บทที่ 276

ที่สำคัญคือการขับเคลื่อนของเจ้ามอนสเตอร์บนถนนนั้นดีมาก มันสามารถลัดเลาะไปตามช่องว่าง แบบที่รถยนต์ทำไม่ได้

เซียวหยุนหลงไม่ทันรอให้คิงคองไล่ตามมาทัน เขาช่วงชิงเวลาทุกวินาที เพื่อต้องการรีบไปที่วิลล่ามังกรเขียวก่อนที่เฉินชิงจะรู้เรื่อง เพื่อเลี่ยงไม่ให้เฉินชิงหนีไปหรือวางแผนอะไรได้ เขาต้องการจู่โจมไปฆ่ามันแบบที่มันไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วทำลายวิลล่ามังกรเขียวให้สิ้นซาก

บรื๊นน!

เซียวหยุนหลงขี่เจ้ามอนสเตอร์มาถึงที่สุดปลายถนนชิงหยุนอย่างรวดเร็ว ซึ่งมองเห็นเขาชิงหยุนที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า วิลล่ามังกรเขียวอาศัยความที่ตั้งอยู่บนเขาชิงหยุน เป็นราวกับอาณาจักรที่เป็นเอกราชแห่งหนึ่งก็มิปาน ที่นี่ก็คือที่หลบซ่อนของเฉินชิงนั่นเอง

ในดวงตาของเซียวหยุนหลงมีแววความเย็นยะเยือก มีความอาฆาตพยาบาทแผ่กระจายออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในยามราตรีที่มืดมิด เขาขี่เจ้ามอนสเตอร์และอาศัยช่องทางที่เปิดออกพุ่งตรงไปที่วิลล่ามังกรเขียว

วิลล่ามังกรเขียวครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางมาก อาศัยการอยู่บนเขาชิงหยุน สามารถพูดได้เลยว่าที่นี่ครอบคลุมด้วยแนวป้องกันทางธรรมชาติ และยากยิ่งที่จะโจมตี

นอกจากนี้ รอบๆวิลล่ามังกรเขียวก็มีการเฝ้าระวังและการเตือนการโจมตีอย่างแน่นหนา เรียกได้ว่ามีจุดตรวจอยู่ทุกย่างก้าวเลยทีเดียว กำลังคนที่รับผิดชอบอารักขาวิลล่ามังกรเขียวนี้เป็นเหมือนผี ที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆวิลล่ามังกรเขียว ปกติมองไม่เห็นตัวพวกเขา แต่เมื่อวิลล่ามังกรเขียวมีเหตุการณ์กะทันหันอะไรก็ตาม พวกเขาก็จะปรากฎตัวอกกมา และโจมตีศัตรูที่มารุกราน

บนทางที่ทอดยาวไปสู่วิลล่ามังกรเขียว เซียวหยุนหลงขี่รถขึ้นไป สองข้างทางของทางสายนี้เป็นป่าทึบ ภายใต้การปกคลุมของยามราตรีส่งให้ป่าทึบนี้ยิ่งทะมึนทึบยิ่งขึ้น แต่เมื่อเซียวหยุนหลงขี่เจ้ามอนสเตอร์พุ่งขึ้นไป ป่าทึบสองข้างทางก็มีกลิ่นอายของการตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง กำลังคนที่ซ่อนตัวอยู่สองข้างทางในป่าทึบราวกับมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาแต่ละดวงจดจ้องไปที่เซียวหยุนหลงที่กำลังขี่มอนสเตอร์

บรื้น! บรื้น! บรื้น!

ด้านหน้า มีเสียงติดเครื่องยนต์ดังก้องขึ้น บนเส้นทางที่เดิมทีเคยเงียบสงบและสวยงามมีเสียงสตาร์ทรถยนต์ดังขึ้น ทันใดนั้นด้านหน้าก็มีรถครอสคันทรี่สามคันส่งเสียงคำรามขึ้น รถทั้งสามคันนี้ปิดกั้นเส้นทางนี้เอาไว้อยู่ และขวางอยู่ด้านหน้าเซียวหยุนหลง

ในรถ ชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราตะโกนใส่เซียวหยุนหลงที่อยู่ตรงหน้า :

“แกเป็นใคร? ที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคล รีบไสหัวออกไปซะ ถ้ายังไม่อยากตาย!”

“เขตส่วนบุคคล? เฉินชิงลูกพี่ของพวกแกอยู่ที่นี่ล่ะสิ?” ดวงตาของเซียวหยุนหลงหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองรถสามคันข้างหน้านั่น ในขณะเดียวกันบนเส้นทางสายนี้ก็เสียงฝีเท้าสวบสาบดังขึ้นจากป่าสองข้างทาง ร่างที่คืบคลานอยู่ในความมืด การเคลื่อนไหวนั้นราวกับงูพิษก็มิปาน

ขอเพียงแค่เซียวหยุนหลงมีการเคลื่อนไหวอะไรก็ตามเพียงนิดเดียว พวกเขาก็จะเข้าจู่โจมทันที

“ในเมื่อแกรู้ว่าที่นี่เป็นอาณาเขตของท่านเฉิน ก็ยังกล้ามา แกรนหาที่ตายหรือไง? ” ชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราตะโกนลั่นด้วยเสียงเย็นเยียบ มีความอาฆาตอย่างโหดร้ายในน้ำเสียงนั้น“