บทที่ 1075 ตั้งใจ

หลังจากวางสายแล้ว หลี่เสว่รีบหยิบเสื้อตัวหนึ่ง ไม่ทันที่จะเก็บอย่างอื่น ก็วิ่งลงไปข้างล่างเลย

ในเวลาเดียวกันเธอโทรหาจางหัวปินอีก “พี่จาง เร็ว เตรียมเรือไปหลันเต่า”

“เป็นยังไงแล้วเหรอ?” จางหัวปินฟังออกได้ถึงน้ำเสียงที่ร้อนใจของหลี่เสว่

หลี่เสว่รีบเร่งพูดว่า “ตอนนี้ไม่มีเวลาพูดมาก รีบไปเตรียมตัว ระหว่างทางค่อยพูดอีก”

“ได้!” จางหัวปินถามอีก “จะต้องพาคนไปสักเท่าไหร่ล่ะ?”

“ทั้งหมด!”

“ผมรู้แล้ว!”

......

พี่เลี้ยงเห็นหลี่เสว่รีบร้อนวิ่งลงมาข้างล่าง รีบถามว่า “เป็นยังไงแล้วเหรอ? นี่เกิดเรื่องอะไรกันแน่?”

หลี่เสว่หยุดลงมา หลังจากลังเลเล็กน้อย ก็เลยบอกกับพี่เลี้ยงว่า “ฉันมีเรื่องด่วนต้องออกจากบ้านหลายวัน ท่านโทรหาแม่ฉันโดยตรง ให้เธอเข้ามาดูแลเด็กๆกับท่านด้วยกัน”

หลังจากพูดจบวิ่งออกจากบ้านโดยตรง พี่เลี้ยงแม้แต่โอกาสจะซักถามสักนิดก็ไม่มี

หลี่เสว่ขับรถถึงโรงพยาบาลโว่หลงโดยตรง

และโรงพยาบาลของพวกเราวุ่นวายไปนานแล้ว

เพราะว่าไป๋ยี่เฟยหายสาบสูญไป

เพื่อที่จะหาไป๋ยี่เฟย พวกเขาส่งคนออกไปมากมายแล้ว และในตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในห้องควบคุม ตรวจดูกล้องวงจรปิดทั้งหลาย

ห้องผู้ป่วยของหลิวเสี่ยวอิง

อู๋หยุนกำลังถือโจ๊กข้าวฟ่างไว้ถ้วยหนึ่ง ส่งมาถึงหน้าหลิวเสี่ยวอิง “เสี่ยวอิง กินสักหน่อยเถอะ”

ใบหน้าหลิวเสี่ยวอิงไร้สีหน้าจ้องมองนอกหน้าต่างอยู่ เสียงอ่อนแอมาก “ฉันไม่กิน”

“เสี่ยวอิง” อู๋หยุนร้อนใจอย่างมาก “แกไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว ก็กินสักหน่อยเถอะ!”

หลิวเสี่ยวอิงจ้องมองนอกหน้าต่างอยู่เหมือนเดิม เพียงแค่ไม่ได้เอ่ยปากตอบกลับอีกเลย

อู๋หยุนทั้งโมโหทั้งร้อนใจ วางถ้วยลงเสียเลย ชี้ด่าอย่างโหดร้ายว่า “ไป๋ยี่เฟยไอ้เหี้ยคนนี้!”

หลิวโก๋จงถอนหายใจหนึ่งที ก็เกลี้ยกล่อมตามไปด้วย “เสี่ยวอิง เขาก็คือไอ้เหี้ย คนมหาเหี้ยคนหนึ่ง แกทำไมต้องเป็นเพราะเขาไม่รักษาร่างกายของตนเองล่ะ?”

สำหรับคำพูดของหลิวโก๋จง หลิวเสี่ยวอิงยังคงอารมณ์ไม่หวั่นไหวไปด้วย

เธอย้อนนึกถึงอดีตในสองปีนี้ที่ผ่านมาโดยตลอด รอหลังจากย้อนนึกถึงทีละรอบๆจบแล้ว เธอจึงพบเห็นว่าอยู่ในช่วงความทรงจำทั้งหมด ล้วนเป็นไป๋ยี่เฟยไปหมดเลย

แต่ว่าเธอคิดไม่เข้าใจ ไป๋ยี่เฟยทำไมต้องไร้น้ำใจเช่นนี้ล่ะ?

กระดาษโน้ตที่ไป๋ยี่เฟยทิ้งไว้กับมือ เธอจะไม่เชื่ออีกก็ไม่มีทาง แต่ว่า เธอคิดไม่ออกตกลงว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่เหมือนเดิม?

หลิวเสี่ยวอิงตั้งแต่หลังจากไป๋ยี่เฟยไปแล้ว ก็คิดถึงคำถามนี้มาโดยตลอด ในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกสูญเสียไป๋ยี่เฟยไป ก็เหมือนดั่งสูญเสียโลกทั้งใบไป การคงอยู่ของเธอล้วนไม่มีความหมายสักนิดเลย

ในเวลานี้ ข้างนอกส่งเสียงเจี้ยวจ้าวมาพักหนึ่ง ดึงดูดความสนใจของหลิวเสี่ยวอิงเลย “พ่อแม่ ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรกันเหรอ?”

หลิวโก๋จงขมวดคิ้วอยู่พูดว่า “อย่าไปสนใจเรื่องของข้างนอก แกพักผ่อนให้ดีๆก็พอแล้ว”

ในเวลานี้ พยาบาลคนหนึ่งผลักประตูเข้ามาแล้ว “ผู้อำนวยการ ฉันมาเปลี่ยนยาให้ท่านแล้ว ท่านรู้สึกเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

หลิวเสี่ยวอิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก ถามอีกว่า “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นแล้วใช่หรือไม่?”

พยาบาลเห็นแบบนี้ส่ายหัวถอนหายใจพูดว่า “ฉันเพียงแค่ได้ยินพวกเขาว่าเถ้าแก่ของโรงพยาบาลเกิดเรื่องแล้ว เถ้าแก่เนี้ยตอนนี้กำลังรวบรวมคนมากมาย คิดที่จะไปช่วยเถ้าแก่ล่ะ”

“คุณพูดอะไรนะ?” หลิวเสี่ยวอิงตื่นตะลึงเลย

พยาบาลส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก “ส่วนรายละเอียดฉันไม่รู้จริงๆ”

หลังจากเปลี่ยนยาเสร็จ พยาบาลก็ออกไปเลย

หลิวโก๋จงเห็นแบบนี้รีบพูดว่า “เสี่ยวอิง แกพักผ่อนให้ดีๆ อย่าไปสนใจเขาเลย ตอนนี้เขาเกิดเรื่องแล้ว นี่คือสมน้ำหน้า!”

“ใช่ สมน้ำหน้า!” อู๋หยุนพูดตามไปด้วย

แต่ว่าหลิวเสี่ยวอิงไม่สนใจใยดีเปิดผ้าห่มออกเลย อยากจะลงจากเตียง “ไม่ได้ ฉันต้องรู้ว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่”

ไม่ว่าหลิวโก๋จงกับอู๋หยุนเกลี้ยกล่อมยังไงก็เกลี้ยกล่อมไม่อยู่ ได้แต่เพียงพยุงหลิวเสี่ยวอิงไว้ออกจากห้องผู้ป่วย

มาถึงระเบียงทางเดิน เธอมองเห็นคนเบียดเสียดเต็มระเบียงทางเดินที่อยู่ไม่ไกลและหน้าตาของคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เธอคุ้นเคย

มีจางหัวปิน ไป๋หู่ สวีลั่ง เฉินอ้าวเจียว ยังมีสมาชิกขององค์กรขวางซา

หลิวเสี่ยวอิงกำลังคิดอยากจะซักถาม หลี่เสว่ก็ได้เดินเข้ามาจากอีกด้านหนึ่งดังนั้นเรียกเธอไว้ทันที “เสว่เอ๋อ!”