บทที่ 245

เซียวหยุนหลงนอนหลับสนิทมาก ในความสะลึมสะลือก็ได้ยินเสียงเคาะประตูนอกห้อง เขาลืมตาด้วยความงัวเงีย

เมื่อคืนเขากลับมามายังวิลล่าหมิงเยว่ก็เป็นเวลาประมาณตีสามแล้ว ฉินหมิงเยว่ได้เข้านอนไปก่อนแล้ว เขาเมาเล็กน้อย เมื่อนอนลงบนเตียงก็ผล็อยหลับไปเลย

ได้ยินเสียงเคาะประตูอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ลุกจากเตียงโดยจิตใต้สำนึก และเดินไปเปิดประตู

"เซียวหยุนหลง หมิงเยว่ให้ฉันมาเรียก——ว๊าย!!"

ทันทีที่ประตูเปิดออก น้ำเสียงอันไพเราะก็ดังขึ้น คำพูดจบลงเสียงอุทานก็ดังขึ้นมา

เซียวหยุนหลงถูกเสียงอุทานนั้นทำให้ตกใจจนกระโดด ความง่วงนอนที่เหลืออยู่หายไปหมด เขาจ้องมองไปยังด้านหน้า สาวสวยผู้อ่อนโยนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคาดไม่ถึงว่าจะเป็นอาจารย์กวนชือหลิน

"อาจารย์กวนเป็นคุณนี่เอง ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" เซียวหยุนหลงเกาศีรษะ ดูงุนงงเล็กน้อย

กวนชือหลินเห็นเซียวหยุนหลง จึงก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เมื่อก้มหน้าก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง สายตาไม่มีที่วาง ใบหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนว่ายืนอยู่กับที่ทำอะไรไม่ถูก

เมื่อคืนเธอทานข้าวอยู่ด้วยกันกับฉินหมิงเยว่ พูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อที่ว่าผู้หญิงควรเลือกคู่ครองอย่างไรและดูเหมือนว่าจะถูกคอกันอย่างมาก เธอก็เลยถือโอกาสมาที่วิลล่าหมิงเยว่ซะเลย และอยู่ที่วิลล่าหมิงเยว่ตลอดทั้งคืน

เช้านี้เธอกับหมิงเยว่ตื่นขึ้นมา ฉินหมิงเยว่ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว จึงให้เธอมาเรียกเซียวหยุนหลงลุกขึ้นไปทานอาหารเช้า ใครจะคิดว่าหลังจากเปิดประตูออกมาจะเห็นภาพตรงหน้านี้

เมื่อเซียวหยุนหลงเห็นปฏิกิริยาของกวนชือหลินเขาก็ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจเล็กน้อย สายตาของกวนชือหลินดูอึดอัดใจเล็กน้อยเมื่อมองมาที่เขา เขาคิดว่าหรือว่าตนเองตื่นขึ้นมาก็แปลงร่างกลายเป็นปีศาจไปแล้ว? ทำไมถึงมองด้วยความอึดอัดใจเช่นนั้น?

คิดถึงตรงนี้เขาจึงก้มลงไปมองตนเอง——เมื่อมองลงไปเขาก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยเช่นกัน

ทั้งตัวเขาสวมเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว และเวลานี้กางเกงชั้นในนั้นยังนูนขึ้นมาอีกด้วย!

ใบหน้าของเซียวหยุนหลงดูเขินอายเล็กน้อย เขายิ้มด้วยใบหน้าเหยเก และกล่าวว่า : "เอ่อ......อันนั้น นี่เป็นปฏิกิริยาทางธรรมชาติของสรีระร่างกาย ไม่ใช่ว่าเห็นคุณแล้วเป็นอย่างนี้นะ......คุณอย่าต่อว่าเลยนะ"

เซียวหยุนหลงไม่อธิบายก็ดีอยู่แล้ว เมื่ออธิบายออกมาเช่นนี้ ใบหน้าของกวนชือหลินก็แดงก่ำราวกับเหล็กร้อน แววตาเผยให้เห็นถึงความเขินอาย

เซียวหยุนหลงคิดว่าคำอธิบายของตนเองไม่ดีพอ จึงกล่าวอีกว่า : "อากาศมันร้อน แน่นอนว่าจึงอยากจะถอดเสื้อผ้าแล้วเข้านอน ดีนะที่เมื่อคืนฉันไม่ได้ถอดหมด มิเช่นนั้น......อะแฮ่ม ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันนอนหลับอยู่ได้ยินเสียงเคาะประตูจึงเดินมาเปิด......"

"คุณ คุณไม่ต้องอธิบายแล้ว ไม่ ไม่เป็นไร......คุณ คุณไปสวมเสื้อผ้าก่อนเถอะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ" กวนชือหลินกล่าว ด้วยน้ำเสียงเบา และอ่อนโยน เธอเหมือนเรียกความกล้าหาญออกมา เหลือบมองเซียวหยุนหลง และหันหลังกลับวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เซียวหยุนหลงไม่ได้พูดอะไร ทำได้เพียงกลับมาแต่งตัวที่ห้อง และไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้าบ้วนปาก

เมื่อเดินออกมาฉินหมิงเยว่กับกวนชือหลินก็ได้จัดวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว เซียวหยุนหลงเดินเข้ามา นั่งลงตรงหน้าโต๊ะอาหาร ยิ้มและกล่าวว่า : "อาหารเช้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักนี้ทำให้คนเห็นแล้วมีความอยากอาหารจริงๆ แค่คิดก็รู้สึกดีแล้ว"

ฉินหมิงเยว่มีสีหน้าตกตะลึง เธอมองเขาอย่างโกรธๆ เพราะความเขินอาย แล้วพูดว่า : "ใครบอกคุณว่านี่คืออาหารเช้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก?"