บทที่ 137

เวลาผ่านไปกระทั่งช่วงพลบค่ำ เซียวว่านจวิน หลิวเหมย นายท่านฉินและฉินหยวนโป๋คู่สามีภรรยา พวกเขาต่างก็ยังคงอยู่ในห้องพักผู้ป่วย

เซียวหยุนหลงเห็นว่าท้องฟ้านั้นมืดแล้ว เขาก็กล่าวขึ้น “นายท่าน คุณลุงฉิน พ่อ ทำไมพวกคุณไม่กลับไปพักผ่อนเสียก่อน ไม่ต้องอยู่ที่นี่เพื่อคอยดูแลฉันหรอก หากว่าพวกคุณยังคงเป็นกังวล ฉันจะให้เซี๋ยงจื่อและคนอื่นๆมาที่นี่ก็ได้”

“หยุนหลง ไม่เป็นไร ในฐานะพ่อฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกที่นี่ เฮียหยวนโป๋ นายท่านก็อายุมากแล้ว พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ วันนี้ยุ่งวุ่นวายตลอดทั้งวัน ตอนนี้หยุนหลงก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องอยู่เฝ้าเขามากมายหรอก” เซียวว่านจวินกล่าว

เซียวหยุนหลงรู้ว่าพ่อของเขาสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ให้อยู่กับเขาที่นี่ก็คงไม่เหมาะสม พรุ่งนี้หนูหลิงจะต้องไปโรงเรียน หลิวเหมยเองก็ต้องพาหนูหลิงกลับไปพักผ่อน

นายท่านฉินก็อายุมากแล้ว ให้อยู่ที่นี่ตลอดทั้งวันก็คงไม่ได้

ฉินหมิงเยว่ก็ผ่านช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นระหว่างความเป็นและความตายมาพร้อมกับเขา เธอเองก็คงเหนื่อยมามากแล้ว คงต้องกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้อาจจะต้องไปทำงาน

“พ่อ คุณกับคุณน้าหลิวแล้วก็หนูหลิงกลับไปก่อนเถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว คุณไม่ต้องมาเฝ้าฉัน เดี๋ยวโทรเรียกให้เซี๋ยงจื่อแล้วก็คนอื่นๆมาก็ได้ครับ” เซียวหยุนหลงยังคงยืนกราน

“ได้ งั้นฉันจะโทรหาเซี๋ยงจื่อ” เซียวว่านจวินพูดเพียงเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน อู๋เซี๋ยง เฉินฉีหมิง เถี่ยหนิวทั้งสามคนต่างก็มาถึง เมื่อเห็นเซียวหยุนหลงที่อยู่ภายในห้องพักผู้ป่วย พวกเขาก็เข้าใจว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

หลังจากที่อู๋เซี๋ยงและคนอื่นๆมาแล้ว นายท่านฉิน เซียวว่านจวิน ฉินหยวนโป๋และคนอื่นต่างก็พากันกลับ ก่อนที่ฉินหมิงเยว่จะจากไป ดวงตาคู่สวยนั้นชำเลืองมองเซียวหยุนหลง ราวกับว่าเอ่ยด้วยความขุ่นเคืองและเป็นคำเตือน “ฉันจะเตือนคุณ คุณต้องดูแลอาการบาดเจ็บให้ดี อย่าขยับไปขยับมา ไม่มีเรื่องอะไรก็นอนให้เยอะหน่อย”

“รับทราบ--”

“ไม่อนุญาตให้พูดอะไรอีก!”

ก่อนที่เซียวหยุนหลงจะพูดจบ เหมือนว่าฉินหมิงเยว่ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเธอก็เอ่ยปากเพื่อหยุดมัน

เซียวหยุนหลงชะงักงัน เขายิ้มและไม่ได้พูดอะไรอีก

ฉินหมิงเยว่ทั้งเขินอายทั้งหงุดหงิด ภายในใจของเธอรู้ว่าหากเธอไม่เอ่ยปากบอกให้หยุด ผู้ชายคนนี้ก็จะเอ่ยคำว่า “รับทราบครับ ภรรยา” ประโยคนี้ หากคนมากมายได้ยินจะรู้สึกอายมากแค่ไหน

......

“เฮียเซียว อาจารย์บอกทุกอย่างกับพวกเราหมดแล้ว บาดแผลคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลังจากที่นายท่านฉิน เซียวว่านจวินและคนอื่นจากไป อู๋เซี๋ยงก็เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

“บาดเจ็บแค่นี้จะเป็นอะไรไปได้? อีกสองวันเดี๋ยวก็หายแล้ว” เซียวหยุนหลงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“เฮียเซียว เรื่องราวในวันนี้คุณสามารถฆ่าพวกนักเลงมือปืนทั้งหกคนนั้นได้ในชั่วพริบตา คุณแข็งแกร่งเกินไปแล้ว! ไม่รู้เลยจริงๆว่าคุณทำแบบนั้นได้ยังไง ถ้าวันหนึ่งฉันมีพลังแบบคุณ ฮึฮึ ในชีวิตนี้ก็คงจะไม่มีเรื่องเสียใจอีกแล้ว” เฉินฉีหมิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม