บทที่ 158

หลินเวยมองไปที่ภรรยาของหลิวเฉิงเหวิน ก่อนที่เขานั้นจะเอ่ยแล้วยิ้มหัวเราะ “เฉิงเหวินอ่า ในอนาคตภรรยาของคุณนั้น จะต้องเป็นพ่อตา แม่ยาย แล้ว งั้นข้าขอชนแก้วด้วยหนึ่งแก้ว ”

“คุณชายหลิน ขอบคุณนะสำหรับการเลี้ยงอาหารค่ำในวันนี้ แต่ว่าเรื่องการแต่งงานนั้นเป็นเรื่องใหญ่ หากให้พูดแล้ว เรื่องของเด็กนั้น การแต่งงานนั้น น่าจะเป็นพวกเด็กๆเขาเป็นคนเลือกและตัดสินใจเองนะ คุณชายหลินนั้นยังไม่ได้ถามหรูเยียนบ้านของฉันเลยว่าเธอนั้นยินยอมที่จะแต่งงานหรือเปล่า”หยางหลันเอ่ยขึ้นมา

หลินเวยสีหน้าตกใจ ไม่รอให้เขาเอ่ย หลี่ยู่ที่นั่งอยู่ข้างๆเขานั้นมองไปที่หรูเยียน ก่อนที่จะเอ่ย “หรูเยียน หรือว่าหนูจะไม่ยินยอมด้วยกันการแต่งงานนี้ล่ะ?？”

“น้าหลี่ พูดความจริงนะคะ ฉันนั้นยังไม่ได้วางแผนว่าจะแต่งงานเลย”หลิวหรูเยียนเอ่ยออกมา

“หรูเยียน หนูเข้าใจผิดแล้ว ไม่ได้หมายความว่าจะให้หนูกับเฟยหยูนั้นแต่งงานกันตอนนี้ หากหนูไม่อยากแต่งงานตอนนี้ น้านั้นพอเข้าใจ ในเมื่อพวกหนูก็ยังหนุ่มสาว อยากจะสร้างธุรกิจก่อนค่อยแต่งงานกัน แต่ว่าก็สามารถที่จะกำหนดแต่งงาน ไว้ก่อนก็ได้นะ”หลินเวยเอ่ยยิ้มหัวเราะ

เงียบไปครู่หนึ่งหลินเวยจึงเอ่ยขึ้นมาต่อ “ตามที่ประเพณีของตระกูลหลิน วันนี้ไม่เพียงแต่เป็นการกินเลี้ยงที่เรียบง่ายแล้ว อีกทั้งยังเป็นถึงงานหมั้นด้วย หรูเยียน วันนี้หนูมาดื่มชนแก้วกับพวกเราเป็นการกำหนดไว้ก่อน แต่เอากำหนดการไว้ก่อน ส่วนเรื่องจะแต่งงานตอนไหน ก็รอให้เฟยหยูนั้นเขาเป็นคนตัดสินใจกับหนูก็แล้วกัน พวกเรานั้นจะไม่บังคับหรือยุ่งอะไรหรอก”

“คุณลุงหลิน หากแก้วเหล้านี้นับว่าเป็นการหมั้นไว้ก่อน งั้นหนูก็จะไม่ดื่มกับพวกคุณ เพราะว่า ในใจของฉันตอนนี้มีคนอื่นไปแล้ว เลยไม่สามารถที่จะยินยอมเรื่องการหมั้นนี้เด็ดขาด ภายในใจของหนูนั้นมีคนอื่นไปแล้ว ปากจะให้บังคับอยู่กับคุณชายหลิน พวกเรานั้นคงจะไม่มีความสุข หวังว่าคุณลุงหลินจะเข้าใจ”หลิวหรูเยียนเอ่ยออก

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลิวเฉิงเฟิงก็เปลี่ยนไป เขามองไปที่หลิวหรูเยียน ก่อนที่จะหันไปเอ่ยอย่างหนักแน่น“หรูเยียน หนูพูดอะไรกัน? คุณชายหลินนั้นเขาเหมือนคนที่เกิดมาในวัง เกิดมาในครอบครัวที่ดี แต่หมั้นกับหนูก็นับว่าเป็นบุญของหนูแล้วนะ หนูจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ รีบ ยกแก้วแล้วไปชนกับลุงหลินหน่อย”

“พี่ชาย ในเมื่อหลิวหรูเยียนไม่ยินยอม งั้นก็อย่าไปบังคับเธอเลย”หลิวเฉิงเหวินเอ่ยออกมา

“อือ?”หลิวเฉิงเฟิงมองไปที่หลิวเฉิงเหวิน เขานั้นไม่เคยคิดมาตลอดว่าน้องชายของเขานั้นที่อ่อนแอจะมาพูดหักหน้าเขาแบบนี้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยความเยือกเย็น，“น้องชาย ข้ามองแล้วเหมือนเจ้าจะสับสนนะ ตระกูลหลินและพวกเราตระกูลหลิวหมั้นกันนั้น มันเหมือนกับสืบมิตรภาพระหว่างรุ่นกัน เพื่อผลักดันคนรุ่นหลังให้เจริญอีก แค่หรูเยียนและคุณชายหลินหมั้นกัน มันนับว่าเป็นการบังคับหรอ? ข้านั้นทำก็เพื่อนให้หรูเยียนนั้นเขามีความสุขในอนาคตนะ”

“คุณลุง หากคุณลงนั้นทำก็เพื่อความสุขของหนูในอนาคต ถ้าอย่างงั้นคุณลุงน่าจะเคารพในการเลือกของหนู”หลิวหรูเยียนเอ่ยออก ด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

ฉากนี้ก็เผยถึงความแข็งทื่อไปหมด ก่อนที่สีหน้าของหลินเฟยหยูจะเผยให้เห็นถึงความไม่อยากจะมอง มีความเย็นชา ก่อนที่เขานั้นจะจ้องมองไปที่หลิวหรูเยียน และคิดที่หลิวหรูเยียนเพิ่งจะเอ่ยมาว่าในใจของเธอนั้นมีคนอื่นแล้ว ภายในใจของเขานั้นราวกับได้ถูกมีกรีดเข้าไปในหัวใจจนเลือดไหล

เขารู้ว่าคนในใจของหลิวหรูเยียนนั้นที่น่ากลัวหรือว่าจะเป็นเซียวหยุนหลงกัน?

แต่ว่าเซียวหยุนหลงนั้นเพิ่งจะกลับมาที่เมืองเจียงห่ายเพียงไม่กี่วัน หรือว่าหลิวหรูเยียนจะติดกับดักของเซียวหยุนหลงสะแล้ว?

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินเฟยหยูจึงโกรธจัดจนเกือบจะหายใจไม่ออก โกรธจนอดทนไม่ไหว

หลินเวยขมวดคิ้ว ก่อนที่จะมองไปที่หลิวเฉิงเฟิงแล้วเอ่ย “เพื่อนหลิว นี่มันอะไรกัน? ไม่ใช้พูดว่าหลิวหรูเยียนตกลงแล้วไม่ใช่หรอ?”