บทที่113 เมื่อหลินอิ่งกลับมาก็ให้เขาไสหัวไป

บทที่113 เมื่อหลินอิ่งกลับมาก็ให้เขาไสหัวไป

หลังจากนั้นห้านาที

หลินอิ่งกับหยูจื๋อเฉิงมาที่ห้องลับใต้ดินของเจ๋อเฉิงกรุ๊ปแล้ว

ติ๊ง！

หยูจื๋อเฉิงเลื่อนฟันเฟืองที่มีรหัสล็อกเอาไว้ ก่อนจะเปิดประตูเหล็กบานใหญ่ขึ้น ในห้องนั้นดูมีเทคโนโลยีล้ำสมัย แถมยังมีการติดตั้งเซนเซอร์สีแดงเพื่อสแกนตรวจจับเอาไว้ด้วย

บนที่แขวนเหล็กในห้องนั้น มีกล่องเหล็กยาวๆ แขวนอยู่

หลินอิ่งเดินไป ก่อนจะหยิบกล่องเหล็กขึ้นมา พลางเปิดกล่องนั้นออก ก็เผยใบหน้าอาฆาตออกมา อย่างสมบูรณ์ และในแววตานั้นก็มีประกายของความแค้นอยู่ไม่น้อยเลย

มุมปากของหยูจื๋อเฉิงกระตุกเล็กน้อย กล่องเหล็กที่ดูมีคุณภาพ แล้วก็มีปืนไรเฟิลกับกระสุนเฉพาะทาง ที่น้ำหนักน่าจะประมาณห้าสิบกิโลได้ ตัวเองต้องใช้สองมือในการหยิบขึ้นมา แต่ว่าท่านอิ่ง กลับใช้มือเดียว ก็สามารถหยิบขึ้นมาได้ ก่อนจะปลดล็อกออกได้อีกด้วย！

“ท่านอิ่ง ในกล่องมีกระสุนพิเศษขนาดสิบสองมิลลิเมตร” หยูจื๋อเฉิงพูดอย่างแน่วแน่ “ฉันไปรับมาจากตลาดมืดของต่างประเทศ ใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็ได้แล้ว”

“กระสุนแพ็คเดียวก็พอแล้ว” หลินอิ่งพูดอย่างสงบ ก่อนจะจับเครื่องมือในการฆ่านี้อย่างเบามือ

จากนั้น ก็ใส่กลับลงไปในกล่อง ก่อนจะปิดฝากล่องลง

“หลังจากนี้สามวัน ฉันจะไปหาคุณ จัดการเรื่องต่างๆ ที่ฉันมอบหมายให้เรียบร้อย อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ” หลินอิ่งพูดเสียงเย็นชา

“ได้เลย！ท่านอิ่ง！” หยูจื๋อเฉิงก้มหน้าลงพยักหน้า ด้วยความเคารพอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เขาไม่กล้าจะถามเรื่องอะไรกับหลินอิ่งอีก เพราะกลัวว่ามันจะมากเกินไป！

ถึงแม้ว่าไม่แน่ใจว่าเป้าหมายของท่านอิ่งคือใคร แต่ว่าเขาก็พอจะเดาได้ ว่าท่านอิ่งน่าจะลงมือกับตระกูลเหวินในตี้จิง！

นี่เป็นความสงบชั่วข้ามคืนของตระกูลฉีในตี้จิง ที่จะแทนที่ตระกูลเหวินของตระกูลฉีเลยนะ！มาในวันนี้ตระกูลเหวินเลยสามารถร่ำรวยโอ่อ่าในตี้จิงได้ และมีอำนาจใหญ่ระดับโลก

หยูจื๋อเฉิงมีบริษัทมูลค่าร้อยล้าน เป็นอันดับต้นๆ ของเขตจงเทียน มีอำนาจมากพอแล้วหรือเปล่า？แต่ยังคงไม่กล้ามีเรื่องกับตระกูลเหวินที่ร่ำรวยอยู่ในระดับสูง ถ้าเกิดว่าตระกูลเหวินลงมือกับเขา เป็นไปได้ว่าจะถูกจัดการอย่างราบคาบภายในคืนเดียว และธุรกิจต่างๆ คงจะหายไปในพริบตา

หลินอิ่งจุดบุหรี่ขึ้นมา ก่อนจะออกจากห้องใต้ดินไป

หยูจื๋อเฉิงเดินไปส่งอย่างเคารพ พลางมองเงาที่หลินอิ่งออกไป

เขาหายใจเข้ายาวๆ ในที่สุดก็ความเครียดก็หมดไป

คนธรรมดาอาจจะไม่ทันสังเกต ในฐานะที่ตัวเองเคยฝึกหมัดมวยโบราณ เลยรับรู้ได้ถึงความโหดเหี้ยมของท่านอิ่ง เหมือนกับว่าถูกมีดคมกริบเล่มหนึ่งนั้นทิ่มแทงอยู่ที่หัว เกรงกลัวสั่นเทา

“ตี้จิงกำลังจะแสดงพลังออกมาแล้วสินะ” หยูจื๋อเฉิงพูดพลางถอนหายใจ

พอออกไปจากเจ๋อเฉิงกรุ๊ป หลินอิ่งเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง ไปที่สถานรักษาใกล้ๆ ตี้จิงจื่อหลงซาน

นั่นคือสถานรักษาที่ดีที่สุดของประเทศหลุง สามารถเข้าไปได้นั้น ถือว่าเป็นคนระดับสูงที่น่าเคารพของประเทศทั้งนั้น！

หลินอิ่งคิดว่าจะไปเยี่ยมคุณปู่สักหน่อย เพราะผ่านมาเป็นสิบกว่าปีแล้ว！

มาในวันนี้ บนโลกใบนี้ ตัวเองเป็นเพียงญาติแท้ๆ คนเดียวแล้ว……

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง แท็กซี่ก็จอดอยู่ที่เขตด้านนอกขอบเขตกักกันที่จื่อหลงซาน ที่นี่เป็นี่เฉพาะทหาร ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า

หลังจากที่ลงรถ หลินอิ่งก็เดินไปที่ชายเขตกักกัน

มีทหารรักษาการณ์สองคนที่ถือปืนกระบอกหนึ่งอยู่ พลางหยิบขึ้นเล็ง ก่อนจะรีบเดินตรงเข้ามา แล้วมองหลินอิ่งด้วยสายตาจริงจัง

“คุณครับ ที่นี่เป็นที่เฉพาะทหารเท่านั้น ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา” มีทหารหนุ่มที่เป็นหัวหน้าทีม พูดขึ้นด้วยความจริงจัง

“ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าเหรอ” หลินอิ่งยิ้มขึ้นมาที่ริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะหยิบบัตรเงินที่มีลายมังกรออกมาจากกระเป๋า

ทหารรักษาการณ์หนุ่มคนนั้นมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อพลางมีท่านตาหดลง และมองไปที่บัตรรับรองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“หัวหน้า！เชิญเข้ามา！”

“ทำความเคารพ！”

ทหารเฝ้ารักษาการณ์หนุ่มตะเบ๊ะตัวตรง ก่อนจะทำความเคารพอย่างถูกตามหลัก ส่วนทหารตรงนั้นก็เคารพไปตามๆ กัน

หลินอิ่งมีสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ ก่อนจะเดินเข้าไปในที่สำคัญของทหารในจื่อหลงซาน

เมื่อหลินอิ่งเดินออกไป ทหารหนุ่มคนหนึ่งก็มีท่าทีสงสัยและไม่เข้าใจ พลางพูดเสียงเบาๆ ว่า： “หัวหน้าทีม เขาคือจื่อหลงซานนะ！เด็กหนุ่มเมื่อครู่นั้น เป็นใครกัน？ทำไมถึงปล่อยเขาเข้าไปง่ายแบบนั้น？ไม่ตรวจหน่อยเหรอ？”