บทที่ 1074 มีความเสียใจภายหลังเล็กน้อย

“ภรรยาจ๋า ผมรักคุณ”

หลังจากพูดคำพูดนี้จบ วิดีโอก็จบลงแล้วเช่นกัน

รอยน้ำตาเต็มใบหน้าหลิวเสียมานานแล้ว

“รีบจอดรถ!” ฉางเชี่ยวร้องตะโกนแล้วเสียงหนึ่ง

“เอี๊ยด!”

คนขับรถหยุดรถเลย

ฉางเชี่ยวถามหลิวเสียทันที “ตกลงว่าเขาเป็นยังไงกันแน่?”

“ฮือฮือ......” อยู่ดีๆหลิวเสียกลับเปล่งเสียงร้องไห้อย่างหนักออกมา

ฉางเชี่ยวยิ่งร้อนใจแล้ว “คุณอย่าเพิ่งร้องไห้ล่ะ ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่? ก่อนหน้านั้นไม่ใช่ยังดีๆอยู่เหรอ?”

หลิวเสียทั้งร้องไห้ทั้งพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้เช่นกัน......ก่อนหน้านี้.......ตอนที่อยู่บนเรือ.......เขาก็บอกว่าเขาจะตายแล้ว.......ฉันคิดว่าเขาล้อเล่นอยู่.......”

ทันใดนั้นสีหน้าฉางเชี่ยวดูแย่มาก “ขับรถย้อนกลับไป เร็ว!”

คนขับรถขับรถย้อนกลับไปทางเก่าทันที

หลิวเสียร้องไห้อยู่ถามว่า “ฮือฮือ.......พี่ชายฉันเขาเป็นยังไงแล้วล่ะ? เขาอยากจะฆ่าตัวตายเหรอ?”

แต่ว่าฉางเชี่ยวใบหน้าขึงลับอยู่ ไม่ได้พูดสักคำ

หลิวเสียรู้สึกว่าตนเองจะเดาถูกมาก “ให้เขาฆ่าตัวตายไม่ได้ พี่ชายทำไมจะฆ่าตัวตายล่ะ? ไม่ได้ ฉันต้องขัดขวางเขาให้ได้ แต่ว่า......จะขัดขวางยังไงล่ะ?”

“พี่ชาย ให้พี่ชายฉัน......พี่ชายฉันก็ไม่ได้เช่นกัน.......”

“พี่สะใภ้! ใช่! พี่สะใภ้!”

หลิวเสียหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาไอ้หัวล้านหลิวพี่ชายเธอ “พี่ชาย คุณรู้พี่สะใภ้ไหม ก็คือเบอร์โทรของหลี่เสว่ล่ะ?”

“รู้สิ ทำไมเหรอ?” หลังจากไอ้หัวล้านหลิวตอบกลับคำหนึ่ง ถามกลับอีกว่า “เกิดเรื่องอะไรเหรอ? แกทำไมร้องไห้ล่ะ? ใครรังแกแกแล้วเหรอ?”

หลิวเสียกลับร้อนใจมากพูดว่า “คุณอย่าเพิ่งถามเลย รีบเอาเบอร์โทรของหลี่เสว่ให้ฉัน”

ไอ้หัวล้านหลิวก็ร้อนใจมากเช่นกัน “ไม่ใช่ ตกลงว่าเป็นอะไรกันแน่? ตอนนี้แกอยู่ที่ไหนล่ะ?”

“ก็บอกแล้วอย่าถามเลย เอาเบอร์โทรให้ฉันก่อน ช้ากว่านี้อีกก็ไม่รอดแล้ว!” หลิวเสียร้องตะโกนใส่ไอ้หัวล้านหลิว

ไอ้หัวล้านหลิวก็ฟังออกได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องเช่นกัน รีบวางสายลง ส่งเบอร์โทรของหลี่เสว่ให้กับหลิวเสีย

จากนั้นหลิวเสียเพิ่มเพื่อนWeChatของหลี่เสว่อีกทันที ส่งวิดีโอของไป๋ยี่เฟยนั้นก่อนหน้านั้นให้กับหลี่เสว่ สุดท้ายโทรหาเธออีก

แต่ว่าหลี่เสว่ไม่ได้รับสายโดยตลอด

หลิวเสียร้อนใจมาก ก็รีบกลับไปที่WeChat ส่งข้อความเสียงให้กับหลี่เสว่ “พี่สะใภ้รับสายสิ พี่ชายฉันเขาใกล้จะตายแล้ว คุณรีบโทรไปเกลี้ยกล่อมเขาล่ะ!”

......

ไป๋ยี่เฟยคิดว่าหลิวเสียจะเชื่อฟังหลังจากเขาตายแล้วค่อยส่งวิดีโอให้กับหลี่เสว่ นึกไม่ถึงเลยสักนิดหลิวเสียถึงขนาดโทรหาหลี่เสว่เลย

และในตอนนี้ไป๋ยี่เฟยกำลังยืนอยู่ข้างทะเลบริเวณคลังเก็บทองที่สามและข้างหน้าเขามีป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพอันหนึ่ง

นี่เป็นป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพของเมิ่งหลินที่เขาสร้างด้วยมือตัวเอง

ไป๋ยี่เฟยคุกเข่าลงไปโดยตรง จ้องมองป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพ ย้อนนึกถึงหลายวันก่อนหน้านั้นที่อยู่หนานเหมิน

จากนั้นเขาดึงป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพออกมา ใช้มือเขียนตัวหนังสือบรรทัดหนึ่งอยู่ข้างบน “หลุมศพอาจารย์เมิ่งหลิน”

หลังจากแกะสลักตัวหนังสือเสร็จ เขาเสียบป้ายศิลาหน้าหลุมฝังศพกลับไปใหม่อีกครั้ง จากนั้นโขกหัวสามที พูดเสียงเบาๆว่า “เพียงแค่ท่านอาจารย์คนนี้ จึงเป็นอาจารย์ที่เรียบง่ายบริสุทธิ์”

หลังจากพูดจบเขาลุกขึ้นมา มาถึงคลังเก็บทองที่สามแบบชาด้าน

ตอนที่อยู่หน้าถ้ำ เขายังลังเลสักเล็กน้อย แต่สุดท้าย เขายังคงเดินเข้าไป

เขามาถึงนอกห้องห้องหนึ่ง ยืนอยู่นอกห้อง เขาไม่ได้เข้าไป

แต่เขารู้ว่า เธอรู้ว่าเขามาแล้ว

จื่ออีกำลังนั่งอยู่ในห้อง หลับตาอยู่ บนใบหน้าไม่มีสีหน้าอะไร

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ผมจะตายแล้ว”

ขนตาของจื่ออีสั่นแล้วสั่นอีก

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกว่า “ผมหวังว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนจะไม่จริง”

น่าเสียดาย......