บทที่ 292

พรึ่บ!

เซียวหยุนหลงพุ่งเข้าหาเฉินชิง ด้วยท่าเก้าทิศสิบแปดขาจึงได้ใช้ขาทั้งสองเตะกวาดไปทั่ว แต่ดูเหมือนเขาจะเห็นจนเจนตา แล้วก็พุ่งไปหาเงาของขาด้วยตัวทั้งตัว

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เซียวหยุนหลงชกออกมา จากนั้นป้องกัน แล้วก็โจมตีจากด้านข้าง อีกทั้งยังต้องปัดป้องเงาขาของเฉินชิงที่กระจายไปทั่วท้องฟ้า กระบวนท่าการใช้ขาของเฉินชิงนั้นมีพลังชี่จิ้งที่แกร่งกว่าหมัดทั้งสองของเซียวหยุนหลง แต่ก็ไม่สามารถหยุดแขนของเซียวหยุนหลงได้

เมื่อขาของเฉินชิงเตะออกไป เซียวหยุนหลงที่ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ก็ถึงคราวที่เขาจะได้ตอบโต้กลับ

ตู้ม!

เซียวหยุนหลงขยับขึ้นและลง พื้นดินใต้เท้าของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย เขานั้นเชี่ยวชาญในการฆ่าด้วยหมัดง่าย ๆ เขาตึงชกไปที่หน้าของเฉินชิงด้วยความเร็วสูงสุด!

ง่ายดาย ป่าเถื่อน โจมตีครั้งเดียวปลิดชีวิต!

นี่คือวิธีการฆ่าคนของเซียวหยุนหลง!

เนื่องจากเปลี่ยนแปลงท่วงท่าที่เรียบง่ายและปราศจากปัญหา มันจึงเร็วถึงขีดสุด และเพราะมันเร็วถึงขีดสุด พลังสูงสุดที่มีอยู่ในตัวจึงน่าสะพรึงกลัวมาก และเห็นได้ถึงความป่าเถื่อน!

วิธีการฆ่านี้เป็นเทคนิคการฆ่าแบบโจมตีครั้งเดียวปลิดชีวิต!

สีหน้าของเฉินชิงเปลี่ยนไปเมื่อเผชิญกับหมัดของเซียวหยุนหลง เขาไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ และเขาคิดวิธีการรับมือไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงรับมือสู้กับมัน

เฉินชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพลังชี่จิ้งก็ควบแน่นในแขนทั้งสอง เขาตั้งแขนทั้งสองไขว้กันไว้ที่หน้าอก

ตู้ม!

หมัดของเซียวหยุนหลงกระแทกกับแขนของเฉินชิงอย่างแรง พลังที่มีอยู่ในหมัดที่เรียกได้ว่าถึงขีดจำกัดของมนุษย์ที่จะส่งออกมาได้แล้ว ซึ่งไม่มีใครเทียบได้เลย แล้วทั้งหมดนั่นก็กระแทกเข้ากับเฉินชิง

“อึก!”

เฉินชิงส่งเสียงออกมา เลือดในร่างกายของเขาสั่นกลิ้งไปมา ร่างกายของเขาสั่นอยู่ครู่หนึ่ง และสีหน้าของเขาก็ซีด

“ถอยไปเสีย!”

เซียวหยุนหลงตะโกนเสียงดัง ขาขวาของเขาเตะกวาดออกไป แต่เดิมทีเขามองเห็นขาของเขาไม่ชัดเลย ซึ่งคนส่วนใหญ่ขยับขาก่อนจะขยับร่างกายตาม ไหล่ทั้งสองของเซียวหยุนหลงไม่มีความปั่นป่วนใด ๆ และขาขวาของเขาก็เตะกวาดออกไปพร้อมกับพลังที่มีเสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง