหลิงช่วยตัวเองได้มาก ดื่มชากับเธอเป็นการขอบคุณสักหน่อยก็ไม่เป็นไร

หลินอิ่งเดินเข้าไป นั่งที่เบาะหลังของรถ

มุมปากของหวางหงหลิงโค้งงอเล็กน้อย และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น

ไอ้หกรีบวิ่งเข้าไปในที่นั่งคนขับ และสตาร์ทรถยนต์และขับตรงออกไป

“ไปที่Sarola International Palace Pavilionในภาคกลาง” หวางหงหลิงสั่ง

หลังจากที่พูดจบ เธอก็มองไปที่หลินอิ่งด้วยสีหน้าขี้เล่น ด้วยสีหน้าที่ยิ้มและไม่ยิ้ม เหยียดนิ้วชี้ของเธอและเกี่ยวมัน

“มานี่ และให้คุณดูของดี”

“ของอะไรเหรอ?” หลินอิ่งกล่าวอย่างเฉยเมย โดยไม่สนใจการกระทำที่ไม่สำคัญของเธอ

“ฮึ่ม!” หวางหงหลิงตะคอกอย่างเย็นชา กลอกตาของเขา และโยนสัญญาออกมาหนึ่งฉบับ “คุณสามารถไปดูด้วยตัวเอง”

หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย และอ่านดูที่สัญญา ซึ่งเป็นข้อตกลงการทำงานห้าปี

ตำแหน่งในสัญญาเป็นรองประธานของบริษัทหมิงหยิน โดยมีเงินเดือนประจำปีสิบล้าน และไม่มีภาระผูกพันในการปฏิบัติงานโดยเฉพาะ

“ผมเคยบอกคุณมาก่อนหน้านี้ ว่าผมจะไม่ไปที่บริษัทของพวกคุณ” หลินอิ่งพูดอย่างใจเย็น และวางสัญญาลง

“ทำไมคุณถึงไม่ไปล่ะ?” หวางหงหลิงถามอย่างหนักแน่น “ฉันช่วยคุณมามากขนาดนี้ และให้งานคุณได้เงินเดือนปีละสิบกว่าล้าน ทำไมถึงต้องปฏิเสธ!”

เธอคิดไม่ออกจริงๆ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว หลินอิ่งยังมีความมั่นใจที่จะปฏิเสธตัวเองเหรอ?

ถูกคนในครอบครัวของตระกูลจางบังคับจนมาอยู่ในจุดนี้แล้ว หรือว่าเขายังจะอยู่เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการของจางซื่อกรุ๊ปอย่างหน้าหนาหรือ?

“ผมเคยบอกว่า ไม่มีใครมีสิทธิ์พอที่จะสั่งให้ผมช่วยทำงานได้” หลินอิ่งกล่าว

“คุณก็เก๊กฟอร์มต่อไป ฉันจะคอยดูว่าคุณจะแข็งแกร่งได้นานแค่ไหน” หวางหงหลิงพูดพร้อมกับโค้งงอริมฝีปากของเธอ

ไม่เข้าใจเลย ยอมเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการเล็กๆ และยังปฏิเสธงานที่มีเงินเดือนสิบล้านต่อปี เขากำลังเก๊กฟอร์มไปเพื่ออะไร?

“โอเค หลินอิ่ง งั้นฉันขอถามคุณ ในเมื่อคุณบอกว่าคุณหยิ่งมาก และผู้หญิงคนหนึ่งช่วยคุณมาหลายครั้งแล้ว คุณควรจะขอบคุณอย่างไร?” หวางหงหลิงถามอย่างขี้เล่น “คนหยิ่งยโสเช่นนี้ คุณยินดีที่จะรับความช่วยเหลือของผู้หญิงโดยฟรีๆหรือ?”

หลินอิ่งหัวเราะ และกล่าวว่า “นี่ผมไม่ใช่มาดื่มชาช่วงเย็นกับคุณแล้วเหรอ?”

แม้ว่าหวางหงหลิงจะไม่ได้ทำให้หวางจือเหวินหวาดกลัวและหนีไป เขาก็ได้จัดกลุ่มคนพร้อมรถหลายสิบคัน เตรียมพร้อมอยู่ที่บริเวณบ้านหลังเก่าของตระกูลจางแล้ว

“ฮ่าๆ” หวางหงหลิงเย้ยหยัน “คุณหมายถึง การดื่มชากับฉัน ก็คือการยกย่องฉันแล้วเหรอ? ฉันช่วยเหลือคุณ และยังเชิญคุณดื่มน้ำชา คุณหมายถึงว่าให้หน้าฉันและมาดื่มน้ำชากับฉัน ก็จะถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณแล้วงั้นเหรอ? คุณยอดเยี่ยมมากจริงๆ”

หลินอิ่งสนใจมาก และถามว่า “งั้นคุณต้องการจะให้ผมขอบคุณคุณยังไง?”

“เซ็นสัญญา และทำงานกับฉันในอนาคต” หวางหงหลิงกล่าวอย่างเคร่งเครียด

“เป็นไปไม่ได้” หลินอิ่งกล่าวอย่างจางๆ

หวางหงหลิงหายใจเข้าลึกๆ และมองไปที่หลินอิ่งอย่างขมขื่น ผู้ชายคนนี้ไม่กินแม้กระทั่งไม้แข็งไม้อ่อนเลย และพูดอย่างไรก็ไม่เข้าหูเลย

“งั้นก็โอเค ครั้งต่อไปฉันจะไม่ช่วยคุณอีกแล้ว” หวางหงหลิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ พลางยกขาขึ้น