บทที่ 123

ในเมื่อซื้อมาแล้ว เซียวหยุนหลงก็จำต้องทำหน้าที่เป็นคนถือของ สองมือทั้งซ้ายขวาหอบหิ้วถุงช็อปปิ้งทั้งใบเล็กใบใหญ่ เขามองท่าทางของฉินหมิงเยว่ที่ยังจะซื้อของต่อ เขาก็ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า : “หมิงเยว่ คุณดูสิตอนนี้ผมแทบจะเอาเท้าทั้งสองข้างมาใช้เป็นมือแล้วนะ ถ้ายังซื้ออีกผมจะหิ้วไม่ไหวจริงๆแล้วนะ”

“โอเค ฉันจำได้ว่าตอนอยู่ที่ชั้นหนึ่งชั้นเห็นกระเป๋าใบหนึ่งที่ฉันชอบ ลงไปดูกัน ถ้าพอใจก็จะซื้อ ไม่พอใจก็ช่างมัน”

ฉินหมิงเยว่จูงมือเซียวหลิงเอ๋อร์เดินลงไปทางชั้นล่าง เซียวหยุนหลงก็เดินตาม

พวกเขาลงไปที่ชั้นหนึ่งโดยบันไดเลื่อน ในขณะที่ฉินหมิงเยว่กำลังเดินไปทางร้านกระเป๋าที่เธอถูกใจ ทันใดนั้น——

ปัง!

รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งราวกับเสียการควบคุม พลันพุ่งเข้าใส่ประตูกระจกที่ชั้นหนึ่งของอาคารพาณิชย์ว่านฮุย และขับพุ่งเข้ามา

“กรี้ดดด——”

ลูกค้าและพนักงานร้านรวงต่างๆที่ชั้นหนึ่งล้วนส่งเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

ปัง! ปัง!

ประตูรถเปิดออก ชายหกคนเดินลงมา น่าตกใจที่ในมือพวกเขาทุกคนล้วนถือปืนกันคนละกระบอก

ปุ้งๆๆๆ!

ชายหน้าเข้มที่ในมือถือปืนAK47กระบอกหนึ่ง ยกปืนยิงขึ้นไปด้านบนสามสี่นัด แล้วตะคอกเสียงดัง :

“ทุกคนเอามือจับหัวแล้วนั่งยองลง ไม่งั้นจะฆ่าให้หมด!”

เสียงตะคอกนี้เต้มไปด้วยความดุร้าย เสียงปืนดังสะท้อนกึกก้อง เสียงปืนพวกนี้ราวกับการมาถึงของเทพแห่งความตาย เสียงปืนดังก้องอยู่ในหูของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ทั่วทั้งชั้นหนึ่งของพลาซ่าไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย หรือผู้หญิงล้วนกรีดร้องเสียงแหลมขึ้นมา ตื่นตระหนกหวาดกลัวและอยากจะวิ่งหนี

ปัง! ปัง!

ชายคนหนึ่งเปิดฉากยิง ตรงไปที่ร่างของลูกค้าชายที่วิ่งอยู่ด้านหน้าสองคน ลูกค้าชายคนหนึ่งถูกยิงที่เอวและล้มลงกับพื้น อีกคนถูกยิงที่ต้นขา และล้มลงกับพื้นเช่นกัน

“ฉันจะพูดอีกรอบ ทุกคนเอามือจับหัวแล้วนั่งยองลง ไม่งั้นก็ไปตายซะ!”

ชายหน้าเข้มที่ถือปืนAK47ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าแก๊ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ชายหญิงที่เดิมอยากจะหลบหนีด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัวก็ทรุดตัวนั่งยองลงทันที พวกเขาเอามือจับศีรษะ บางคนตกใจจนหมดสติล้มลงกับพื้น ทุกคนล้วนมีสีหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก ในตาที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยแววความหวาดกลัว

คนส่วนใหญ่ที่มาที่อาคารพาณิชย์ว่านฮุยล้วนเป็นผู้หญิง ถ้าไม่ใช่หญิงชนชั้นสูงก็เป็นภรรยาน้อยที่พวกคนมีเงินเลี้ยงเอาไว้ พวกเธอยิ่งเสียขวัญหวาดกลัวจนขาสั่นไปหมด บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา

วินาทีนั้น เซียวหยุนหลงที่ยืนอยู่ในเหตุการณ์ยื่นมือไปปิดตาของเซียวหลิงเอ๋อร์ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า : “ไม่ต้องกลัวนะหนูหลิง ฟังพี่นะ หลับตาไว้ตลอดนะ โอเคไหม?”

เซียวหลิงเอ๋อร์รู้ความมาก แล้วเธอก็เฉลียวฉลาดมากเช่นกัน เธอพยักหน้า