บทที่ 168

“หลี่โม่ หลายปีมาแล้วที่เจ้าทำร้ายน้องข้า จนน้องข้านั้นใช้ชีวิตอย่างไม่เป็นสุข ตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว วันนี้แค้นนี้จะต้องได้รับการชำระ！” ชายที่เปลือยท่อนบนเอ่ยพูดอย่างดุดัน

สีหน้าของหลี่โม่นั้นเย็นชา ก่อนที่เขาจะเอ่ย “ตอนนั้นน้องชายของเจ้าดูถูกพ่อแม่ของข้า ข้าเตือนพวกเจ้า พวกเขาไม่ยอมฟังอีกทั้งยังตีข้าก่อน หรือว่าจะต้องให้ข้านั่งยอมให้พวกเขาตีข้าจนตายมันสมเหตุสมผลแล้วหรอ? น้องเจ้ามันรนหาที่เอง อย่ามาโทษข้านะ！”

เซียวหยุนหลงเมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็คิด ในปีนั้นหลี่โม่ได้เคยเอ่ยที่เขาทำร้ายคน อีกทั้งยังเป็นเพราะเซียวว่านจวินช่วยเขาออกมา อีกทั้งยังช่วยออกค่ารักษาให้ฝั่งตรงข้ามอีก ตั้งแต่ตอนนั้น หลี่โม่จึงได้ออกจากสำนักบู๊ของตระกูลเซียว ไปยังต่างประเทศ

มองดูแล้วในปีนั้นที่หลี่โม่ทำร้ายคน คนหนึ่งที่ยืนอยู่บนสังเวียนที่มีน้องชายที่ได้รับบาดเจ็บมีนามว่าเจิ้งบู

เมื่อเจิ้งบูรู้ว่าหลี่โม่ได้กลับมาแล้วเขาเลยอยากจะแก้แค้นให้น้องชายเขา เลยบังคับให้เจ้าหลี่โม่มาขึ้นบนสังเวียนกับเขา

“หลี่โม่ ข้ามากับพี่เซียว”ซ่างกวนเทียนเผิงเดินมาแล้วเอ่ย

หลี่โม่เอ่ยมองเบาๆ เมื่อเห็นเซียวหยุนหลง เขาตกใจ ก่อนจะเอ่ย “พี่เซียว พี่มาได้ยังไง？”

“ข้าได้รับโทรศัพท์จากเทียนเผิงนะ ได้ยินว่าที่นี่เกิดเรื่อง เข้าเลยรีบมาดู” เซียวหยุนหลงเอ่ย เขามองไปรอบๆ และเห็นทั้งสี่ทิศที่มีคนมากกว่าสิบกว่าคน เขาเอ่ย “คนพวกนี้คืออะไรกัน? เอาไว้ล้อมตอนเจ้าตีชนะหรอ?”

“คนพวกนี้อะไรกัน? ชนะยาก? หึ แค่ยืนอยู่บนสังเวียน ข้ากับเจ้านี่ที่ท้าประลองกัน คนอื่นๆแทรกเข้ามาไม่ได้หรอก นี่คือกฎ เจ้าเข้าใจไหม?”เจิ้งบูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เซียวหยุนหลงไม่ได้สนใจเจิ้งบู ก่อนที่จะหันไปบอกหลี่โม่ “เจ้าอยากจะไปท้าประลองกับเขาหรอ？”

“พี่เซียว นี่เป็นเรื่องที่ค้างคามานานระหว่างข้ากับเขา ยังไงก็ต้องสะสาง ในเมื่อเขาอยากจะประลองกับข้า งั้นก็มา ข้าหลี่โม่ ไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะยอมถอนตัว ！”หลี่โม่เอ่ย

“ก็ได้！งั้นเจ้าประลองไปเถอะ ข้าจะเป็นผู้ช่วยให้เอง”เซียวหยุนหลงเอ่ยเรียบๆ

เจิ้งบูมองมาที่เซียวหยุนหลง ก่อนภายในดวงตาจะแวบถึงความเย็นชา เขานั้นไม่ได้เอาเซียวหยุนหลงมาไว้ในสายตา อีกทั้งเซียวหยุนหลงยังมาคนเดียวอีก ส่วนเขานั้นมีคนมากกว่าสิบคนที่คอยรอ

“เจิ้งบูเจ้าอยากจะประลองก็มาสิ！”

หลี่โม่จ้องมองไปที่เจิ้งบู ก่อนจะเอ่ยดุ

“เจ้าตัวน้อยเจ้าอยากตายเร็วๆหรอ ข้าจะทำให้เจ้าสมพรก็แล้วกัน！”

เจิ้งบูเอ่ยขึ้น เมื่อสิ้นเสียงลง เขานั้นถุงไปหาหลี่โม่ทั้งตัว ด้วยความเร็ว และรวมถึงจิตวิญญาณ ตัวเขายังไม่ถึงแต่หมัดเขามาถึงก่อน หนึ่งหมัดนั้นที่อยากจะฆ่าหลี่โม่ หมัดที่ทรงพลังมองดูแล้วเหมือนลิงสีขาว ที่พุ่งออกไปด้วยความดุร้ายและเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ

“นี่คือหมัดทะลวงวานรขาว！”

ในด้านล่างของสังเวียน ซ่านกวนเทียนเผิงนั้นมองออกถึงกลหลอกของเจิ้งบู เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก