บทที่ 208

ฟุ่บ!

เซียวหยุนหลงจุดบุหรี่สูบ เขาค่อยๆสูดลมหายใจเข้า พ่นควันออกมาอย่างไม่เร่งรีบ จากนั้นกล่าว “หมาป่าตัวน้อยทั้งสามวิ่งเล่นมาจากทางไหนกันนะ? วางมาดในการพูดจาเสียใหญ่โต แถมยังไม่เห็นพวกฉันอยู่ในสายตาอีก? ได้ งั้นฉันจะอยู่เล่นกับแกเอง อย่างไรเสียคนของสำนักมังกรเขียว ค่ำคืนนี้ก็อย่าได้คิดจะหนีออกไปจากที่นี่แล้วกัน”

“หัวหน้า พี่ดูสิ พวกเราพี่น้องถูกแขวนนวมแล้วล่ะ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ถูกแขวนไว้บนหิ้งของเฉินชิงแล้ว เราไม่ได้ปรากฏตัวมานาน คนอื่นไม่เห็นค่าเราในสายตาพวกเขาแล้ว แถมยังพูดอีกว่าค่ำคืนนี้พวกเราจะไม่สามารถไปจากที่นี่ได้ นี่น่ะมันดีอย่างไรกัน?” หมาป่าเขียวกล่าวเย้ยหยัน

“ฆ่ามัน! เรื่องหลังจากนี้ก็ปล่อยให้เฉินชิงจัดการเอาเอง” หมาป่าโลภกล่าว เขาจ้องมองเซียวหยุนหลงพลางเอ่ย “แกดูมีความแข็งแกร่งนะ หวังว่าจะไม่ทำให้ฉันต้องผิดหวัง！”

ขณะที่กล่าว เจตนาสังหารอย่างแรงกล้าและไม่มีใครเทียบได้แผ่กระจายรอบกายของหมาป่าโลภ น่ากลัวเป็นอย่างมาก เจตนาแห่งการสังหารนั้นดูยิ่งใหญ่และสุขุม เขาย่างเท้าเข้าหาเซียวหยุนหลง

“พวกแกเข้ามาพร้อมกันทั้งสามคนเลยเถอะ บางทีการที่เข้ามาพร้อมกันทั้งสามคนอาจจะพอต้านทานฉันได้บ้าง แกคนเดียวคงจะไร้ความสามารถ” ขณะที่เซียวหยุนหลงกำลังสูบบุหรี่ เขาก็เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาเหมือนกับว่าไม่แยแส แต่กลับให้ความมั่นใจในพลังที่แข็งแกร่ง

“อวดดีเสียจริง! ฉันอยากจะเห็นนักว่าแกน่ะจะแข็งแกร่งเหมือนที่พูดไว้หรือไม่!” ใบหน้าของหมาป่าโลภดูเยือกเย็น ชื่อเสียงของทั้งสามคนนั้นฉาวโฉ่ หากว่าทั้งสามรวมเป็นหนึ่งสามารถกล่าวได้เลยว่าไม่มีสงครามใดที่ปราศจากชัยชนะ ฆ่าผู้แข็งแกร่งมาจำนวนไม่น้อย แต่เซียวหยุนหลงกลับบอกว่าให้พวกเขาทั้งสามคนเข้าไปพร้อมกันได้เลย เช่นนี้ทำให้ความโกรธปะทุขึ้นภายในอกของหมาป่าโลภ

“เทียนเผิง เซี๋ยงจื่อ หลี่โม่ พวกนายทั้งห้าคนคอยดูคนอื่นไว้ ทั้งสามคนนี้ฉันจัดการเอง!”

เซียวหยุนหลงกล่าว

นอกจากหมาป่าโลภทั้งสามคนนี้แล้วยังมีพนักงานบริการของบ่อนคาสิโนและเจ้ามืออีกด้วย คนเหล่านี้ในความเป็นจริงแล้วก็เป็นคนของสำนักมังกรเขียว สำหรับเจ้ามือพวกนั้นเป็นเหล่าเชียนที่ถูกสำนักมังกรเขียวฝึกฝนมาเป็นพิเศษ พวกเขารับหน้าที่เป็นเจ้ามือ ในยามจำเป็นพวกเขาจะต้องแสดงเหล่าเชียน ส่วนพนักงานบริการเหล่านั้นยังมีสถานะอื่น นั่นก็คืออันธพาลภายในคาสิโน

เจตนาสังการที่รุนแรงฉายผ่านนัยต์ตาของหมาป่าโลภ เขาเดินเข้าไปหาเซียวหยุนหลง ดูเหมือนว่าหมาป่าดุร้ายกำลังเป็นนักล่าอย่างไรอย่างนั้น พร้อมที่จะระเบิดทำลายล้างได้ทุกเมื่อ

ดวงตาของเซียวหยุนหลงหรี่ลงเล็กน้อย ไร้ข้อสงสัย หมาป่าโลภที่อยู่ตรงหน้าคือยอดฝีมืออย่างแท้จริง ดูแข็งแกร่งกว่าเหว้ยขุยมาก

“หมาป่าสามหัวแต่ก็แค่ตัวเดียวเท่านั้น ต่อให้เป็นมังกรเมื่ออยู่ต่อหน้าฉันยังไงก็ต้องคุกเข่าให้ฉัน นับประสาอะไรกับพวกแก?”

เซียวหยุนหลงเอ่ยเสียงดังกึกก้อง เขาแยกขาทั้งสองข้างเตรียมรับมือกับหมาป่าโลภ

ฟุ่บ ฟั่บ ฟุ่บ!

เซียวหยุยหลุงยังไม่ได้เปลี่ยนกระบวนท่า พื้นดินของคาสิโนทั้งหมดสั่นสะเทือนเล็กน้อย เสียงกระแทกที่น่าหดหู่มากได้ดังขึ้น พลังอำนาจนั้นไร้เทียมทานเสียจริง สามารถสยบผู้คนได้

ด้วยสามขั้นตอนนี้ เซียวหยุนหลงยังระเบิดพลังที่น่าสะพรึงกลัวราวกับขุมนรกและลึกราวกับคุกของตัวเองออกมา ราวกับว่าราชาปีศาจในหัวใจของเขาฟื้นคืนชีพและกำลังจะตื่นขึ้น ทำให้เขากลายเป็นอวตารของราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ในโลก กลิ่นเลือดที่แทรกซึมออกมาจากร่างกายนั้นแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบมิได้ ปกคลุมไปทั่วทั้งสถานที่แห่งนี้

พละกำลังนี้ช่างยิ่งใหญ่และทรงอานุภาพเกินไปแล้ว เหมือนว่ามีพลังงานปีศาจไหลทะลักออกมา คอยเฝ้ามองสิ่งมีชีวิตทั้งหลายบนโลก ถามว่าใครจะต่อสู้!