บทที่ 6

ไม่ช้า เครื่องบินก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หลังจากบินไต่ระดับถึงชั้นสตราโตสเฟียร์ เครื่องก็เกิดความเสถียร

เครื่องบินใช้ระยะเวลาในการเดินทาง 7-8 ชั่วโมง นี่ถือเป็นการเดินทางที่ยาวนาน แต่ด้านข้างมีหญิงสาวที่งดงามและทรงเสน่ห์เช่นนี้ให้ได้เชยชม ก็นับว่าช่วยลดทอนช่วงเวลาอันน่าเบื่อลงไปได้มาก

เซียวหยุนหลงหันหน้ามองไปทางหลิวหรูเยียน มองดูใบหน้าด้านข้างอันงดงามของเธอ มองดูรูปร่างที่โตเต็มวัยของเธอ ดวงตาของเขาย่อมจดจ่ออยู่กับหน้าอกอวบอิ่ม ที่เผยออกมาจากช่องโหว่ของเสื้อเป็นธรรมดา—ให้ตายเถอะ ช่างดึงดูดสายตาจริง ๆ

หลิวหรูเยียนสังเกตเห็นสายตาของเซียวหยุนหลง เดิมทีเธอเองก็มีนิสัยที่กระตือรือร้น ดังนั้นเมื่อเธอหันหน้าไปอย่างฉับพลัน ทำให้ดวงตาที่งามระหงและทรงเสน่ห์คู่นั้น จ้องไปยังเซียวหยุนหลง ราวกับว่ากำลังโจมตีกลับ

เซียวหยุนหลงผงะไป เขายิ้มขึ้นมาทันที ในใจกลับรู้สึกตกตะลึงว่า ช่างเป็นหญิงสาวที่ทรงเสน่ห์มากจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องจงใจแสดงท่าทางอะไรออกมาเสียด้วยซ้ำ เพียงแค่สายตาที่มองมา ก็สามารถดึงดูดให้หลงใหลได้แล้ว

ตอนนี้เอง หลิวหรูเยียนค่อย ๆ ยกขาขวาขึ้น แล้วพาดลงบนขาซ้ายของเธอ ด้วยเหตุนี้ทำให้กระโปรงทรงกระบอกที่เธอสวมใส่อยู่ ยิ่งหดสูงขึ้น เผยให้เห็นต้นขาของเธอ ที่ขาวกระจ่างใสดุจหิมะออกมาเล็กน้อย เมื่ออยู่ภายใต้แสงไฟของเครื่องบิน ทำให้ยิ่งดูระยิบระยับมากขึ้น

เซียวหยุนหลงเหลือบมองแล้วตกตะลึงไป

“คิก ๆ--”

หลิวหรูเยียนอดไม่ได้ที่จะยกมือป้องปากแล้วหัวเราะ และหันมองเซียวหยุนหลงด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

หลังจากเครื่องบินบินอย่างเสถียรแล้ว พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็เริ่มจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มให้กับผู้โดยสาร

หลังจากที่ผู้โดยสารรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ก็เป็นเวลากว่าเที่ยงคืนแล้ว ไฟหลักภายในห้องโดยสารดับลง มีเพียงแค่ไฟส่องสลัวเปิดอยู่เท่านั้น

ผู้โดยสารภายในเครื่องเริ่มทยอยพักผ่อน เซียวหยุนหลงเองก็ปิดตาเพื่อนอนหลับพักผ่อนเช่นกัน

เวลาดำเนินมาถึงช่วงตีสองตีสามโดยประมาณ เซียวหยุนหลงรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่าง เขาลืมตาขึ้นมอง พบว่าหลิวหรูเยียนซึ่งนั่งถัดจากเขาโดยมีโถงทางเดินคั่นกลาง จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เธอค่อย ๆ เดินย่องไปยังห้องน้ำบนเครื่องบิน