บทที่118 หลังจากที่ตระกูลหวางหายไป

บทที่118 หลังจากที่ตระกูลหวางหายไป

“ได้เลย！ท่านหลิน เดี๋ยวฉันจะไปทำ！จากนั้นจะรายงานข่าวกับคุณ” เสิ่นซานพูดด้วยความเคารพ

เมื่อเสียงติ๊ดดังขึ้น

สายถูกตัดไป เสิ่นซานเช็ดเหงื่อ ก่อนจะมองพ่อหวางกั๋วคาง ด้วยความแค้นใจ

ถ้าเกิดวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับจางฉีโม่ ตัวเองจะต้องตายแน่นอน！ตระกูลหวางเองก็ต้องเลือดไหลเป็นสายน้ำ！

ให้ตายเถอะ พ่อลูกคู่นี้มันรนหาที่ตายจริงๆ เลย กล้ามาทำร้ายคุณนายหลินงั้นเหรอ！

เสิ่นซานเดินเข้ามาด้วยความโกรธแค้น ข้างๆ มีพี่น้องสามหลิวจุน คนบนรถเอสยูวีนั้นต่างเป็นพวกโง่เง่าที่นั่งรอคำสั่งอยู่

“เสิ่นซานงงั้นเหรอ？” หวางกั๋วคางพูดด้วยความสั่นเกรง พลางมองเสิ่นซานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และต้องตกใจเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนี้

เสิ่นซานมาเองจริงๆ ด้วย？นี่มันไม่กี่นาทีเอง？มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ？

ในตอนนั้นเอง ขนาดพวกบอดี้การ์ดที่ถือกระดาษหนังสือพิมพ์สีดำ ยังรู้สึกงุนงง และรีบเก็บขึ้นมา และไม่กล้าหันไปหาใครแล้ว

ให้ตายเถอะ คนที่อยู่บนรถเอสยูวีกว่ายี่สิบคัน ก็กำลังตั้งตาคอย เมื่อมองผ่านกระจกดำมืดนั้นก็เห็นได้ว่ารถทุกๆ คันนั้นกระเป๋าตกปลาสีดำอยู่ด้วย！พวกโง่พวกนั้นก็รู้ได้เหมือนกันว่าจะเอามาทำอะไรกัน！

ท่าทีแบบนี้ มันทำให้บอดี้การ์ดกลุ่มนั้นตกใจหันหมด

ปักๆ ！

สามพี่น้องตระกูลหลิวไม่ได้พูดอะไรให้มากความ รีบเข้าไปเตะต่อยอย่างรวดเร็ว จนล้มบอดี้การ์ดของหวางกั๋วคางลงได้ทั้งหมด เพียงไม่นานก็เตะต่อยจนหัวเลือดไหลได้ ก่อนจะกุมหัวพลางร้องโอดครวญกันใหญ่

ทั้งสามคนนั้นมือหนัก จนสามารถต่อยหินให้แตกได้เลย ใช้มือแทนมีดได้อย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่เล่นๆ เลยล่ะ！ถ้าอยากจะฆ่าให้ตาย ใช้เพียงการเตะต่อยไม่กี่ทีก็สามารถฆ่าคนพวกนั้นลงได้แล้ว

“ส่งคุณนายหลินกลับบ้าน” เสิ่นซานกำชับ

เพียงไม่นาน อู่เจิ้งก็ลุกขึ้นยืนเปิดประตูรถ ก่อนที่จางฉีโม่ที่สั่นกลัวนั้นจะขึ้นรถไป จากนั้นชายชุดดำหลายคนก็หันกลับไปนั่งบนรถเอสยูวี แล้วตามหลังรถของจางฉีโม่ไป

จางฉีโม่เกรงกลัวเป็นอย่างมาก เมื่อขึ้นรถแล้วแต่ก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ ถ้าเกิดว่าวันนี้ไม่มีเพื่อนของหลินอิ่งช่วยเอาไว้ ก็ต้องจบเห่อย่างแน่นอน！

ไม่รู้เหมือนกัน ว่าหลินอิ่งไปรู้จักเพื่อนคนนี้ได้อย่างไร มีอำนาจและกำลังมาก แถมยังไว้หน้าของเขามากอีกด้วย

อู่เจิ้งนั่งอยู่บนรถอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรเลย ความเก่งกาจของประธานหลินนั้น สามารถเปลี่ยนสถานการณ์แบบนี้ได้ มันก็ไม่ได้น่าแปลกใจเลย！

ติ๊ดๆ โทรศัพท์ของจางฉีโม่ดังขึ้น

“ฉีโม่ ตอนนี้คุณปลอดภัยหรือยัง？” หลินอิ่งถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้กำลังกลับบ้าน” จางฉีโม่พูด

“ฉันไม่อยู่ที่เมืองชิงหยูน มีเรื่องอะไร ก็ให้รีบโทรหาเบอร์ที่ฉันทิ้งไว้ให้คุณ” หลินอิ่งพูดด้วยความจริงจัง

“ฉันรู้แล้ว เพื่อนคุณนี่มีความสามารถมากเลยจริงๆ คุณไปรู้จักได้อย่างไร？” จางฉีโม่ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เรื่องพวกนี้ เดี๋ยวฉันกลับไปแล้วจะเล่าให้คุณฟังก็แล้วกัน”

“ได้” จางฉีโม่พยักหน้า และไม่ได้ถามอะไรต่อไป

เธอรู้สึกไม่สบายใจ ก่อนจะจับมือน้อยๆ ด้วยแววตาสงสัย โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ที่หน้าทางเข้าของอาคารเป่าติ่ง

พ่อหวางกั๋วคางอึ้งอยู่กับที่ โดยมีท่าทีไม่อยากจะเชื่อ และมองจางฉีโม่ออกไปด้วยความอึ้งตะลึง แต่กลับไม่กล้าเข้าไปขวาง

“นี่ ท่านเสิ่นซาน เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า？” หวางกั๋วคางฝืนยิ้มออกมาพลางพูด

“ท่านเสิ่นซาน เข้าใจผิดไปแล้ว พวกเราคิดไม่ถึง ว่าจางฉีโม่จะเป็นคนของคุณ” หวางจื่อเหวินพูดด้วยความขมขื่น

“คิดไม่ถึงจริงๆ นะ ท่านเสิ่นซาน ถ้ารู้ว่าจางฉีโม่เป็นผู้หญิงของคุณ ฉันจะไปกล้าลงมือได้อย่างไรกัน” หวางจื่อเหวินยิ้มพลางพูด “อั้ยหยา ดูๆ ไปแล้ว คนจนอย่างหลินอิ่งคงจะเอาภรรยาของตัวเองมาให้คุณ ครั้งก่อนเรื่องที่ชุมชนสุ่ยหยวนนั้นก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันคิดว่า ท่านสาม คนไม่เอาถ่านอย่างหลินอิ่งน่ะ กำลังใช้คุณมาสู้กับพวกเราตระกูลหวาง！”

“อย่าให้คนไร้ค่าอย่างเขา มาแทรกกลางระหว่างเราเลย！”

！