บทที่ 328

“เฮียเซียว ทุกอย่างโอเค แต่ไม่มีเฮียเซียวอยู่ด้วย ตอนที่ดื่มเหล้าพี่มู่ล้วนวางอำนาจเหนือคนอื่นตลอด เมื่อไหร่เฮียเซียวจะกลับอยู่เหนือพี่มู่”

“ฮ่าๆ จะต้องมีโอกาสแน่ เสี่ยวบู คุณมีนิสัยค่อนข้างใจร้อน ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้แบบไหนก็ชอบที่จะนำหน้า ซึ่งที่ผ่านมาผมก็เคยบอกคุณหลายครั้งแล้ว คุณจะต้องเปลี่ยนแปลง ร่วมมือกันต่อสู้เป็นทีม ไม่ใช่การพุ่งไปข้างหน้าคนเดียว การพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจคนอื่นจะทำให้กลายเป็นภาระของทีม ทุกอย่างจะต้องฟังคำสั่งของมู่เอิน เข้าใจไหม?”

“เฮียเซียว สิ่งที่พี่พูดพร้อมจำไว้ในใจมาตลอด ผมเข้าใจแล้ว” ภายในสายโทรศัพท์ เสียงเสี่ยวบูค่อนข้างอ้ำอึ้ง

“พวกคนอื่นๆแต่ละคนต่างก็มารับสาย จึงอาศัยโอกาสนี้พูดคุยกับทุกคน” เซียวหยุนหลงพูดว่า

“เฮียเซียว ผมคือเจ้าหิน” ภายในสายโทรศัพท์ มีเสียงอีกคนหนึ่งดังขึ้นนั่นก็คือเจ้าหิน

“เจ้าหิน เมื่อก่อนตอนที่อยู่ในกลุ่มทหารรับจ้าง มือสังหารที่ไว้ใจได้มากที่สุดก็คือคุณ ตอนนี้ก็เหมือนกัน คุณใจเย็นและสงบพอ คือคุณสมบัติสูงสุดของนักยิงปืนควรมี แต่ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของคุณยังขาดอยู่ ซึ่งจุดอ่อนของคุณในด้านนี้ต้องพัฒนา”

“เฮียเซียว ผมเข้าใจแล้ว เจ้าหินจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง” ภายในสายโทรศัพท์ เจ้าหินพูดเสียงโทนเสียงสูง และก็แฝงไปด้วยความโศกเศร้าที่ไม่อาจบรรยายได้

“เฮียเซียว ผมคือไอ้มีด”

“ไอ้มีด คุณมีความสามารถในการมองภาพรวม มีไหวพริบรู้สึกถึงความอันตรายได้ดี หลายครั้งที่ผ่านมา เพราะอาศัยไหวพริบความรู้สึกไวของคุณทำให้พวกเราสามารถเอาตัวรอดจากความอันตรายได้ พวกพี่น้องมิตรสหายของราชาปีศาจยกให้คุณแล้ว พวกพี่น้องมิตรสหายไม่กลัวอันตราย แต่ก็จะไม่กระทำอะไรที่เป็นการเสียสละชีวิต”

“เฮียเซียววางใจ พวกเราสบายดีทุกคน”

“เฮียเซียว ผมคือเหล่าโม่”

“ฮ่าๆ เหล่าโม่ นานมากแล้วที่ไม่ได้ดื่มเหล้าคุยกับคุณ ยังจำได้ว่าเมื่อก่อนที่ผมบาดเจ็บสาหัส ล้วนอาศัยมีคนช่วยทำแผลรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ผมก็คงไม่สามารถยังมีชีวิตอยู่ได้ เหล่าโม่ คุณอายุก็มากแล้ว หากรู้สึกเหนื่อยก็กลับมาเถอะ ผมจะจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้กับคุณ”

“ชีวิตของเหล่าโม่ เฮียเซียวช่วยมาจากมาศัตรูที่ต้องฆ่าด้วยเลือด หากไม่มีเฮียเซียว เหล่าโม่คงตายไปนานแล้ว ผมตัดใจจากกลุ่มทหารรับจ้างไม่ได้ ทุกคนยังกำลังต่อสู้อยู่ ผมก็จะตามไปด้วย เฮียเซียววางใจ พวกเราจะดูแลตัวเองให้ดี”

“ดี”

เซียวหยุนหลงพยักหัว เขาได้คุยกับพี่น้องทุกคนในกลุ่มทหารรับจ้างราชาปีศาจ เวลาจะผ่านไปนานหลายปี น้ำเสียงของเขาก็ยังคงคุ้นเคยอย่างมาก มีอย่างเดียวที่ทำให้เซียวหยุนหลงรู้สึกเสียใจก็คือ จนถึงตอนนี้แล้วก็ยังไม่สามารถได้ดื่มเหล้าอยู่กับพวกเขา

สุดท้าย โทรศัพท์ถูกส่งกลับมายังในมือของมู่เอิน เซียวหยุนหลงถามขึ้นว่า “มู่เอิน เหอชิง กูหล่าง เฉียงจื่อพวกเขาสามคนล่ะ? ทำไมถึงไม่ได้ยินพวกเขามาคุยกับผม?”

ภายในสายโทรศัพท์ น้ำเสียงมู่เอินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นมู่เอินก็หัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “เฮียเซียว สามคนนั้นเมื่อกี้ดื่มเหล้าเยอะเกินไป แต่ละคนฟุบนอนอยู่กับพื้น หรือผมให้เสี่ยวบูเอาน้ำเย็นไปราดให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาไหม?”

“เมาไปแล้ว? งั้นก็ช่างเถอะ ให้พวกเขานอนไปเถอะ” เซียวหยุนหลงพูดขึ้น

“เฮียเซียว หลังจากกลับประเทศไปแล้วทุกอย่างสบายดีใช่ไหม?” มู่เอินถามขึ้น

“สบายดีทุกอย่าง หลังจากกลับมาแล้วค่อยรู้ว่าตนเองมีคู่หมั้นคนหนึ่ง” เซียวหยุนหลงหัวเราะพร้อมพูดขึ้น