บทที่ 150

ตอนแรกเริ่มฉินหมิงเยว่รู้สึกประหลาดใจและแปลกใจ สิ่งที่เธอแปลกใจคือเซียวหยุนหลงควรรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้?

เธอที่ดึงสติกลับมาได้แล้วมองดูเซียวหยุนหลงลงมือโจมตีเฉินหลิงเฟิงอย่างรุนแรง เธอกังวลใจมากจริง ๆ ว่าวิธีการที่ป่าเถื่อนเกะกะระรานนี้ของเซียวหยุนหลงจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามอันตรายถึงชีวิต เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปดึงแขนของเซียวหยุนหลงเอาไว้ แล้วพูด: “หยุนหลง นายรีบหยุดเดี๋ยวนี้นะ นายอยากให้บานปลายถึงชีวิตหรือไง?”

มีจิตที่จะฆ่าพรั่งพรูออกมาจากใจเซียวหยุนหลง และเขาก็รู้ดีอยู่เช่นกันว่าลงมือฆ่าคนในกลางวันแสก ๆ แบบนี้ไม่ได้จริง ๆ อิงจากหลักการที่เขายึดถือ เฉินหลิงเฟิงคิดจะกำจัดเขา งั้นเขาก็จะไม่พูดพร่ำทำเพลงกำจัดเฉินหลิงเฟิงทิ้งเช่นกัน

แต่พวกเขาอยู่ในเมืองใหญ่ ไม่ใช่สนามรบแต่อย่างใด ไม่ใช่ซีบีรา ในเมื่อเขากลับมาเมืองใหญ่แล้วงั้นก็ต้องปฏิบัติตามกฎภายนอกของเมืองใหญ่

ฆ่าคนต่อหน้าสาธารณชน แถมยังกำจัดคุณชายตระกูลเฉินอยู่ตรงสนามจัตุรัสหน้าฉินซื่อกรุ๊ปอีก ถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างก็อาจจะเลวร้ายจนไม่อาจกลับคืนมาเหมือนเดิมได้

ด้วยเหตุนี้เขาจึงปล่อยมือที่กำลังบีบคอเฉินหลิงเฟิงอยู่ จ้องเขม็งไปที่เฉินหลิงเฟิงพลางพูดกระแทกเสียงทีละคำ: “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้! ถ้ายังมาปรากฏตัวต่อหน้ากูอีก เดี๋ยวกูจะหักขาหมา ๆ นั่นของมึงเอง!”

ในใจเฉินหลิงเฟิงหวาดกลัวอย่างมาก แต่กลับโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน เขาเป็นคุณชายตระกูลเฉินที่สง่าผ่าเผย เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวหยุนหลงแล้วกลับต่ำต้อยยิ่งกว่าหมาตัวหนึ่งซะอีก

เขาโกรธมากแต่ไม่กล้าพูดอะไร และเขาก็รู้ตัวเองเหมือนกันว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่พูดอะไร วิ่งล้มลุกคลุกคลานขึ้นไปบนเมอร์เซเดส-เบนซ์ที่หรูหราคันนั้น ในส่วนของนักไวโอลินพวกนั้น มองดูเซียวหยุนหลงที่เหมือนราชาปีศาจที่เดินขึ้นมาจากนรกอย่างเป็น ๆ ก็ทำให้พวกเขาตกใจจนหนีออกไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว

บรื้น!

เมอร์เซเดส-เบนซ์ซิ่งคำรามเสียงดังออกไปอย่างรวดเร็ว หนีหายเข้าไปในกลีบเมฆ

ตอนนี้เซียวหยุนหลงถึงจะปัด ๆ มือ แล้วหันกลับมามองฉินหมิงเยว่ พลางยิ้มพลางพูด: “ในที่สุดก็ไล่แมลงวันที่น่ารำคาญตัวนั้นออกไปได้สักที……ฉินหมิงเยว่ นี่คุณกำลังจะไปไหนครับเนี่ย?”

ฉินหมิงเยว่มองหน้าเซียวหยุนหลง ในแววตาเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยรังสีแห่งการตำหนิ เธอพูด: “ทำไมนายถึงดื้อขนาดนี้เนี่ย? ให้นายพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลดี ๆ ไม่ใช่เหรอ? หนีออกมาทำไมเนี่ย?”

“ผมจัดการระเบียบขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาลเสร็จแล้ว ถ้าไม่ออกมาแล้วจะให้ทำอะไรที่นั่น?”เซียวหยุนหลงยิ้มกริ่มพลางพูด

“ว่าไงนะ? จัดการระเบียบขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอ? ใครอนุญาตให้นายทำ? แผลนายยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ?”ภายในน้ำเสียฉินหมิงเยว่เต็มไปด้วยการต่อว่า เธอมองหน้าเซียวหยุนหลงอย่างไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดเจนเลยว่าเธอโมโหมาก

เซียวหยุนหลงขบขำแล้วพูด: “คิดว่าผมเป็นผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ เหรอครับ? อันที่จริงแผลแค่นั้นน่ะหายตั้งนานละ อีกไม่กี่วันค่อยไปตัดไหมที่โรงพยาบาลก็ได้แล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก อยู่แต่ในโรงพยาบาลก็น่าเบื่อเหมือนกัน อีกอย่างผมไม่ชอบดมกลิ่นโซดานั่นของโรงพยาบาล เลยไปจัดการระเบียบขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาลเสร็จแล้ว”

ฉินหมิงเยว่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้ว ใช้ดวงตาที่งดงามคู่นั้นถลึงใส่เซียวหยุนหลงพลางพูด: “นายนี่มันทำให้คนอื่นสบายใจไม่ได้เลยนะ แผลจากปืนมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นายเองก็ต้องระมัดระวังหน่อย”

“ผมรู้ครับ ก็ผมคิดถึงคุณไง อยากเจอหน้าคุณสุด ๆ มีคำพูดหนึ่งพูดว่าไงนะ ไม่เจอเพียงคืนเดียว เหมือนไม่เจอกันสามปี”เซียวหยุนหลงพูดอย่างเคร่งขรึม