บทที่ 334

แววตาเซียวหยุนหลงหรี่ลง เขารู้แล้วว่าที่หนานกงหลิวเฟิงพูดเมื่อกี้นั้น คุณชายใหญ่ตระกูลหนานกงคนนี้รักชอบฉินหมิงเยว่?

แต่เสียดายบุปผาโปรยร่วงด้วยมีใจ สายนทีไหลผ่านไร้ไมตรี ฉินหมิงเยว่ไข่มุกดวงนี้ถูกลิขิตไว้เป็นของตน

คิดได้แบบนี้ เซียวหยุนหลงแทบอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

แต่เคขามองดูหนานกงหลิวเฟิงคนนี้ แลดูไม่ธรรมดา รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาก็ช่างเถอะ ความมีเสน่ห์ยิ่งโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน เหนือกว่าพวกหลินเฟยหยู เฉินหลิงเฟิงที่เป็นลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์ หากหนานกงหลิวเฟิงไม่ยอมตัดใจจากฉินหมิงเยว่ สามารถพูดได้ว่าเขาเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว

เซียวหยุนหลงอดไม่ได้ที่จะแอบคิดว่า ที่หนานกงว่างพาหลานชายของตนเองมาเยี่ยมนายท่านฉินในครั้งนี้ เพื่อต้องการพาหนานกงหลิวเฟิงมาสู่ขอ? อยากให้ตระกูลฉินยกเลิกการหมั้นหมายระหว่างเขากับฉินหมิงเยว่?

“ท่านหนาน เรามาเล่นหมากรุกกันดีไหม?” นายท่านฉินหันไปมองหนานกงว่าง พร้อมยิ้มพูดขึ้น

“ได้ นานมากแล้วที่ไม่ได้เล่นหมากรุกกับท่านฉิน วันนี้มาลองดู” หนานกงว่างยิ้มพูดขึ้น

“พวกเราไปเล่นกันในศาลาสักรอบ หมิงเยว่ เดี๋ยวช่วยยกน้ำชามาให้ด้วย ปู่ชอบดื่มน้ำชาที่หลานชง” นายท่านฉินพูดขึ้น

“ได้ค่ะท่านปู่ หลานจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้” ฉินหมิงเยว่ยิ้มพูดขึ้น

นายท่านฉินกับหนานกงว่างลุกขึ้นมา เตรียมเดินไปเล่นหมากรุกในศาลาลานด้านหลังคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลฉิน

“หยุนหลง หากคุณก็ชอบเล่นหมากรุก ไปดูด้วยกันก็ได้นะ” นายท่านฉินพูดกับเซียวหยุนหลง

“ครับผม ผมไปสูบบุหรี่สักมวนแล้วจะตามไปดู” เซียวหยุนหลงยิ้มพูดขึ้น แล้วเขาก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินออกไป

เซียวหยุนหลงเดินมาถึงลานด้านหน้าตระกูลฉิน ซึ่งที่นี่เงียบสงบดี พวกนายท่านฉินไปที่ลานทางด้านหลังกันหมดแล้ว ฉินหมิงเยว่ก็กำลังเตรียมชงชาหนึ่งกา แล้วก็ยกไปรินให้กับนายท่านฉินกับหนานกงว่างในศาลาลานด้านหลัง

ปัง

เซียวหยุนหลงจุดบุหรี่มาสูบ พร้อมพ่นควันบุหรี่ออกมา เคขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นทางด้านหลัง เมื่อหันไปมองดู กลับเห็นเป็นหนานกงหลิวเฟิง กำลังเดินมาหาเขา

“ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นคุณชายหนานกงนี่เอง สูบสักมวนไหม?” เซียวหยุนหลงยิ้มถาม

หนานกงหลิวเฟิงอมยิ้มเล็กน้อย พร้อมพูดขึ้นว่า “ขอบคุณ ผมไม่สูบบุหรี่ สหายเซียวไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ เรียกผมว่าหลิวเฟิงก็พอ”

“คำเรียกนั้นเรียกง่ายยังไงก็เรียกแบบนั้น อีกอย่างคุณชายหนานกงมีชาติกำเนิดมาจากตระกูลสูงศักดิ์ เรียกว่าคุณชายนั้นก็เหมาะสมดีแล้ว” เซียวหยุนหลงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย