บทที่ 1072 กระโดดลงไปเอง

“ฉันก็อยากติดตามคุณเช่นกัน”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักไปหนึ่งที จากนั้นถอนหายใจอย่างจนใจ

ในที่สุดตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าทำไมหลิวเสียมักจะต่อต้านพี่ชายของเขา

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอยู่ลูบหัวของหลิวเสียลูบแล้วลูบอีก พูดว่า “จากนี้เป็นต้นไปคุณก็เป็นน้องสาวของผมแล้ว วันหลังสามารถติดตามผมได้”

“จริงเหรอ?” หลิวเสียตื่นตะลึงเงยหน้าขึ้น ยากที่จะเชื่อเต็มใบหน้า

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอยู่พยักหน้า “จริงสิ ผมจะปฏิบัติต่อคุณเช่นดั่งน้องสาวแท้ๆ”

ทันใดนั้นหลิวเสียยิ้มเบิกบานเลย แต่หลังจากยิ้มไปหนึ่งที มุมปากก็ตกลงมาอีก ก้มหัวลงมาเช่นกัน ดูแล้วเหมือนไม่มีความสุขอย่างมาก

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้สาเหตุ “คุณไม่ยินยอมเหรอ?”

“พี่ชาย!”

อยู่ดีๆหลิวเสียพุ่งเข้าไปในอ้อมอกของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยหยุดชะงักแล้วหยุดชะงักอีก เขารู้สึกถึงได้ชัดว่าไหล่ของหลิวเสียสั่นระริกอยู่นิดๆ ร้องไห้แล้ว

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองหัวของเธอจ้องมองแล้วจ้องมองอีก หลิวเสียยิ่งกอดเขาแน่นกว่าอีกเลย

อยู่ดีๆในใจไป๋ยี่เฟยสั่นนิดๆ

ตอนนี้เขาสามารถเข้าใจถึงอารมณ์ของหลิวเสีย

แท้ที่จริงหลิวเสียไม่ขาดพี่ชายเลยสักนิด แต่ที่เขาขาดคือพี่ชายที่จะสามารถให้ความอบอุ่นดั่งญาติแท้ๆแก่เธอ

จุดนี้ไอ้หัวล้านหลิวทำไม่ดีเลย แต่ก็โทษเขาไม่ได้เช่นกัน เขาก็คิดเพื่อความปลอดภัยของน้องสาวอยู่เช่นกัน

แต่เขาเอง เป็นเพราะว่ารู้สึกถึงความอ้างว้างที่ขาดความห่วงใยจากญาติแท้ๆของหลิวเสียแบบนั้นนั่นเอง จึงวู่วามชั่ววูบรับหลิวเสียเป็นน้องสาว

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลงแล้ว

ไป๋ยี่เฟยลูบหลังของหลิวเสียลูบแล้วลูบอีกพูดว่า “ไปเถอะ พี่ชายจะพาแกไปกินข้าว”

หลังจากพูดจบ ไป๋ยี่เฟยหมุนตัวหันหลังให้กับหลิวเสียโดยตรง “ขึ้นมา”

หลิวเสียอึ้งชะงัก จากนั้นยิ้มตายี๋ ยื่นมือกระโดดขึ้นไปทันที กอดคอของไป๋ยี่เฟยไว้

ไป๋ยี่เฟยแบกหลิวเสียไว้ ไม่ได้กลับไปห้องผู้โดยสารทันทีเลย แต่แบกหลิวเสียไว้เดินอ้อมดาดฟ้าเรือหนึ่งรอบ

ในใจหลิวเสียสะอึกสะอื้น “พี่ชาย.......”

มาถึงห้องอาหาร ไป๋ยี่เฟยจึงปล่อยหลิวเสียลง

เรือทั้งลำก็ไม่ถือว่าใหญ่มาก รวมทั้งหมดมีลูกเรือเพียงแค่ยี่สิบกว่าคน

ไป๋ยี่เฟยเป็นนายจ้างของเรือทั้งลำนะ พวกลูกเรือเหล่านี้ย่อมต้องปรนนิบัติให้ดีๆอยู่แล้ว พอไป๋ยี่เฟยบอกว่าจะกินข้าว ทันใดนั้นก็มีคนส่งอาหารดีๆมาเต็มโต๊ะ

หลังจากหลิวเสียได้เห็นอาหารดีๆก็หม่ำเข้าปากอย่างตะกละตะกลามขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่จ้องมองเธอ ตนเองกลับไม่ได้กินเท่าไหร่

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยอยากจะรักใคร่โปรดปรานน้องสาวคนนี้อย่างมากจริงๆ

เพราะว่าเขานึกถึงน้องสาวของตนเองแล้ว ถ้าหากน้องสาวของเขาเติบโตแล้ว จะดื้อขนาดนี้เช่นกันหรือไม่ล่ะ? จะกอดเขาจะออดอ้อนเขาเช่นกันไหม?

กินไปสักพัก หลิวเสียดูเหมือนว่าพบเห็นไป๋ยี่เฟยจ้องมองตนเองอีก และตนเองกินจนทั้งมือทั้งปากล้วนเต็มไปด้วยน้ำมัน ทันใดนั้นมีความเขินอายเล็กน้อย

ส่วนไป๋ยี่เฟยยิ้มอยู่พูดว่า “แกล้วนรับผมเป็นพี่แล้ว ก็อย่าแกล้งทำเลย อยากจะกินก็กิน”

หลิวเสียหัวเราะแฮ่ๆหนึ่งที และก้มหัวกินมูมมามขึ้นมาอีก

หลังจากกินข้าวเสร็จ ไป๋ยี่เฟยส่งวิดีโอสั้นๆอันหนึ่งให้กับหลิวเสีย เขาพูดว่า “ช่วยส่งให้พี่สะใภ้แกแทนผม”

“นี่คืออะไรเหรอ?” หลิวเสียอยากรู้อยากเห็นเปิดออกมาดู

แต่เพิ่งหยิบมือถือออกมา หลิวเสียก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา แม้แต่ไป๋ยี่เฟยที่อยู่ต่อหน้าล้วนหมุนตามขึ้นมาแล้ว

ต่อจากนี้ “ปั้ง” เสียงหนึ่ง ล้มอยู่บนโซฟาเลย

ก็อยู่ในเวลานี้ ก่อนหน้านั้นลูกเรือทั้งสองคนที่อยากจะทำเรื่องชั่วพุ่งเข้ามาแล้ว ในมือของพวกเขาล้วนถือมีดไว้ คนหนึ่งถือมีดปอกผลไม้ คนหนึ่งถือมีดทำครัวในครัว

ทั้งสองคนล้อมรอบไป๋ยี่เฟยไว้ พวกเขายังไม่ได้เอ่ยปาก ไป๋ยี่เฟยพูดก่อนแล้ว “อย่ารบกวนน้องสาวผม ไปกระโดดลงทะเลเองเถอะ”

ทั้งสองคนสบตากันหนึ่งที จากนั้นดวงตาปรากฏสายตาที่โหดร้าย