บทที่ 14

เซียวว่านจวินหันมองเซียวหยุนหลง ใบหน้าซีดเผือดของเขาเผยรอยยิ้มออกมา เขาตบไหล่ของเซียวหยุนหลง แล้วพูดว่า : “ลูกรัก ทำดีมาก !”

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ตัวเขาเองไม่รู้จักลูกชายของเขาเลยแม้แต่น้อย

พลังเตะของเซียวหยุนหลงเมื่อครู่ ถึงแม้จะไม่มีกระบวนท่าใด ๆ แต่กลับแฝงไปด้วยพลังที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์

มักกล่าวกันว่า ผู้ที่มีพละกำลังมหาศาลสามารถเอาชนะคนที่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ได้สิบคน พลังนับว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่ง ไม่ว่ากระบวนท่าใด ๆ ก็ถือเป็นเรื่องไม่จำเป็น มีเพียงพละกำลังเท่านั้นที่จะมีอำนาจอย่างแท้จริง

“ไป พวกเราไปที่ห้องโถงใหญ่กัน ไปดื่มชาชั้นยอด และเตรียมจัดการเลี้ยงครอบครัวในคืนนี้กัน !”

เซียวว่านจวินแสดงสีหน้าตื่นเต้น ใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาดูแดงระเรื่อขึ้นมาไม่น้อย เขายิ้มอย่างร่าเริง และเผยเสียงหัวเราะดังลั่น ที่ไม่ได้ยินมาเป็นเวลาหลายปีออกมา

เซียวว่านจวินพาเซียวหยุนหลงเดินไปยังห้องโถงใหญ่ ตอนที่ผ่านลานด้านหน้า มีรถเก๋งมาโกตันคันหนึ่ง ค่อย ๆ ขับเข้ามาในลานด้านหน้า เมื่อประตูรถเปิดออก มีผู้หญิงคนหนึ่งอายุราว ๆ 40 ปี มีรูปร่างหน้าตาที่งดงามและดูสง่า เดินลงมาจากรถ

ในเวลาเดียวกันนี้ ประตูรถทางด้านข้างคนขับก็เปิดออก มีเด็กผู้หญิงอายุประมาณ 14-15 ปีเดินลงมาจากรถ

เด็กผู้หญิงคนนี้ไว้ผมหางม้า ใบหน้างดงามราวกับรูปแกะสลักจากหยกสีชมพู ทั้งสวยและน่ารักเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะดวงตากลมโตทั้งสองข้างของเธอที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ ราวกับว่ารวบรวมพลังทั้งสวรรค์และโลกมาไว้ในแววตาคู่นี้ของเธอ

“หนูหลิง กลับมาจากโรงเรียนแล้วหรือ ? ฮ่า ๆ เร็วเข้า รีบเข้ามาหาพี่ชายของหนูเร็ว”

เซียวว่านจวินยิ้ม แล้วเรียกให้เด็กหญิงเดินเข้ามาหา จากนั้นจึงดึงมือเธอมายืนอยู่ตรงหน้าเซียวหยุนหลง

“พี่ชาย ?” เด็กหญิงตัวน้อยมองดูเซียวหยุนหลงด้วยดวงตากลมโตที่ไร้เดียงสา แล้วกะพริบตาปริบ ๆ จากนั้นจึงพูดขึ้นด้วยความสงสัย “พี่ก็คือพี่หยุนหลงหรือคะ ? พี่ นี่พี่จริง ๆ หรือคะ ? พี่กลับมาแล้ว ? ดีจริง ๆ เลย คุณพ่อบอกว่าหนูหลิงมีพี่ชายอีกหนึ่งคน แต่หนูหลิงไม่เคยพบหน้ามาก่อน ที่จริงแล้วพี่ชายหล่อเหลายิ่งกว่าที่หนูหลิงคิดเอาไว้เสียอีก”

“หยุนหลง ? นาย นายกลับมาแล้วจริง ๆ หรือ ? ดีจริง ๆ เลยพวกเราทุกคนต่างตั้งตารอการกลับมาของนาย” ผู้หญิงที่มีใบหน้างดงามคนนั้นก็เดินตรงเข้ามาด้วยเช่นกัน จากนั้นจึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“หยุนหลง นี่คือคุณน้าหลิวของลูก” เซียวว่านจวินแนะนำให้เซียวหยุนหลงรู้จัก

ผู้หญิงคนนี้มีชื่อว่าหลิวเหมย เธอคอยดูแลปรนนิบัติเซียวว่านจวินมานานหลายปี ถึงแม้จะไม่มีฐานะที่ชัดเจน แต่ทุกคนในตระกูลเซียว ต่างเห็นเธอเป็นนายหญิงของตระกูลเซียวด้วยกันทั้งนั้น