บทที่13 จัดการเรียบร้อย

บทที่ 13 จัดการเรียบร้อย

ทันทีที่กระสุนยิงออกมา สีหน้าของหลินอิ่งนั้นไร้ความรู้สึก มีเพียงมุมปากของเขาเท่านั้นที่ขยับเบาๆอย่างโหดร้าย

เขารีบวิ่งออกไป ทันใดนั้นเขาก็หายไปจากที่เดิม เหลือเพียงภาพเลือนลาง

กระสุนนัดนี้ ไม่โดนเขา...

เสิ่นซานตะลึงเป็นอย่างมาก

แค่จังหวะการหายใจจังหวะเดียว หลินอิ่งก็มายืนข้างๆเสิ่นซานราวกับวิญญาณ

“โอ้ย!”

หลินอิ่งบิดแขนของ เสิ่นซานบิดกลับอีกฝั่ง เสียงหักของกระดูกดังขึ้น เสิ่นซานส่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด

ปืนพกตกลงไปที่พื้น

พลั่ก!

หลินอิ่งกระโดดเตะอีกครั้ง เตะจนเสิ่นซานบินออกไปไกลหลายเมตร และตกลงไปกระแทกกับกำแพงอย่างแรง เขาดูน่าสมเพชมาก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว และมุมปากของเขามีเลือดไหลออกมา

ใบหน้าของเสิ่นซานเต็มไปด้วยความสยดสยอง เขาไม่คาดคิดว่าร่างกายของหลินอิ่งจะเร็วถึงกว่ากระสุน เขาหลบกระสุนได้ในทันทีและยึดปืนของเขาได้!

สีหน้าของหลินอิ่งไม่มีความรู้สึกใดๆ เขาเดินเข้าไปหาเสิ่นซานทีละก้าว

“นายจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ!” เสิ่นซานตกใจและตื่นตระหนกไปหมด มองไปที่ หลินอิ่งเขา เหมือนปีศาจ พูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “อย่าเข้าใจผิดนะ! น้องหลิน ผมไม่ได้จะฆ่านาย ผมแค่อยากจะยิงเพื่อเตือนนายเท่านั้นเอง !”

“เตือน?”

หลินอิ่งหัวเราะเยาะเย้ย ตบไปที่หน้าของเสิ่นซานอย่างแรง ตบจนทำให้เขากระอักเป็นเลือด

“จนถึงขั้นนี้แล้ว นายยังกล้าเล่นลิ้นอีกหรือ?” หลินอิ่งจ้องไปที่เสิ่นซานอย่างเย็นชา “นายเล็งไปที่น่องซ้ายของผม ยังกล้าพูดอีกเหรอว่าแค่เตือน?”

“นี่!” เสิ่นซานมองอย่างตกใจและมองไปที่หลินอิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

ความคิดเดิมของไม่เคยคิดที่จะฆ่าหลินอิ่ง แค่วางแผนที่จะยิงหลินอิ่งที่เท้าแล้วค่อยๆสั่งสอนเขา

แต่เขาไม่คาดคิดว่าหลินอิ่งมองออกแม้กระทั่งเรื่องนี้ นี่มันสายตาอะไรกัน? ทันทีที่ลูกกระสุนถูกยิงออกมา เขาสามารถมองเห็นทิศทางอย่างชัดเจน สามารถหลบมันไปได้ และยังยึดปืนของเขาได้อีกด้วย?

นี่พวกเขากำลังหาเรื่องใครอยู่กันแน่?

เสิ่นซานรู้สึกเสียใจที่ตัวเองหาเรื่องเขามากๆ ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่หลินอิ่ง

“นาย... นายเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้โบราณใช่ไหม?” เสิ่นซานถามด้วยสีหน้าสงสัย

“โอ้?” หลินอิ่งสนใจขึ้นมาทันที ไม่คาดคิดว่า เสิ่นซาน จะมีความรู้แบบนี้ รู้ถึงการมีอยู่ของนักศิลปะการต่อสู้โบราณ

“ นายรู้จักอาจารย์ ศิลปะการต่อสู้โบราณด้วยหรือ?”

“ ใช่จริงด้วย” เสิ่นซานพูดพึมพำกับตัวเอง คิดในใจว่า ที่เขาโดนในครั้งนี้ก็ไม่แย่ไปซะทีเดียว

เมื่อก่อนเสิ่นซานเคยเป็นเพื่อนกับปรมาจารย์ที่เมืองข้างๆ ซึ่งเคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้โบราณมาบ้าง สามารถเอาชนะบอดี้การ์ดนับสิบที่ถือมีดมาด้วยได้อย่างง่ายดาย แต่เขาไม่คิดว่าหลินอิ่งจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ได้ยินปรมาจารย์พูดว่า นักศิลปะการต่อสู้โบราณที่ทรงพลังนั้น ฝีมือดีมาก กระสุนก็ยากที่จะยิงโดน ถ้าเจอเข้า อย่าคิดพยายามใช้ปืนเพื่อต่อสู้เลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้โบราณที่แท้จริง มีกำลังที่แข็งแกร่งอยู่เบื้องหลังพวกเขา ห้ามทำให้พวกเขาขุ่นเคืองเด็ดขาด!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เสิ่นซานก็คุกเข่าลงทันทีและขอร้อง: “ท่านหลิน โปรดยกโทษให้ผมเถอะ เป็นเพราะผมตาดบอดเองที่ไม่รู้จักท่าน แต่ผมไม่เคยคิดจะหาเรื่องท่านจริงๆนะครับ! นี่เป็นคำสั่งของไอ้เด็กเวรของตระกูลซูนทั้งนั้นเลยครับ!”

“ นายบอกว่า คนของตระกูลซูนสั่งนายหรือ?” หลินอิ่งถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“ใช่ครับ ไอเด็กเวรซูนเหิงนั่นแหละ เขาใส่ร้ายผม ให้ผมไปจับตัวท่านท่านหลินมา ผมถูกเขาใช้เป็นปืน”เสิ่นซานพูดอย่างดุเดือด

ตอนนี้เขาอยากจะฆ่าซูนเหิงทิ้งซะ เขาทำให้ตัวเขาเองทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์เกือบตาย ตอนแรกผมคิดว่าแค่ทำเรื่องเล็กๆ ๆ น้อย ๆ และผมจะได้ถือโอกาสสนิทสนมกับซูนเหิงลูกชายคนโตของตระกูลซูนใครจะไปรู้ว่าจะก่อเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ขึ้นมา

ซูนเหิงยังพูดอย่างมั่นใจอีกว่าหลินอิ่งเป็นแค่ลูกเขยไม่เอาถ่านเท่านั้น จับตัวเขามาก็จบเรื่องแล้ว แต่ทั้งหมดนี้มันจะฆ่าตัวเองชัดๆ!

หลินอิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกฉันมาอย่างละเอียด!”

เสิ่นซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดอย่างเคร่งเครียดว่า: “ท่านหลิน ซูนเหิงนัดผมมาทานอาหารเย็น และให้รูปถ่ายกับผมมาหนึ่งใบ และขอให้ผมสั่งการให้ลูกน้องจับตัวคนในรูปถ่ายมา ค่าตอบแทนเป็นเงินห้าล้าน”

“ แล้วรูปถ่ายล่ะ?” หลินอิ่งถามแทรกขึ้นมา

เสิ่นซานหยิบรูปถ่ายสองรูปออกมาจากกระเป๋าของเขาอย่างเชื่อฟัง และส่งให้ หลินอิ่ง

ภาพหนึ่งเป็นภาพครอบครัวของครอบครัวฉีโม่ และอีกภาพเป็นภาพของตัวเขาเอง