บทที่ 229

ถังกั๋วเมื่อได้ยินเธอนั้นก็เดาถูก ก่อนที่เอจะหันไปบ่น“พี่หยุนหลง ท่าเตะเป้าใครก็ทำได้ พี่ไม่มีวิธีสอนที่ดีกว่านี้สอนฉันหรอ?”

เซียวหยุนหลงหมดคำที่จะเอ่ย ก่อนที่จะมองไปยังแขนขาที่บอบบางของถังกั๋ว หากสอนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอ เธอก็คงจะรับมันไม่ไหว

“หนูกั๋ว เจ้าอย่ามองว่าท่าเตะเป้านั้นง่ายนะ แต่ว่าในตอนที่อันตรายนั้นใช้ได้จริงๆนะ พี่สอนเจ้าก็เรียนไง อย่ามาพูดเยอะ”เซียวหยุนหลงกันไปเอ่ย แล้วมองไปที่หลิวหรูเยียน แล้วเอ่ยต่อ “หรูเยียน จริงๆแล้วคุณก็น่าจะมาเรียนสักหน่อยนะ เรื่องการป้องกันตัวมันก็มีข้อดี”

หลิวหรูเยียนยิ้มๆ ก่อนที่เธอจะเอ่ย “ฉันมองมองก็พอแล้ว”

“หนูกั๋ว งั้นพวกเรามาฝึกต่อเถอะ ทำท่าที่ถีบขาออกมาตามที่บอก มาฝึกกันอีกสักกี่รอบ”เซียวหยุนหลงเอ่ย

ถังกั๋วที่ทำตามที่เซียวหยุนหลงบอกในการฝึกซ้อม เซียวหยุนหลงที่สอนเธอจะออกกำลังอย่างไร และจะใช้เอวในการส่งแรงไปที่ขา เลยทำให้เธอนั้นใช้แรงไปเท่าไหร่ไม่รู้ในการฝึกออกแรงที่ขา

“เตะเป้าสามารถใช้ร่วมกับท่าต่อสู้ได้ หากเจ้าถีบฝั่งตรงข้ามแล้ว ในตอนที่ฝั่งตรงข้ามเจ็บพวกเขาจะก้มเอวแน่ๆ ในตอนนั้นเข้าจะต้องกำหมัดแน่นๆ แล้วทุบไปยังจุดข้อของเขา ในตำแหน่งนี้ ปกติแค่สองครั้ง หากเป็นชายหนุ่มแน่นอนว่าจะต้องนอนกับพื้น”เซียวหยุนหลงเอ่ย ก่อนที่จะสอนถังกั๋วในการออกท่า

“หากเจ้าใช้ท่าเตะเป้าถีบไม่โดนฝั่งตรงข้าม ฝั่งตรงข้ามวิ่งเข้ามา เจ้าก็ใช้โอกาสนี้ตบไปที่กรามของเขาสะ”เซียวหยุนหลงเอ่ย เขานั้น ก่อนที่เขานั้นจะมาจากด้านล่าง แล้วยื่นมือออกไปจับยังกรามของถังกั๋ว

“ท่านี้จะต้องไวนะ และต้องแรง ใช้แรงบีบเข้าไป อีกฝ่ายจะไม่ทันระวังตัว ในตอนนี้ท่านี้ออกไปอาจจะทำให้ฝั่งตรงข้ามนั้นกัดลิ้นตัวเองได้ ถึงแม้จะไม่กัดโดนลิ้น แต่ว่าแรงที่ออกไปนั้นก็ทำให้เวียนหัว และมีผลกระทบจากการโจมตีที่แรง”เซียวหยุนหลงเอ่ย

ถังกั๋วเอ่ยพยักหน้า เธอนั้นกำลังตั้งใจเรียนกับเซียวหยุนหลง ในตอนสุดท้ายเธอนั้นก็ได้เรียนรู้วิธีป้องกันตัว และท่าพวกนี้ก็เป็นท่าป้องกันที่มีประโยชน์

เซียวหยุนหลงนั้นได้สอนถังกั๋วเกี่ยวกับการโจมตีถึงจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ ถังกั๋วนั้นเป็นเพียงสาวน้อยคนหนึ่ง แรงไม่ได้เยอะมาก ยากที่จะสอนให้เธอเรียนรู้ท่าวิชาขย้ำเหยื่อ สิ่งที่จะสอนเธอได้นั้นก็คงมีเพียงแต่การหาป้องกันตนเองแล้วก็หาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้

หลิวหรูเยียนที่ยืนอยู่กับที่ เธอเหมือนกับดอกกล้วยไม้ในภูเขาที่บานสะพรั่ง สวยงามเปล่งปลั่ง และยังมีกลิ่นหอม ที่ทำให้คนนั้นสามารถที่จะไม่สนใจเธอได้

สายตาของเธอนั้นจ้องมองไปที่เซียวหยุนหลงที่อยู่บนสังเวียน และสายตาที่จับจ้องของเธอนั้นไม่ได้ละหายไปจากเซียวหยุนหลงเลย

เธอรู้สึกว่าชายคนนี้ ถึงบางทีจะหน้าหนาไปหน่อย แต่เมื่อเขาจริงจังขึ้นมานั้นก็มีเสน่ห์เหมือนกัน

จากบนตัวของเขานั้น ได้เผยให้เห็นถึงเสน่ห์ที่แพร่กระจายของผู้ชายออกมา