บทที่ 222

“รถของเขาถูกฉันยึดค่ะ ไม่มีป้ายทะเบียน อีกทั้งยังขับความเร็วเกินกำหนดอีก ฉันนั้นได้พร้อมที่จะเอารถของเขานั้นยึดกลับไปไว้ที่กรมกองพลตำรวจจราจรแล้วค่ะ”เย่ม่านหยูเอ่ยตรงๆ

“เสี่ยวเย่อ่า คุณให้หน้าผมหน่อยก็แล้วกัน รถของเซียวหยุนหลงคุณอย่าไปยึดเขาเลย ผมนั้นได้บอกเขาแล้วให้ไปที่กรมขนส่งทางบกเพื่อไปจัดการเรื่องป้ายก็พอแล้วล่ะ”หานเฟิงเอ่ย

“ผู้บัญชาการหาน งั้นตอนไหนถึงจะย้ายฉันกลับไปที่หน่อยอาชญากรรมล่ะคะ? คุณให้คำตอบที่แน่นอนหน่อยได้ไหม? ฉันไม่ค่อยคุ้นชินเกี่ยวกับหน่วยงานตำรวจจราจรจริงๆ หรือว่าคุณอยากจะให้ฉันอยู่ที่หน่วยจราจรไปทั้งชีวิตหรอ? ไม่งั้นฉันจะลาออกไม่เป็นแล้ว”เย่ม่านหยูเอ่ยออกมา

“คุณวางใจเถอะ คุณจะต้องได้กลับมายังหน่วยอาชญากรรมแน่นอน เพราะผมนั้นได้วางเรื่องวางเวลาเอาไว้หมดแล้ว”หานเฟิงเอ่ยสัญญาออกมา

“จริงหรอคะ?งั้นก็ดีแล้ว ในเมื่อฉันกำลังจะได้กลับไปยังหน่วยอาชญากรรม งั้นก็ไม่ใช่คนของหน่วยจราจรแล้ว งั้นเรื่องรถของเจ้าคนนี้ฉันก็ไม่สนใจแล้ว”เย่ม่านหยูเอ่ย ก่อนที่เธอจะเอาโทรศัพท์คืนให้กลับเซียวหยุนหลง

เซียวหยุนหลงรับโทรศัพท์ ก่อนที่จะเอ่ยไม่กี่คำกับหานเฟิงแล้ววางสายไป

เซียวหยุนหลงที่เพิ่งวางสายไป ก่อนที่เซียวว่านจวินจะโทรเข้ามา แล้วเอ่ยให้เขานั้นไปที่กรมขนส่งเพื่อไปใส่ป้ายทะเบียนให้กับเจ้ามอนสเตอร์ของเขาสะ

“คนสวย จะให้ผมเรียกว่ายังไงดี?” เซียวหยุนหลงที่วางโทรศัพท์แล้ว ก่อนที่จะหันไปมองเย่ม่านหยูแล้ว เอ่ยยิ้มๆ

“ทำไมหรอ？”เย่ม่านหยูขมวดคิ้ว ก่อนที่เธอจะจ้องมองไปที่เซียวหยุนหลง และเอ่ยถาม

“เรื่องในวันนี้ เหมือนคุณจะติดหนี้บุญคุณผมนะ?หากคุณเป็นคนจิตใจดีล่ะก็ไม่งั้นก็ควรจะเลี้ยงข้าวผมสักมื้อ?”เซียวหยุนหลงเอ่ยอย่างห่วงๆ

ดวงตาของเย่ม่านหยูหรี่ลง ก่อนที่เธอจะมองไปที่เซียวหยุนหลงและพูดขึ้น“ฉันไปติดหนี้คุณตอนไหนกัน?ฉันไม่ได้ยึดรถคุญณก็นับว่าไว้หน้าคุณแล้วนะ ทำไม อยากเห็นฉันเปลี่ยนสีหน้าหรือไง？”

“คุณอย่ามาข้ามแม่น้ำไปแล้วมารื้อสะพานทิ้งนะ เป็นเพราะผมช่วยคุณจับเจ้าคนร้ายทั้งสองคนนั้นต่างหาก?”เซียวหยุนหลงเอ่ย

“นี่นับว่าเป็นบุญคุณ? หากคุณรู้สึกว่าฉันติดหนี้คุณจริงๆล่ะก็ งั้นก็ได้ กลับไปแล้วฉันจะเลี้ยงข้าวคุณก็แล้วกัน？ แต่ว่าฉันนั้นต้องทำอย่างยุติธรรมนะ งั้นรถของคุณฉันจะยึดแล้วส่งไปที่กรมจราจรก่อนก็แล้วกันนะ”เย่ม่านหยูเอ่ย

เมื่อเซียวหยุนหลงได้ยิน ก็ได้ยิ้มใบหน้าอย่างขมขื่น ก่อนที่จะเอ่ย “งั้นก็ช่างมันเถอะ ยังไงสะก็อยากจะขอบคุณแทนก็แล้วกันที่ช่วยผมประหยัดเงิน”

“คุณหมายความว่ายังไงกัน？”เย่ม่านหยูขมวดคิ้ว

“ผู้หญิงเลี้ยง ผู้ชายจ่าย เหตุผลแบบนี้คุณไม่เข้าใจหรอ? หากคุณอยากจะเลี้ยงข้าวผมจริงๆ งั้นแน่นอนว่าผมจะต้องจ่ายเงินให้ ในเมื่อคุณไม่ยินยอม งั้นผมก็เหมือนประหยัดเงินเลี้ยงข้าวไงล่ะ?？”เซียวหยุนหลงยิ้ม ก่อนที่เขาจะขี่เจ้ามอนสเตอร์ออกไปแล้วเอ่ย “โอเค งั้นเดี๋ยวผมไปที่กรมขนส่งทางบกก่อนนะ”

หวางเจี้ยนพวกเขาและตำรวจคนอื่นๆต่างก็ได้ยินที่เซียวหยุนหลงเอ่ยตลกแต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะหัวเราะเสียงดังออกมา พวกเขานั้นประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ไม่คิดว่าเซียวหยุนหลงนั้นกล้าที่จะมาหยอกล้อเย่ม่านหยูที่มีชื่อเสียงตำแหน่งที่เก่งในแวดวงตำรวจขนาดนี้ คนที่แข็งแกร่งขนาดนี้มันช่างยากที่จะอธิบายจริงๆ！

“หัวหน้าเย่ พี่เซียว งั้นพวกเราไปก่อนนะ”หวางเจี้ยนเอ่ยขึ้น

“พวกคุณกลับไปที่สถานีตำรวจก่อนเถอะ ส่วนเจ้ารถอีกทั้งสองคันนั้นฉันจะพิจารณาคดีเอง พวกเขาตั้งเป็นแก๊งเดียวกันแน่เลย ลากแก๊งนี้ออกมาให้หมด แล้วจับสะให้หมด”เย่ม่านหยูเอ่ย

หวางเจี้ยนพยักหน้า และเขานั้นจะได้นั่งไปบนรถตำรวจอีกคันหนึ่ง ก่อนที่จะได้รีบออกจากสถานที่นี้ไปอย่างรวดเร็ว