บทที่ 170

“เจิ้งบู，คุณแพ้แล้ว！”

หลี่โม่เอ่ยปากออก ก่อนที่จะเดินไปข้างหน้าของเจิ้งบู ที่นอนไปกับพื้นอย่างหมดท่า และเอ่ยเรียบๆ

“ฮือ~~”

เจิ้งบูพยายามหายใจอย่างหนัก สายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง แต่ว่าเขานั้นยากที่จะยอมรับความพ่ายแพ้แบบนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขานั้นถึงได้แพ้ให้กับมือหลี่โม่

ปึง！

หลี่โม่ยกเท้า ก่อนที่จะเหยียบลงไปบนหน้าอกของเจิ้งบู ก่อนที่จะเอ่ยอย่างเย็นชา “หากภายหน้าเจ้ามาหาเรื่องข้าอีกล่ะก็ ไม่ใช่เจ้าตายก็ต้องเป็นข้าที่ดับไป”

“เจ้าพรรค！”

ในตอนนี้ แก๊งหมาป่าเหล็กด้านล่างสังเวียนก็เพิ่งจะตื่นขึ้น ก่อนที่จะตกใจ แล้วก็แสดงสีหน้าออกมาอย่างโกรธแค้น พวกเขามองไปที่หลี่โม่อย่างไม่คิดดี

“หลี่โม่ ลงมาก่อนเถอะ”

เซียวหยุนหลงเอ่ยปาก

หลี่โม่พยักหน้า ก่อนที่จะลงมาจากสังเวียน ซ่างกวนเทียนเผิงก็เดินเข้ามา ก่อนที่จะช่วยพยุงร่างกายแล้วเอ่ย “หลี่โม่ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ให้ไปส่งที่โรงพยาบาลไหม”

“ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก ข้ายังทนไหน”หลี่โม่เอ่ย

“ออกจากที่นี่กันก่อนเถอะ”เซียวหยุนหลงเอ่ย

“ไปกันเถอะ！”

ซ่างกวนเทียนเผิงเอ่ย ก่อนที่จะพยุงหลี่โม่ แล้วค่อยๆเดินออกจากห้องลานประลอง

“อยากจะไปหรอ? มาฆ่าเจ้าพรรคของเราแล้วอยากจะไปหรอ? ไม่มีทาง！”

เมื่อมีเสียงที่เย็นชาดังออกมา ฝั่งตรงข้ามคือพวกพรรคแก๊งหมาป่าเหล็ก ก่อนที่จะมีชายหัวล้านเอ่ยออกมา

เมื่อสิ้นเสียงชายหัวล้าน สิบกว่าคนของแก๊งหมาป่าเหล็กก็ได้มองมาที่พวกเขาและพุ่งเข้ามาหาทั้งสามคน ในตอนนั้นมีบางคนที่ควักมีดออกมา บางคนก็ถือเหล็ก สายตาแต่ละคู่นั้นก็เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและอยากจะฆ่า

“คนของพวกคุณแพ้เองแล้วยังอยากจะมาขี้โกงหรอ？”ซ่างกวนเทียนเผิงเอ่ย

“ขี้โกงแล้วมันทำไมกันที่นี่มีแต่แก๊งหมาป่าเหล็ก พวกเจ้ามาตีคนในถิ่นของข้าแล้วอยากจะออกไป มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง?？”ฝั่งตรงข้ามเอ่ยด้วยเสียงที่เยือกเย็น

“พวกเจ้าจำทำไม？เจิ้งบู เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า อีกทั้งตอนสุดท้ายยังใช้วิธีการแบบนี้มาโกงอีกหรอ?”หลี่โม่เอ่ยอย่างโกรธๆ

เจิ้งบูโดนชกจนออกจากสังเวียน เขาไม่ได้เอ่ยอะไร ก่อนที่สายตาจะจ้องมองไปยังพวกเซียวหยุนหลง หมายถึงอยากให้พวกเขาทั้งสามคนนั้นตายอย่างงั้น

พรืด！