บทที่ 1001 สวนหลังบ้าน

เวลานี้ มีคนคนหนึ่งเข้ามาท่ามกลางฝูงคน เมื่อเห็นคนคนนี้ ฝูงคนก็กระจายกันไปอย่างอัตโนมัติ

ชายวัยกลางคนชุดสูทสีเทาเดินเข้ามา เขายืนอยู่ข้างหน้าไป๋ยี่เฟย ยื่นมือห้ามปรามท่าทางของเจ้ามือพนันในโต๊ะนี้ จากนั้นก็พูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “เพื่อนท่านนี้ โชคใช้ได้นะ”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปเล็กน้อย มองไปทางชายวัยกลางคน แค่มองก็รู้ว่าเขาเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นกลาง

เวลาเดียวกัน หมีฉาหมุนตัวจากไป เดินไปที่โต๊ะพนันด้านข้าง

ไป๋ยี่เฟยสังเกตเห็นแล้วก็เข้าใจทันที คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ คิดว่าต้องเป็นลูกพี่เป่ยแน่ หมีฉาหลบไป เพราะกลัวว่าฝ่ายตรงข้ามจะจำเขาได้

ไป๋ยี่เฟยก็ยิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องโชคลาภแบบนี้ ก็พูดยาก ถ้าจะให้ผมแพ้ไปในครั้งเดียว ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”

ลูกพี่เป่าอึ้งเล็กน้อย

ส่วนคนรอบข้างต่างก็เห็นว่าไป๋ยี่เฟยชนะมาได้ยังไง เขาพูดยังไงก็อย่างนั้น เพราะฉะนั้นคนมากมายต่างก็ซื้อตามไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยพูดแบบนี้ พวกเขาก็ลังเลแล้ว หยิบเงินที่ตัวเองลงไปแล้วกลับคืนมา

ลูกพี่เป่ยเลยถามไป๋ยี่เฟยอย่างเย็นชา “คุณหมายความว่าอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มเล็กน้อยพูดว่า “ตอนแรกก็เพื่อจะเจอลูกพี่เป่ย ตอนนี้ได้เจอแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องการเงินนี้แล้ว ให้ลูกพี่เป่ยเลย”

พอลูกพี่เป่ยได้ยินคำพูดนี้แล้วก็หัวเราะเย็นชา แม้แต่สายตาที่ดูไป๋ยี่เฟยก็ดูเหยียดหยามเพิ่มขึ้น “ที่แท้ ก็อยากพึ่งโชคลาภเพื่อหาหนทาง เชอะ”

“ไล่ออกไป” ลูกพี่เป่ยทำเสียงเย็นชา หมุนตัวอยากจากไป

คำพูดของเขาพูดจบ นักพนันทั้งหลายที่อยู่รอบด้านต่างพากันกระจายตัว พวกเขาไม่อยากโดนลูกหลง

ส่วนลูกน้องของลูกพี่เป่ยก็มาถึงข้างกายไป๋ยี่เฟยทันที สีหน้าโหดเหี้ยม “น้องชาย จะออกไปเอง หรือจะให้พวกเราไล่คุณออกไป?”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปทันที รู้สึกตั้งตัวไปไม่ทัน

แต่ว่าเห็นทัศนคติของลูกพี่เป่ยแล้ว เขาก็เข้าใจทันที

ในหนานเหมิน อำนาจใต้ดินและอำนาจทางการนั้นอยู่ร่วมกัน ถ้าหากทางการจัดการไม่ได้ ก็สามารถใช้อำนาจใต้ดินออกมาจัดการ

ดังนั้น บางส่วนที่ไม่สามารถเข้าสู่อำนาจทางการได้ เพื่อการแสวงหาหนทาง ก็จะไปหาอำนาจใต้ดิน

ลูกพี่เป่ยมองเขาเป็นคนแบบนั้นที่อยากจะเข้าร่วมพวกเขา

เมื่อเข้าใจแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็รีบพูด “ลูกพี่เป่ยช้าก่อน อยากได้เงินหนึ่งพันล้านในหนึ่งวันไหม?”

ลูกพี่เป่ยได้ยินคำพูดนี้ ฝีเท้าก็ชะงัก หยุดเดิน

ลูกน้องพวกนั้นไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งนี้ แต่ไปผลักตัวไป๋ยี่เฟย

เวลานี้ ลูกพี่เป่ยตะโกนกะทันหัน “เดี๋ยวก่อน”

เขาหมุนตัวกลับ มองที่ไป๋ยี่เฟย “คุณมานี่”

ลูกน้องพวกนั้นเห็นแล้วก็วางมือ ไม่ขยับแล้ว

ส่วนไป๋ยี่เฟยก็ถอยห่างจากพวกเขา เดินตามลูกพี่เป่ยออกไป

เมื่อออกไปแล้ว เป็นสวนหลังบ่อนกาสิโน ในสวน ยังมีห้องอีกมากมาย

เมื่อไป๋ยี่เฟยมาถึงหลังสวนแล้ว เห็นชายหนุ่มยี่สิบกว่าคน และลูกน้องของลูกพี่เป่ยอีกสิบกว่าคน ล้วนอยู่ประมาณยอดฝีมือระดับสามกันทั้งนั้น

ลูกพี่เป่ยไม่ได้พาไป๋ยี่เฟยไปที่ห้อง แต่ยืนอยู่ในสวน ถามไป๋ยี่เฟย “รู้ไหมว่าทำไมหลังบ่อนกาสิโนถึงมีสวนหลังบ้าน?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวอย่างซื่อตรง

ลูกพี่เป่ยพูดเสียงเรียบ “ในเมืองหมิงเฉิงนี้ มีบ่อนกาสิโนทั้งหมดอยู่สิบสองแห่ง แต่ไม่มีใครทำใหญ่กว่าของผม คนพวกนี้ก็ชอบมาเล่นที่นี่ รู้เหตุผลไหม?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้าอีกครั้ง

ลูกพี่เป่ยน้ำเสียงเย็นชาขึ้น “เพราะว่า ผมฆ่าคนเยอะที่สุด”

ไป๋ยี่เฟยฟังแล้วไม่ได้ตกใจ

จากนั้นลูกพี่เป่ยพูดอีก “ในเมืองหมิงเฉิง ต่างรู้ดีว่าคนอย่างผมเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่มีใครกล้าใช้วิธีโกงในถิ่นของผม”

“น่าเสียดาย ก็มีคนที่ไม่เชื่อ จะมาโกงในถิ่นของผมให้ได้”

“ยังมีพวกนั้นที่คิดอยากใช้วิธีมาหยอกล้อผมเล่น”

“คนพวกนี้ ที่มาท้าทายขีดจำกัดของผม นั่นก็มีเพียงจุดจบเดียว”

“นั่นก็คือตาย”