บทที่ 1065 ขึ้นสวรรค์

โดยปกติเมื่อยอดฝีมือระดับหนึ่งถูกเขาโจมตี ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ตาย ยังสามารถลุกขึ้นมาได้ เขาประเมินความแข็งแกร่งของร่างกายไป๋ยี่เฟยต่ำไป

และเมื่อหวังเจียจุ้นเห็นไป๋ยี่เฟยในสภาพหมดแรง เขาจึงไม่กลัวอีกต่อไป เขาหลบอยู่ด้านหลังของหวังสือชิ่ง แล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“โง่เง่าเต่าตุ่นจริงๆ ทั้งๆที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ยังจะรนหาที่ตายอีก！”

“ถ้าจู่ๆแกไม่โผล่ออกมา ฉันก็คิดว่าแกตายไปแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลย แกว่าแกมีชีวิตอยู่ไม่ดีกว่าเหรอ？ถึงได้ออกมารนหาที่ตายแบบนี้？”

“แต่ก็ดี ฉันว่านายคงชอบนังแพศยานี่สินะ？งั้นฉันก็จะให้แกเห็นกับตาว่าฉันข่มเหงหล่อนยังไง？”

เขาพูดไปด้วยเดินไปข้างหน้าของหลงหลิงหลิงไปด้วย ยื่นมือไปกระชากผมของหลงหลิงหลิง

“โอ้ย！”

หลงหลิงหลิงร้องด้วยความเจ็บปวด ถูกกระชากมาที่ตรงหน้าของไป๋ยี่เฟย

“เพี๊ยะ！”

หวังเจียจุ้นตบหลงหลิงหลิงไปหนึ่งฉาดอย่างไม่ลังเล

“เห็นแล้วใช่ไหม？”หวังเจียจุ้นหัวเราะอย่างได้ใจ“ฮ่าๆ……”

แต่ไป๋ยี่เฟยที่เห็นฉากนี้ถึงกับโกรธเกรี้ยวขึ้นมาในทัน“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ！”

ความโกรธของเขาทำให้พลังในตัวของเขาเพิ่มกลับมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาแดงก่ำ

หลังจากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปหาหวังเจียจุ้นทันที

หวังเจียจุ้นปล่อยหลงหลิงหลิง แล้ววิ่งกลับไปด้านหลังของหวังสือชิ่ง“พ่อครับ！”

หวังสือชิ่งยื่นริ้วออกไปหนึ่งนิ้วด้วยสีหน้าหน้าเฉยเมย แล้วแตะบนตัวของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยรับรู้ได้ถึงพลังมหาศาลที่ไม่สามารถต้านทานได้

แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ ไป๋ยี่เฟยยังคงพุ่งเข้าไปอย่างไม่สนใจ

ในขณะเดียวกัน สิ่งที่จื่ออีพร่ำสอนเขาก็ปรากฏขึ้นมาในสมอง วิชาหมัดที่ฉินหัวสอน กระทั่งยังมีคลิปที่เมิ่งหลินถ่ายทอดให้ฉายซ้ำไปซ้ำมา

ไป๋ยี่เฟยหลับตาลง

ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงนิ้วมือของหวังสือชิ่ง เหมือนจะมีกระแสลมหลั่งไหลมาที่เขา

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ พลังของเขาไม่ได้มาจากนิ้วมือของเขาเอง แต่มาจากนิ้วมือของกระแสลมที่มาจากบริเวณโดยรอบ

ชั่วพริบตาเดียว ไป๋ยี่เฟยรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยไฟแห่งโทสะจึงไม่มีเวลาคิด และไม่สนใจมัน

ต่อมาเขารับแรงโจมตีที่เกิดขึ้น และส่งศอกออกไป

ศอกนี้มีความแตกต่างจากแต่ก่อน เมื่อก่อนไม่มีพลังอ้านจิ้งใดๆ แต่ครั้งนี้เขาใช้พลังอ้านจิ้งทั้งหมดที่เขามี

ส่งพลังอ้านจิ้งไปที่ปลายศอกของเขา ราวกับนำพลังทั้งหมดทำให้เป็นเหมือนสว่านก็ไม่ปาน

และในตอนที่นิ้วมือของหวังสือชิ่งกับศอกของเขาปะทะกันนั้น จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็ส่งปลายศอกไปที่ด้านข้าง

“พึบ……”

พลังอ้านจิ้งนับไม่ถ้วนของปลายศอกทิ่มแทงไปที่นิ้วมือของหวังสือชิ่ง ก็เหมือนกับแผ่นเหล็กดาบของเขา

เขานำเทคนิคต่างๆที่ได้เรียนรู้นำมาปรับใช้ แล้วรวมมาไว้ด้วยกัน

แต่ทว่า……

“ปึ้ง！”

ไป๋ยี่เฟยกระเด็นออกไปอีกครั้ง

แต่คราวนี้ การกระทำของไป๋ยี่เฟยไม่ได้มีผลต่อหวังสือชิ่งเลย

เพราะเขาใช้พลังอ้านจิ้งนับไม่ถ้วน ทิ่มแทงนิ้วมือนั้นจนแหลกเป็นชิ้นๆ

ด้วยเหตุนี้เองหวังสือชิ่งถึงกับเผยให้เห็นถึงท่าทีตกใจ

หลังจากคราวนี้ไป๋ยี่เฟยถูกโยนลงกับพื้น เขาก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงในทันที แม้แต่ปลายนิ้วมือก็แทบจะขยับไม่ได้แล้ว

หวังสือชิ่งเก็บสีหน้าท่าทางของความดูถูก และพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม“แกเก่งจริงๆนั่นแหละ”

“เพียงแค่หมัดเมื่อครู่ก็สามารถจัดการยอดฝีมือระดับสูงคนหนึ่งได้แล้ว”

“แต่สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ ฉันเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งแดนเทพยุทธ์！”

หลงหลิงหลิงที่เห็นไป๋ยี่เฟยถูกทำร้ายจนกระเด็นอีกครั้ง จึงรีบคลานไปที่ข้างๆของไป๋ยี่เฟย พอมองเห็นหวังสือชิ่งจะลงมือ เธอจึงยื่นมือไปขวางหวังสือชิ่งไว้ แล้วขวางอยู่ตรงหน้าของไป๋ยี่เฟย

“อย่าฆ่าเขานะ！ขอร้องล่ะอย่าฆ่าเขาเลย！”