บทที่ 308

“เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่หรือ? เห็นคุยกันสนุกเชียว” เซียวหยุนหลงปากคาบบุหรี่อยู่ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“เฮียเซียว มาแล้วหรือครับ ไม่มี ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่คุยกันไปเรื่อยเปื่อยน่ะครับ” หลี่โม่กล่าวยิ้มๆ

“เฮียเซียวมานั่งสิ เมื่อกี้พวกเรากำลังคุยเล่นกันอยู่เลย” เฉินฉีหมิงยิ้มๆ

เซียวหยุนหลงเดินเข้ามานั่งลง เถี่ยหนิวที่อยู่ด้านข้างรินชาให้เขา เขาจิบไปอึกหนึ่ง แล้วถามว่า : “อาการบาดเจ็บของพวกนายฟื้นฟูเป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว?”

“เป็นแค่แผลที่ผิวหนังจากอาวุธมีคม ไม่ร้ายแรงอะไรหรอกครับ” อู๋เซี๋ยงกล่าว

“การต่อสู้เมื่อคืนนี้นี้ มีผลกระทบอะไรต่อสำนักบู๊วันนี้ไหม?” เซียวหยุนหลงเอ่ยถาม

“ไม่มีผลกระทบอะไรครับ วันนี้ลูกศิษย์คนอื่นๆในสำนักก็ฝึกกัน ลูกศิษย์ขั้นสูงในสำนักบางคนฝึกเสร็จแล้วก็เพิ่งกลับออกไปไม่นานเองครับ” อู๋เซี๋ยงกล่าว

“ไม่มีผลกระทบอะไรก็ดีแล้ว” เซียวหยุนหลงกล่าว พอสูบบุหรี่หมดมวน เขาก็มองดูอู๋เซี๋ยง หลี่โม่ แล้วถามว่า “เมื่อกี้ตอนฉันเดินเข้ามาได้ยินพวกนายพูดถึงหนังสือท้ารบอะไรสู้จนถึงที่สุดอะไรนั่น สรุปมันคือเรื่องอะไร?”

“เอ่อ?” สีหน้าของอู๋เซี๋ยงอึ้งไปเล็กน้อย แล้วรีบพูดต่อว่า “เฮียเซียว พวกเราแค่พูดเล่นครับ ไม่มีอะไรจริงๆ”

“เถี่ยหนิว!” เซียวหยุนหลงส่งเสียงตะโกนทันใด เขามองไปที่เถี่ยหนิว แล้วเอ่ยว่า “แกเป็นคนที่ซื่อสัตย์ที่สุด แกพูดความจริงมาตกลงมันเกิดอะไรขึ้น?”

“เฮียเซียว ผะ ผม” เถี่ยหนิวเกาหัวเล็กน้อย ใบหน้าที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์ของเขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีอยู่พักหนึ่ง เขามองไปที่อู๋เซี๋ยงและคนอื่นๆ ดูลังเลที่จะพูดออกมา

“มีอะไรก็รีบๆพูดมา อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา ถ้ายังเห็นว่าฉันเป็นลูกพี่ ก็พูดความจริงมา” เซียวหยุนหลงตวาด

เถี่ยหนิวกัดฟันกรอด แล้วพูดด้วยเสียงดังทันที : “เฮียเซียว วันนี้สำนักบู๊ตระกูลเซียวได้รับหนังสือท้ารบ เจาะจงว่าต้องการประลองกับเฮียครับ!”

“มีคนส่งจดหมายท้ารบมาให้ฉันหรือ?” แววตาของเซียวหยุนหลงหม่นขรึมลง แล้วพูดว่า “หนังสือท้ารบล่ะ? เอามาให้ฉันดูทีสิ”

อู๋เซี๋ยง หลี่โม่และคนอื่นๆปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงต้องพูดออกมาเท่านั้น

หลี่โม่หยิบเอากระดาษท้ารบออกมา ยื่นให้เซียวหยุนหลง