บทที่ 17

ตระกูลเซียว ภายในห้องหนังสือของเซียวว่านจวิน

ในประวัติศาสตร์การพัฒนาตระกูลเซียว ห้องหนังสือของตระกูลเซียวนับว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง ทุกครั้งของการตัดสินใจ การปฏิรูปเรื่องใหญ่ ๆ ทุกเรื่องของตระกูลเซียว ล้วนเกิดขึ้นในห้องหนังสือทั้งสิ้น

นอกจากนี้ ตระกูลเซียวยังมีกฎตายตัวอยู่อีกหนึ่งข้อก็คือ นอกจากศิษย์ทางสายเลือดตระกูลเซียวแล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์เข้าไปในห้องหนังสือเด็ดขาด

แม้กระทั่งเซียวหลิงเอ๋อร์ที่เซียวว่านจวินรักและเอ็นดูเป็นที่สุด ก็ไม่สามารถเข้ามาในห้องหนังสือของเซียวว่านจวินได้

เพราะห้องหนังสือของตระกูลเซียวมีไว้สำหรับผู้ชายเท่านั้น ห้องหนังสือของตระกูลเซียวรวบรวมเอาไว้ทั้งประวัติอันยาวนานของตระกูลเซียวและบันทึกเหตุการณ์นองเลือด ซึ่งภายในเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์อันลึกซึ้ง และประวัติศาสตร์พวกนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับสงคราม

แต่ไหนแต่ไรมา สงครามเป็นเรื่องของผู้ชาย ดังนั้นผู้หญิงของตระกูลเซียวจึงย่อมไม่มีสิทธิ์เข้าไป

เซียวหยุนหลงเดินตามเซียวว่านจวินเข้าไปในห้องหนังสือ เห็นได้ชัดว่าห้องหนังสือเก่าแก่อย่างยิ่ง มีการคงไว้ซึ่งความโบราณ แต่เฟอร์นิเจอร์ที่จัดวางอยู่ภายในห้องหนังสือทั้งหมด ล้วนทำมาจากไม้มะฮอกกานี ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าไร เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ก็ยังไม่เสื่อมสภาพ แต่ทว่ากลับมีกลิ่นอายของมรดกทางประวัติศาสตร์ที่ลึกซึ้งแฝงอยู่

ภายในห้องหนังสือ มีรูปเหมือนแขวนอยู่ 2 ใบ เมื่อเซียวหยุนหลงเดินเข้าไปก็เห็นทันที เขากำลังจ้องมองอยู่

เซียวว่านจวินพูดว่า : “ภาพเหมือนทางด้านขวาคือปู่ทวดของลูก ส่วนภาพเหมือนทางด้านซ้ายคือปู่ของลูก”

เซียวหยุนหลงพยักหน้า จากภาพเหมือนทั้ง 2 ภาพนี้ ทำให้เขาสังเกตเห็นถึงออร่าบางอย่าง ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของผู้ชายตระกูลเซียว—มั่นคง นิ่ง และสงบ !

“นั่งลงสิ”

เซียวว่านจวินพูด