บทที่ 320

“น้องเซียวยอดเยี่ยมจริง ๆ ! เมื่อกี้ถ้าเป็นฉัน ก็คงคิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีป้องชกเวลาเดียวมาเอาชนะการโจมตีของคู่ต่อสู้” ท่านสี่เฉียวก็อดไม่ได้ที่จะพูดทั้งพยักหน้ารัว

“เฮียเซียว สมแล้วที่ผ่านศึกมานักต่อนัก การสู้นี้ยอดเยี่ยมมาก ๆ สุดยอดที่สุด เมื่อกี้ฉันยังคิดว่าเฮียเซียวจะรับมือกับการโจมตีเอาชีวิตของฉือเทียนได้ยังไง ฉันคิดว่าฉือเทียนจะถอยกลับ หรือพลังขาของเขาจะเปลี่ยนกลางทางเพื่อป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย ไม่คิดเลยว่าเฮียเซียวถือโอกาส ป้องชกเวลาเดียว นอกจากจะทำลายท่าสังหารของคู่ต่อสู้แล้ว ยังทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บอย่างหนัก” คิงคองกล่าว

ซ่างกวนเทียนเผิง หลี่โม่ อู๋เซี๋ยงใบหน้าของพวกเขาเองก็ตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขาเข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้เซียวหยุนหลงบอกให้พวกเขาดูการต่อสู้นี้ไว้ดี ๆ พวกเขาได้เรียนรู้อะไรมากมาย โดยเฉพาะประสบการณ์การต่อสู้กับศัตรู นี่มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะจินตนาการออกมาได้

“แหวะ—”

ฉือเทียนล้มอยู่บนพื้น ในปากอดไม่ไหวที่จะกระอักเลือกแดงก่ำออกมา ต้องบอกว่าความสามารถในการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งมากจริง ๆ หลังจากกินศอกของเซียวหยุนหลงไป บวกกับแรงปะทะที่รุนแรงของเซียวหยุนหลง เขาก็ยังไม่ล้มลง ยังสามารถยืนอย่างโซซัดโซเซขึ้นมาได้

“กำลังของนายถือว่าได้อยู่ แต่ไม่ควรมาท้าทายฉัน ยอมรับความจริงที่แพ้เถอะ !”

เซียวหยุนหลงจ้องมองฉือเทียนตรงหน้าที่ยืนขึ้นมาอีกครั้ง เขาขยับตัว พุ่งเข้าหาฉือเทียน

“ฉันจะสู้กับแกแล้ว !”

ฉือเทียนคำราม ตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ คนทั้งคนโผเข้าฆ่าเซียวหยุนหลง เขาใช้วิธีการสู้ที่สมบูรณ์ พุ่งไปหาเซียวหยุนหลงอย่างไม่คิดถึงอะไรโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ดวงตาของเซียวหยุนหลงส่องประกายอย่างเย็นชา เขาหันตัวหลีกเลี่ยงหมัดการโจมตีของฉือเทียน บวกกับแขนขวาที่กวาดออกไป ใช้แรงทำให้สั่นสะเทือน พลังหมัดอีกหมัดหนึ่งของฉือเทียนสั่นสะเทือน เป็นผลให้ตำแหน่งอกและท้องของฉือเทียนเปิดโล่ง เผยให้เห็นช่องโหว่ช่องใหญ่

ฉือเทียนเองก็รู้ถึงเรื่องนี้ ขาขวาเขาขยับ เตรียมกวาดขาออกไป ก็จะปิดช่องโหว่ที่อกเขาได้

แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง ในตอนนั้นเซียวหยุนหลงออกหมัดไปยังอกของฉือเทียนด้วยความเร็วสูงทันที—

ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง !

มือทั้งสองข้างของเซียวหยุนหลงโจมตีออกหมัดทั้งสี่อย่างต่อเนื่อง แต่ละหมัดลงไปที่อกและท้องของฉือเทียน ฉือเทียนยังไม่มีเวลาได้กวาดขาของเขาออกมา เขาทั้งคนก็โดนพลังหมัดอันบ้าคลั่งของเซียวหยุนหลงถล่มปลิวไปแล้ว

ตูม !

ฉือเทียนตกห่างออกไปสามสี่เมตร เขาที่นอนคว่ำอยู่ไม่ขยับเขยี้อน เลือดสีแดงก่ำไม่หยุดไหลออกจากมุมปาก ดูเหมือนกับสูญเสียความสามารถของการต่อสู้ต่อเนื่องไป

สายตาของเซียวหยุนหลงมองฉือเทียนอย่างเย็นชา เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับฉือเทียนที่นอนอยู่บนพื้น เขากลับหลังหันทันที และมองไปยังที่นั่งแต่ละแถวด้านล่างเวทีประลอง

เขากำลังมองหาเงาของเฉินหลิงเฟิงและหลินเฟยหยู

ถ้าหากฉือเทียนเป็นคนที่สมคบคิดกับเฉินหลิงเฟิงและหลินเฟยหยูเพื่อมาจัดการกับเขา อย่างนั้นคืนนี้ทั้งสองคนจะต้องอยู่ในสนามแน่นอน พวกเขาอยากเห็นฉากที่เซียวหยุนหลงโดนฉือเทียนน็อกกับตา

เพราะงั้น ในตอนที่เซียวหยุนหลง คิดอยากจะหาคุณชายของตระกูลทั้งสองออกมา

ในเวลานั้นเอง—

“เฮียเซียว ระวัง !”