บทที่ 186

เมื่อพูดจบ เซียวว่านจวินก็เริ่มแสดงกระบวนท่าหมัดปาฮวงพั่วจวินนี้ ในระหว่างนั้นเซียวว่าจวินได้ใช้พลังชี่จิ้งของตนเอง เมื่อประสานกับหมัดปาฮวงพั่วจวินยิ่งทำให้ลมหมัด ส่งเสียงหวีดหวิวดังขึ้นมา หมัดเดียวหนึ่งรูปแบบมีอำนาจอันน่าเกรงขามในการพิฆาตศัตรูทั้งหมด ดูเหมือนว่าจะแข็งแกร่งอย่างมาก ก้าวไปข้างหน้าคลอด และไม่ถอยกลับ ฆ่าศัตรูที่ทรงพลังมากมายไม่ได้ก็จะไม่ยอมเลิกรา

ด้วยเหตุนี้ หมัดปาฮวงพั่วจวินนี้ไม่เพียงแต่สะท้อนให้เห็นถึงคำว่าพั่วเท่านั้น แต่ยิ่งสะท้านให้เห็นถึงพลังของหมัดที่มีอานุภาพรุนแรงอีกด้วย

หมัดปาฮวงพั่วจวินนี้แข็งแกร่งกว่าหมัดระเบิด และรุนแรงและรวดเร็วกว่าหมัดปาจี๋ มันสามารถนำพละกำลังของตนเองแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่ ทรงพลังไร้เทียมทาน

เซียวหยุนหลงมองดูข้างๆ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเลือดร้อนเดือดพล่าน หมัดปาฮวงพั่วจวินนี้แข็งแกร่งและรุนแรง เขามองดูด้วยความกระหาย มันเหมาะกับลู่ทางของเขาอย่างมาก ตัวเขาเองก็ชอบใช้พลังที่รุนแรงไร้ขอบเขตในรูปแบบบดขยี้เช่นนี้และพละกำลังมาพิฆาตคู่ต่อสู้

ไม่ว่าจะเป็นเหิงเหลียนถุยก่อนหน้านี้หรือว่าหมัดปาฮวงพั่วจวินนี้ ล้วนแสดงให้เห็นถึงพลังที่แข็งแกร่งและรุนแรง การเดินนั้นไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ที่อ่อนโยนและเจ้าเล่ห์แบบนั้น เขาจะต้องกระหายเป็นธรรมดา

หลังจากที่เซียวว่านจวินสาธิตให้ดูเสร็จ เหงื่อก็ออกไปทั่วทั้งตัว เมื่อแสดงถึงกระบวนท่า'ฮวงแปดข้าคือผู้ชนะ'สุดท้าย ด้วยความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญของฮวงแปดข้าคือผู้ชนะยิ่งมีความหยิ่งทระนงจากตัวของเขา

"หยุนหลง มองเห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม? คุณรู้สึกอย่างไรกับพลังหมัดชุดนี้ของตระกูลเซียวเราล่ะ?" เซียวว่านจวินเอ่ยถาม

เซียวหยุนหลงพยักหน้า เขากล่าวว่า : "แข็งแกร่ง รุนแรง มีพลังพั่วพิฆาตของกองกำลังนับหมื่นนับพัน ไม่เลวเลยจริงๆ"

"ฮ่าๆ ในเมื่อคุณก็รู้สึกได้เหมือนกัน งั้นในอนาคตเราก็มาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเซียวของเรากันต่อเถอะ ศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเซียวเราไม่สามารถตัดขาดได้ จะต้องสืบทอดต่อไป พูดถึงอานุภาพของหมัดปาฮวงพั่วจวินนี้เป็นการซ้อนทับกัน พละกำลังของตนเองยิ่งแข็งแกร่งขึ้น มันยิ่งสะท้อนให้เห็นถึงอานุภาพของพลังหมัดนี้ และอานุภาพนี้จะไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีการเก็บกักเอาไว้" เซียวว่านจวินกล่าวจบก็หัวเราะเสียงดัง

"ศิลปะการต่อสู้ของจีนนั้นกว้างและลึกซึ้งอย่างแท้จริง ศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเซียวที่สืบทอดต่อกันมาสมกับคำว่ากวาดเรียบโคตรทหารสี่คำนี้แล้ว ต่อไปฉันจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเซียวให้มากขึ้น" เซียวหยุนหลงกล่าว

"ฮ่าๆ คุณยอมเรียนรู้แล้ว อย่างนั้นฉันก็วางใจได้" เซียวว่านจวินยิ้ม

เวลานี้ หลิวเหมยได้เดินเข้ามา ในมือมีน้ำสองสามขวด เธอเดินเข้ามาพร้อมกล่าวว่า : "พวกคุณสองคนฝึกซ้อมมาเกือบครึ่งค่อนวันแล้ว และนี่ก็เกือบจะบ่ายแล้วด้วย ได้ยินหวางโป๋บอกว่าพวกคุณไม่สนใจทานอาหารกลางวันเลย รีบดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ"

เซียวว่านจวินกับเซียวหยุนหลงได้ยินเช่นนั้นก็มองดูสีของท้องฟ้า เป็นเวลาบ่ายแล้วจริงๆ

ดูเหมือนว่าพวกเขาภายใต้การเรียนรู้แลกเปลี่ยนกัน จะลืมการมีอยู่ของเวลาไปกันเสียแล้ว ชั่วพริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปครึ่งวันแล้ว