บทที่ 225

เกาหยุนและคนอื่นๆนั้นพวกเขานั้นสามารถที่จะอดทนได้ต่อไม่กี่นาที แต่ว่าเมื่อกะพริบตา ก็ผ่านไปสิบนาทีกว่าแล้ว พวกเขานั้นยังคงอดทนยืนหยัดต่อไป

เมื่อมาถึงตอนสุดท้าย ขาของพวกเขานั้นได้ชาไปหมด เปลี่ยนเป็นไม่มีความรู้สึก ในตอนนี้ขาทั้งสองข้างของพวกเขานั้นไม่ได้สั่นอีกต่อไป ในตอนที่พวกเขานั้นอดทนต่อไปไม่ไหว รู้สึกราวกับว่าร่างกายของพวกเขานั้นได้ใช้พลังงานไปจนหมด ในตอนที่อยากจะล้มเลิก แล้วมองไปที่เซียวหยุนหลงที่ยังไม่ยอมขยับ ในตอนนี้พวกเขานั้นก็ได้ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้และได้อดทนต่อไป

ค่อยๆผ่านไป ร่างกายของพวกเขานั้นศักยภาพนั้นได้ถูกแทนที่ออกมา ในตอนนี้พวกเขานั้นรู้สึกว่าร่างกายของพวกเขานั้นตอนนี้ไม่เหมือนกับของพวกเขาอีกต่อไป เพราะชาไปหมดแล้ว แต่ว่าเหมือนได้มีความคิดที่ยังสนับสนุนพวกเขา ที่ทำให้พวกเขานั้นไม่สามารถที่จะล้มได้

เมล็ดเหงื่อที่ใหญ่เท่าเม็ดถั่วที่ไหลจากบนตัว บนพื้นใต้เท้าตอนนี้นั้นต่างก็เปียกไปหมด และนี่เองที่คือเหงื่อที่ไหลออกมาแทนความพยายามพากเพียรของพวกเขา

ราวๆยี่สิบนาทีผ่านไป เซียวหยุนหลงหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเอาดัมเบลล์บนไหล่ลง และเดินไปยังข้างหน้าของพวกเกาหยุน แล้วเอาดัมเบลล์ยกออกจากไหล่ของพวกเขา แล้วเอ่ย“โอเคแล้ว พักกันก่อนเถอะ”

ตึ๊ง！ตึ๊ง！

เมื่อสิ้นเสียงเซียวหยุนหลง ฟางโฮ๋ หลงเฟิย เฉินเต๋อเซิ่งและคนอื่นๆต่างก็ล้มลงไปบนพื้น ขาของพวกเขานั้นยืดตรงไม่ได้แล้วและยังคงท่าของซามาบูเอาไว้อย่างงั้น

เกาหยุนยังไม่เป็นไรหน่อย แต่ว่าเขานั้นก็ทนไม่ไหว ก่อนที่จะทิ้งก้นลงไปนั่งบนพื้น

“รู้สึกเหนื่อยมากถูกไหมล่ะ？ชาไปทั้งตัว ราวกับว่าไม่มีความรู้สึกแล้ว แต่เมื่อยกดัมเบลล์ออก แล้วรู้สึกสบายขึ้นมาหน่อยใช่ไหม?”เซียวหยุนหลงเอ่ยถาม ก่อนที่จะมองไปที่พวกเกาหยุน แล้วเอ่ยต่อ “น้ำหนักดัมเบลล์ที่ได้วางไว้บนไหล่นั้นในภายหลังก็เหมือนกับแรงการโจมตีจากคู่ต่อสู้ หากพวกเจ้าสามารถที่ทนได้รับน้ำหนักได้เยอะขนาดไหน ในวันนั้นเมื่อคู่ต่อสู้โจมตีมา พวกเจ้าก็จะสามารถรับน้ำหนักได้อย่างสบายเลยล่ะ”

“พวกเจ้าทำได้ไม่เลยแล้ว สามารถที่จะทนรับน้ำหนักได้ถึงยี่สิบนาที นี่เป็นเหมือนกับการเริ่มต้น อดทนยืนหยัดต่อไปนะ！”เซียวหยุนหลงเอ่ย

เกาหยุนพวกเขาเมื่อได้ยินเซียวหยุนหลงเอ่ยชื่นชม เท่าไหร่ก็ยังนับว่ามีความสำเร็จ อย่างน้อยในตอนที่แรกทพยายามนั้นก็ไม่ได้เสียเปล่า

“พักผ่อนสิบนาที ดื่มน้ำ แล้วพักผ่อนกล้ามเนื้อ นวดทั้งสองขา หลังจากนี้สิบนาที ให้ทำท่ารับน้ำหนักซามาบูต่อไป”เซียวหยุนหลงเอ่ย

พวกเกาหยุนพยักหน้า และไม่ได้มีบ่นอะไร และได้ทำตามหน้าที่การฝึกที่เซียวหยุนหลงบอกอย่างตั้งใจ

……

โรงพยาบาลเมือง ในห้องผู้ป่วยหนักภายใน

บูหลิงที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ข้างๆเตียงของบูหลิงนั้นได้มีเครื่องรักษาพยาบาลมากมายและสายท่อที่ต่อมายังบนร่างกายของบูหลิง และสายท่อตรวจพวกนี้นี่เองที่คอยควบคุมและชี้วัดต่างๆบนตัวของบูหลิง และมีบางส่วนที่ได้ส่งสารเข้าไปในร่างกายของเขา