บทที่ 134

“หยุนหลงคุณได้รับบาดเจ็บ?”

ฉินหมิงเยว่เองก็ตอบสนองเช่นกัน เธอเดินไปยังด้านข้างของเซียวหยุนหลงในทันใด สังเกตเห็นว่ามีเลือดไหลออกมาจากบริเวณเอวด้านขวาของเซียวหยุนหลง เดิมทีเป็นเพราะเซียวหยุนหลงสวมเสื้อสีเข้ม เช่นนั้นแล้วรอยเปื้อนเลือดนี้จะไม่สามารถมองเห็นได้ในช่วงแรก

จนกระทั่งเซียวหลิงเอ๋อร์เห็นเลือดหยดลงมา ทุกคนถึงได้รับรู้ว่าเซียวหยุนหลงได้รับบาดเจ็บ

“ฉันไม่เป็นไร ก็แค่ถูกกระสุนยิงข้างเอวแค่นั้นเอง” เซียวหยุนหลงเอ่ย น้ำเสียงของเขานั้นสงบนิ่งและแผ่วเบา

ในตอนท้ายเมื่อเขาใช้ร่างกายของเขากระแทกเข้ากับชายหน้าม้า ฝ่ายตรงข้ามลั่นไกปืนและกระสุนก็พุ่งเข้าที่เอวของเขา

เมื่อเอ่ยเช่นนี้ รอยแผลกระสุนปืนเช่นนี้เซียวหยุนหลงเองก็คุ้นเคยกับมัน แต่กลับทำให้นายท่านฉินและคนอื่นเป็นกังวล นายท่านฉินกล่าวในทันที “เร็ว รีบไปโรงพยาบาล ไอเด็กคนนี้ ได้รับบาดเจ็บแล้วทำไมไม่พูดไม่จา? ยังคงคุยกับพวกฉันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ใช่ว่าคุณไม่เป็นอะไรเสียหน่อย”

“นายท่าน บาดแผลแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกครับ” เซียวหยุนหลงเอ่ยตอบ

“นี่เป็นบาดแผลจากกระสุนปืน ต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” ฉินหยวนโป๋กล่าว

“หยุนหลง ไปโรงพยาบาลเถอะ แผลจากกระสุนปืนไม่ใช่เรื่องตลกนะ” เซียวว่านจวินกล่าว

เหอฉาง、เสิ่นเจิ้งกั๋วได้รู้ว่าเซียวหยุนหลงได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืน ในทันใดเขาได้ให้แพทย์สนามเข้ามารักษาบาดแผลเบื้องต้นของเซียวหยุนหลง ในสถานที่นั้นมีรถกู้ภัยจำนวนไม่น้อย เซียวหยุนหลงก็ถูกพาตัวไปยังโรงพยาบาลและตรงไปยังโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งด้วยความรวดเร็ว

นายท่านฉิน เซียวว่านจวิน ฉินหยวนโป๋และฉินหมิงเยว่ต่างก็พากันขึ้นรถและตรงไปยังโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเช่นกัน

โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่ง นอกห้องผ่าตัด

นายท่านฉินและคนอื่นๆต่างก็รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ พวกเขาเองรู้ดีว่าเซียวหยุนหลงอาจจะไม่เป็นอันตรายใด แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นกังวล

“นายท่าน อย่ากังวลไปเลย หยุนหลงไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอก” เซียวว่านจวินกล่าว

“พ่อ พี่ชายจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอนใช่ไหมคะ?” ดวงตาเซียวหลิงเอ๋อร์แดงก่ำ จากนั้นน้ำตาก็รินไหล

“แน่นอน จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน” เซียวว่านจวินเอ่ยอย่างนุ่มนวล

ฉินหมิงเยว่ยืนด้วยจิตใจที่ไม่สงบ นัยต์ตาคู่ที่งดงามของเธอเผยให้เห็นถึงความประหม่าและความเป็นกังวล แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยเป็นห่วงผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อน แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเชื่อมโยงกับเซียวหยุนหลงที่กำลังได้รับการผ่าตัดอยู่ภายในห้องผ่าตัด เธอกำลังร้อนใจเพราะเขา กำลังรู้สึกประหม่าเพราะเขา

เธอจะไม่มีวันลืม ในตอนที่เธอถูกกลุ่มคนไม่กลัวตายใช้ปืนขู่บังคับให้ไปเป็นตัวประกัน เซียวหยุนหลงเป็นคนเริ่มที่ลุกขึ้นและออกมา

เธอนั้นรู้ดีว่าการกระทำแบบนี้ของเซียวหยุนหลงนั้นอันตรายมากเพียงใด กลุ่มคนไม่กลัวตายที่โหดร้ายเหล่านั้นจะลั่นไกปืนใส่เขาเมื่อไรก็ย่อมได้ แต่เซียวหยุนหลงก็ยังคงยืนขึ้นและต้องการแลกเปลี่ยนตัวประกัน เขายินดีให้อีกฝ่ายจับเขาเป็นตัวประกันแทนเธอ