บทที่ 315

ฉือเทียนเดินขึ้นไปข้างบนของเวทีประลอง ใช้ถ้อยคำยั่วยุเซียวหยุนหลงอย่างอดทนรอไม่ไหว

ฉือเทียนร่างกายกำยำ เขาที่เดินขึ้นเวทีประลองได้ถอดเสื้อบนตัวออก เปลือยกายท่อนบน เผยให้เห็นร่างกายแข็งแรงบึกบึนอย่างยิ่งของเขา ไม่มีไขมันส่วนเกินใด ๆ บนร่างกายของเขา ทั่วทั้งร่างราวกับทำมาจากเหล็กกล้าสีดำ กล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ เรียงเส้นออกมาอย่างสวยงาม บนร่างกายมีรอยแผลกากบาทสลับกันมากมาย รอยแผลพวกนี้ต่างแสดงถึงร่องรอยการต่อสู้ที่เด่นชัดของเขา

ไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย นี่เป็นผู้แข็งแกร่งที่ผ่านศึกมานักต่อนักอย่างแน่นอน เชี่ยวชาญเทคนิคการต่อสู้ชนิดต่าง ๆ ประสบการณ์การต่อสู้จะต้องมากมายอย่างยิ่ง

ซ่างกวนเทียนเผิง หลี่โม่ และคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างเซียวหยุนหลงได้ยินได้ยินคำพูดของฉือเทียนที่อวดดีแบบนี้ ในใจของพวกเขาก็ค่อย ๆ ไม่สบอารมณ์ ซ่างกวนเทียนเผิงพูดขึ้นอย่างทนไม่ได้ : “ตะโกนอะไร แกรอไม่ไหวที่จะโดนน็อกเร็วขึ้นอีกสักหน่อยสินะ ?”

“บังอาจส่งหนังสือท้ามาหาเฮียเซียว ดูก็รู้ว่ารนหาที่ตายเอง” หลี่โม่กล่าวเสริม

สายตาของฉือเทียนสงบนิ่ง ฟังคำของพวกซ่างกวนเทียนเผิง เขาพูดอย่างเย็นชา : “บนเวทีประลองใช้หมัดคุยกัน พวกแกสองคนเป็นใคร ? ชี้โบ๊ชี้เบ๊อยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ยอมรับ อีกสักพักฉันล้มเซียวหยุนหลงลงกับพื้น พวกแกก็ขึ้นมาบนเวทีสู้กับฉัน !”

“อวดดีจริง ! งั้นฉันของดูฝีมือของแกหน่อย !” ซ่างกวนเทียนเผิงพูดด้วยเสียงโกรธเคือง

“เทียนเผิง การสู้ครั้งนี้ฉันจัดการเอง อีกฝ่ายส่งหนังสือท้าถึงฉัน นี่นับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่เลว พวกนายดูและศึกษาให้ดี” เซียวหยุนหลงกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น

ซ่างกวนเทียนเผิงและหลี่โม่ใบหน้าพวกเขามึนงง ถึงขนาดเซียวหยุนหลงเอ่ยปากบอกว่าคู่ต่อสู้ที่ไม่เลว งั้นก็พอที่จะพูดได้ว่าจอมฆ่าโหมวฉือเทียนเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากแน่นอน พวกเขาขานรับ และไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับฉือเทียนอีก

“น้องเซียว ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะส่งหนังสือท้ามาหานาย เอ่ยชื่อท้าประลองนาย นายสู้ให้เต็มที่ เรื่องอื่นปล่อยฉันจัดการเอง” ท่านสี่เฉียวพูดกับเซียวหยุนหลง

เซียวหยุนหลงพยักหน้า เขาเดินขึ้นไปบนเวทีประลอง

สายตาของฉือเทียนเย็นยะเยือก มีกลิ่นอายของความกระหายเลือดความบ้าคลั่งแผ่ซ่านไปทั่ว เขามองดูเซียวหยุนหลงเดินขึ้นมา มุมปากยิ้มเยาะ

“เห็นแก่ความกล้าหาญของนายที่บังอาจมารับคำท้า ฉันจะไว้ชีวิตนาย แต่นายจะต้องกลายเป็นคนพิการ ！” ฉือเทียนหรี่ตา และพูดขึ้น

ครั้งนี้ เขาได้รับการฝากฝังมาจากคนอื่น มาเมืองเจียงห่ายท้าทายเซียวหยุนหลง ของเพียงแค่ทำให้เซียวหยุนหลงพิการได้ก็ถือว่าสำเร็จหน้าที่

ในสายตาของเขา นิยามของคำว่าพิการหมายถึงไม่ต่างจากนอนเป็นผัก ครึ่งชีวิตที่เหลือทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยตลอดไป ผลลัพธ์แบบนี้เทียบกันกับการฆ่าอีกฝ่ายยิ่งทรมานกว่าความเจ็บปวดแบบอื่นร้อยเท่า

ฉือเทียนมาที่นี้ครั้งนี้ ได้ค่าตอบแทนจำนวนมากจริง ๆ นอกจากนี้การสู้ครั้งนี้ถ้าเขาชนะ ยังจะสามารถรับเงินรางวัลของบ่อเงินรางวัลก้อนหนานั่นได้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่มา