บทที่ 233

บนโต๊ะนั้นมีคิงคอง ทั้งสี่คนเมื่อมองเห็นลุงสี่เฉียวเชิญเซียวหยุนหลงและเทียนเผิงมา พวกเขานั้นต่างก็ต้อนรับ แสดงให้เห็นถึงความเกรงใจ

“นั่งลงเถอะ นั่งลงเถอะ ไม่ใช่คนที่ไหนเลย ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น”ลุงสี่เฉียวยิ้ม ก่อนที่จะพาเซียวหยุนหลงและเทียนเผิงนั่งลงไปที่โต๊ะ

“พี่เซียว เจอกันอีกแล้ว”คิงคองเอ่ยแล้วยิ้มๆ

เซียวหยุนหลงพยักหน้า ก่อนที่เขาจะยิ้มๆแล้วเอ่ย “ขอคารวะ ผมชื่อเซียวหยุนหลง รู้จักกับลุงสี่เฉียวได้ไม่นาน แต่ว่าก็พอจะมีความสนิทกัน เลยถ^กเชิญมาที่นี่ครับ”

“เพื่อนเซียวข้าจะแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือหวางฉิว เขาเป็นผู้บริหารของสโมสรฟุตบอลเซินเฟยแห่งเมืองเจียงห่าย” ลุงสี่เฉียวชี้ไปยางชายที่นั่งข้างๆคิงคอง ก่อนที่เขานั้นจะเอ่ยยิ้ม หน้าตากลมๆ สีหน้าออกสีแดง ดวงตาเล็กๆทั้งสองข้าง ที่ทำให้คนรู้สึกเหมือนโดนลามกอนาจารเหยียนหยาม

“หวางฉิว？เป็นประธานบริหารของสโมสรฟุตบอลหรอ งั้นก็เหมือนกับลูกบอลด้วยใช่ไหม เพราะยังไงก็คู่ควรกับชื่อนี้จริงๆนะ”เซียวหยุนหลงยิ้มๆ ก่อนที่จะลุกแล้วยื่นมือออกไปจับกับหวางฉิว

“เพื่อนเซียวอย่าเกรงใจไปแล้ว ผู้บริหารอะไรไม่ใช่ผู้บริหารสักหน่อย ทั้งหมดนั่นมันก็แค่ฉายาเฉยๆ พ่อฉันผมชอบฟุตบอลน่ะ ตอนฉันเกิดมาก็เลือกชื่อนี้ให้ผมเลย เหมือนกับจะได้รับช่วงต่อกิจการของครอบครัว ตอนนี้ก็ดีนะ ตอนนี้เหมือนผมตัวติดกับฟุตบอลไปแล้ว”หวางฉิวเอ่ยยิ้มๆ

“คนนี้คือจางอ้าว เขาเคยเป็นคนในกองทัพ เคยออกไปตระเวนตามภารกิจด้วย ตอนนี้ได้ลาออกมาทำธุรกิจไม้และหินพวกนี้แล้ว แต่ทำไปทำมาก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ”ลุงสี่เฉียวชี้ไปยังชายยคนที่นั่งข้างๆหวางฉิว

ชายคนนี้อายุราวๆพอๆกับลุงสี่เฉียว ประมาณสามสิบกว่าๆ เขาดูสงบ ร่างกายกำยำ ในสายตามีความทะนง

ที่ซ่อนความเป็นเอกลักษณ์กลิ่นอายความเป็นทหารเอาไว้ภายในกระดูก มองไปก็รู้ว่าชายนี้เป็นชายกระดูกเหล็ก

“คาระวะเฮียจาง”เซียวหยุนหลงยิ้มๆ ก่อนที่จะยื่นมือไปจับจางอ้าว

“เพื่อนเซียว ชื่อของเจ้านั้นข้าเคยได้ยินมาก่อน คิงคองเขาเอ่ยแบบนับถือเจ้ามากเลยนะ ในเมืองเจียงห่ายยากมากเลยนะที่คิงคองจะเอ่ยชื่นชมใคร ในตอนนี้ เพื่อนเซียวนั้นคือคนที่ทำให้คนเขานั้นชื่นชมในความน่าเกรงขรามจริงๆ”จางอ้าวเอ่ย

“ฮ่าฮ่า ไม่นับว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งอะไรหรอกครับ”เซียวหยุนหลงยิ้มๆ

ก่อนที่ลุงสี่เฉียว จะชี้ไปยังคนสุดท้าย “นี่คือมีดใหญ่ ชื่อของเขาข้าลืมไปแล้วน่ะ ตอนที่รู้จักเขาใครๆก็เรียกเขาว่า เพื่อนเซียวก็เรียกแบบนี้เถอะ มีดใหญ่เขาเป็นคนดุร้ายนะ มือควบคุมทั้งฟ้า โดนเฉพาะจุดแนวชายแดนสามเหลี่ยมทองทำ มีเรื่องอะไรให้ไปหาเขาได้เลยเขาสามารถจัดการได้”

มีดใหญ่มองไปแล้วเหมือนอายุราวๆสี่สิบกว่า สีหน้าซูบผอม สายตานั้นเหมือนใบมีดที่คมกริบ บนร่างกายนั้นยังได้แผ่ลมหายใจที่เลือดเย็นออกมา ทำให้มองไปแล้วเขานั้นเหมือนกับมีดที่ไข้ขอบแหลมคม ไม่แปลกใจที่ว่าทำไมถึงได้ฉายาว่า มีดใหญ่

“งั้นพี่ผมจะเรียกพี่ชายใหญ่ของผมว่า ขอให้พี่ช่วยคอยดูแลด้วยนะครับ”เซียวหยุนหลงเอ่ยยิ้มๆ