บทที่135 ไอ้แก่ตายยากที่ต่ำช้าไร้ยางอาย

บทที่135 ไอ้แก่ตายยากที่ต่ำช้าไร้ยางอาย

ปังปังปัง！

บรรยากาศเสียงดังไม่หยุด เสียงหมัดและเท้าปล่อยใส่กล้ามเนื้อ สามพี่น้องหลิวจุนกับตาแก่ติงสู้กันอย่างรุนแรง

ทั้งสองฝ่ายดูหมดหวัง หมัดและเท้าสู้อย่างไร้ร่องรอย เป็นการประลองนัดหนึ่งที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

ถึงแม้ตาแก่ติงอายุมากกว่าหกสิบแล้ว แต่เมื่อครั้งยังหนุ่มก็เป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งในตุงไห่ เผชิญหน้ากับสามคนพี่น้องหลิวจุนที่รุมเข้ามาถือว่าเป็นเรื่องง่าย

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว！

ตาแก่ติงสะบัดแขน เรียกฝุ่นละอองและเม็ดทรายออกมา โจมตีใส่อย่างรุนแรงและรวดเร็ว สาดใส่บนใบหน้าสามพี่น้องหลิวจุน

ไม่ทันป้องกัน สามพี่น้องหลิวจุนก็ถูกทรายกลบใส่ตา ส่งผลต่อสายตา และคิดไม่ถึงว่าจู่ๆตาแก่ติงจะใช้วิธีที่น่ารังเกียจเช่นนี้！

ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว！

ตาแก่ติงคว้าโอกาส ปล่อยไปสองหมัดแรงๆ ไปที่หน้าท้องหลิวจุน จนสำลักเลือด ลอยออกไปหลายเมตร ล้มลงที่พื้นอย่างโมโห

หมุนตัวกลับไป ตาแก่ติงใช้สองแส้เตะไปที่เอวสองพี่น้องหลิวจุน จนสั่นสะเทือนไปทั้งพื้นที่ ลอยออกไปหลายสิบเมตร

“คุณมันน่ารังเกียจจริงๆ！แล้วยังมีหน้ามาเรียกว่าเป็นคณบดีของศิลปะการต่อสู้ของชาติในตุงไห่ ที่จริงก็แค่ของชั้นต่ำ！”หลิวจุนพูดด้วยความโมโห ในดวงตายังมีทรายและฝุ่นละออง ลืมตาไม่ขึ้น

“หมาแก่ติ่ง คุณนี่มันเป็นหมาแก่จริงๆเลย แม้แต่ผงทรายวิธีการแบบนี้ก็ยังเอามาใช้？ผมดูถูกคุณ！”

“หน้าไม่อายจริงๆ คุณมันหมาแก่ติ่ง！”

สามพี่น้องตระกูลหลิวต่อว่าด้วยความโมโห สีหน้าโกรธจัด พูดไปจมูกก็ไหลออกมาเป็นเลือดไปด้วย

เพียงแต่คนที่เคยฝึกศิลปะการต่อสู้ประเทศหลุง นั่นแน่นอนว่าต่างดูถูกพฤติกรรมที่น่ารังเกียจเช่นนี้ เทียบกับตอนที่สู้ศิลปะการต่อสู้แล้ว โยนฝุ่นทราย ตาแก่ติงนี่ยังจะเรียกตัวเองว่าเป็นอาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก แล้วยังสร้างแก๊งเองอีก？

“เหอะเหอะ ไอ้เด็กเปรตพวกคุณสามคน ฝีมือก็สู้ไม่ได้ ยังมีอะไรต้องพูดอีก？”ติงเสินอีลูบเคราและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“โยนฝุ่นทรายแล้วยังไง？แค่ชนะได้ นั่นก็อยู่ที่ความสามารถผม คุณไม่พอใจเหรอ？”

“ไม่คิดหน่อยเหรอ อาจารย์อย่างผม เรียกกันว่าจองเสินอี！เป็นถึงอาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักรุ่นหนึ่ง แค่ขยะอย่างพวกคุณสามคน จะมากล้าสู้กับผม？ไม่รู้จักเป็นตายเลยหรือไง”ติงเสินอีหัวเราะเสียงดัง ส่ายหัว อิ่มเอมใจมาก

พอคิดว่าเขาติงเสินอี มีชื่อว่าจองเสินอี ความหมายก็คือเทพสุดยอดแห่งการโม้รุ่นแรก！ระดับบรรพบุรุษเก่าแก่ผู้ก่อตั้งสำนัก!

หลายปีมานี้ สามารถสู้กับฝีมือต้นๆของตุงไห่ได้ นอกจากต้องมีฝีมือเหนือกว่า แน่นอนว่ายังมีวิธีการที่เลวทรามต่างๆอีก เช่นโยนฝุ่นทรายแบบนี้ เป็นแค่วิธีการเล็กๆ！

หลิวจุนทั้งสามคนโกรธจนแทบอ้วกเป็นเลือด ไม่เคยเห็นคนที่เลวทรามเช่นนี้！

เสียดายอย่างทำอะไรไม่ได้ ทั้งสามถูกทำร้ายเจ็บตา ตาใช้งานไม่ได้ชั่วคราว แล้วยังถูกแอบโจมตีไปที่เอว เจ็บไปถึงอวัยวะภายใน หมดแรงไปชั่วขณะ

“ขยะก็คือขยะ！ลุกขึ้นสิ กล้ามาสู้กับจองเสินอีที่สง่างามอย่างผม？”ติงเสินอีพูดด้วยใบหน้าพึงพอใจ มองจางฉีโม่อย่างหยอกล้อขี้เล่น

จางฉีโม่มีใบหน้าตื่นตระหนก มองจนตะลึง ตาแก่ที่เรียกว่าจองเสินอีนี้ ทำไมถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้？

“สาวน้อยจาง ตามอาจารย์ไปเป็นแขกที่ตระกูลหวางเถอะ”ติงเสินอีหัวเราะอย่างเยือกเย็น ค่อยๆเดินไปที่จางฉีโม่ คิดในใจ ครั้งนี้ช่วยตระกูลหวางทำเรื่องใหญ่ ทำเงินได้หลายสิบล้าน ต่อไปเลี้ยงชีวิตแก่ๆนี้ก็เพียงพอแล้ว！

“ตระกูลหวาง？คุณอย่าเข้ามา！”จางฉีโม่ถอยหลังไป เธอรู้เพราะเคยเห็นสภาพบ้าคลั่งของพ่อลูกหวางกั๋วคาง คิดไม่ถึงว่ายังจะให้คนมาจับตัวเองอีก ไม่มีขื่อมีแปจริงๆ