บทที่ 336

"คุณเป็นผู้ชาย คุณสามารถยืนขึ้นและยกเลิกงานหมั้นครั้งนี้ได้ และหากคุณยืนกรานปฏิเสธ ตระกูลฉินก็ว่าอะไรคุณไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่สามารถบังคับอะไรคุณได้ไม่ใช่เหรอ?"หนานกงหลิวเฟิงกล่าว

"ผมก็จะกลายเป็นผู้ชายได้แล้วทิ้งอย่างนั้นหรือ? ชื่อเสียงแบบนี้ไไม่ดีหรือเปล่า？"เซียวหยุนหลงพ่นควันบุหรี่ออก และพูดด้วยความขบขัน

"คุณเป็นผู้ชาย แบกรับข่าวลือเล็กๆน้อยๆจะเป็นอะไรไป?อีกอย่างฉันสามารถชดเชยให้คุณได้ ไม่ว่าจะเป็นเงินทองหรืออำนาจ ฉันก็สามารถตอบสองจนคุณพึงพอใจ เพียงแค่คุณเสนอเงื่อนไขมา"หนานกงหลิวเฟิงกล่าว

"ถ้าผมเสนอให้คุณกินอึในที่สาธารณะ แล้วเชิญสื่อโทรทัศน์มาถ่ายทอดสด เงื่อนไขแบบนี้คุณจะตกลงไหม?"เซียวหยุนหลงยิ้ม

หนานกง หลิวเฟิงขมวดคิ้วด้วยสีหน้าขุ่นเคือง เขาพูดขึ้นว่า "การล้อเล่นแบบนี้มันมันเกินไปแล้ว"

ฮูวว!

เซียวหยุนหลงพ่นควันบุหรี่เฮือกสุดท้ายตรงไปยังหน้าของหนานกง หลิวเฟิง จากนั้นเขาทิ้งก้นบุบรี่ลงบนพื้น และเหยียดเท้าย่ำจนแบน เขามองไปยังหนานกง หลิวเฟิง และพูดอย่างเคร่งขรึม"มันก็คือหลักการเดียวกัน สิ่งที่คุณล้อเล่นก่อนหน้านี้มันก็เกินไปเช่นกัน ผมไม่ปฏิเสธว่าตระกุลหนานกงมีเงินมีอำนาจ แต่ชีวิตจะมีความสุขหรือไม่ โดยส่วนใหญ่ไม่ได้เกี่ยวกับอำนาจเงินทองแม้แต่น้อย สิ่งที่คุณคิดว่าคือความสุข แต่บางครั้งสำหรับหมิงเยว่ก็ไม่ได้แปลว่าความสุขเสมอ ในโลกใบนี้มีหลายสิ่งที่สร้างความประทับใจให้ผมได้ แต่สิ่งเหล่านั้นจะไม่มีทางใช่เงินทองและอำนาจ ดังนั้นผมขอเถอะ คราวหน้าถ้าจะคุยกับผม กรุณาอย่าใช้น้ำเสียงวางามาดมาพูดคุยกับผม"

หยุดไปครู่หนึ่ง เซียวหยุนหลงเหยียดแขนตบลงบนหัวไหล่ของหนานกง หลิวเฟิงไปมา เขายิ้มและพูดขึ้นว่า:"พูดถึงเรื่องนี้ผมยังต้องขอบคุณคุณด้วยซ้ำ ที่จริงผมว่าจะออกมาสูบบุบรี่แก้ความอยากของผม การสูบบุหรี่คนเดียวค่อนข้างน่าเบื่อ ขอบคุณคุณมากที่มาพูดคุยแก้เบื่อเป็นเพื่อนผม"

เมื่อพูดจบ เซียวหยุนหลงก็หันกลับและเดินตรงไปไปยังหลังสวนคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลฉิน

หนางกง หลิวเฟิงคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้โกรธเคืองหรือสุขใจแต่อย่างใด เขาแค่คิดไม่ถึงว่าเขาอุตส่าหาโอกาสมาพูดเรื่องนี้กับเขาโดยเฉพาะ แต่กลับถูกเซียวหยุนหลงมองว่ามาพูดคุยเป็นเพื่อนแก้เบื่อให้กับเขา

ในเมื่อเซียวหยุนหลงคิดว่าเป็นการพูดคุยแก้เบื่อ แสดงว่ามันต้องมีความหมายอื่นแฝงอยู่อีกแน่--สิ่งที่หนานกง หลิวเฟิงพูดก่อนหน้านั้นล้วนเป็นคำพูดไร้สาระในความคิดของเขา！

……

หลังสวน คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลฉิน

นายท่านฉินกำกลังเดินหมากรุกกับหนานกงหว้างอย่างดุเดือด อย่างไม่มีใครยอมใคร

ฉินหมิงเยว่นั่งข้างๆอย่างเงียบๆ และคอยรินชาให้กับผู้เฒ่าทั้งสอง ซึ่งดวงตาที่สดใสทั้งคู่ของเธอจ้องมองไปที่หมากรุกบนกระดานหมากรุกเป็นครั้งคราว

ฉินหยวนโป๋ก็นั่งดูอยู่ข้างๆเช่นกัน ส่วนเฉินหย่าหานได้เข้าไปทำอาหารในห้องครัวกับพ่อครัวในคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลฉิน ซึ่งใกล้ถึงเวลาเที่ยงแล้ว แน่นอนว่าต้องเตรียมโต๊ะอาหารเพื่อต้อนรับการมาเยือนของหนานกงหวาง

เซียวหยุนหลงเดินเข้ามา แต่เขาไม่เข้าใจการเดินหมากรุก จึงทำได้แค่นั่งอยู่ข้างๆดื่มน้ำชาที่ฉินหมิงเย่วรินให้เท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน หนานกง หลิวเฟิงก็เดินเข้ามา สีหน้าของเขาดูปกติ ใบหน้ายิ้มแย้ม และไม่มีสิ่งใดดูผิดปกติแม้แต่น้อย ราวกับว่าเรื่องที่เขาพูดคุยกับเซียวหยุนหลงไม่เคยเกิดขึ้นเลย