บทที่ 1076 พูดความในใจของตนเอง

ไป๋ยี่เฟยจงใจทำทีท่าเย็นชาไร้ความรู้สึกออกมา เพื่อหวังว่าเธอจะสามารถเกลียดเขา ทำให้เธอลืมเขาได้

หลิวเสี่ยวอิงที่คิดเข้าใจสิ่งเหล่านี้ กุมหน้าร้องไห้เบาๆอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

หลี่เสว่ก็ทุกข์ใจอย่างถึงที่สุดเช่นเดียวกัน

เธอสามารถเข้าใจได้ว่า ไป๋ยี่เฟยเพียงแต่ไม่อยากให้เธอเสียใจก็เท่านั้น ดังนั้นถึงได้ไม่บอกกับเธอ ถึงอย่างไร รอตายก็ทรมานยิ่งกว่าการตาย

ไป๋หยุนเผิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “พวกเธอ ยินยอมไหม?”

“ยินยอมค่ะ！”

สองคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน

ไป๋หยุนเผิงลุกขึ้นโค้งคำนับให้กับพวกเขาในทันที “ขอบคุณ”

…

บนหาดทรายบางแห่งในเมืองเป่ยไห่

หาดทรายแห่งนี้เป็นหาดทรายของคฤหาสน์วิวทะเลหลังหนึ่ง เชื่อมต่อกับทะเล ยังตั้งใจสร้างระเบียงยาวสำหรับตกปลาโดยเฉพาะ ระเบียงยาวยื่นเข้าสู่ทะเล สามารถตกปลาได้ที่ปลายสุดระเบียง

ในเวลานี้ ที่บริเวณปลายสุดมีผู้ชายสวมชุดออกกำลังกายสีอ่อนคนหนึ่งกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้นอน ที่ด้านข้างของเขาวางคันเบ็ดตกปลาทิ้งเอาไว้ ดูท่าคืออาบแดดไปด้วยตกปลาไปด้วย

ในเวลานี้ ผู้หญิงที่รูปร่างสัดส่วนเด่นชัดสวมบิกินี่ คลุมด้วยผ้าชีฟองคนหนึ่ง มาถึงยังด้านหลังของชายคนนั้น “เวลานี้แล้วคุณยังมีอารมณ์สบายๆมาตกปลาอยู่ที่นี่?”

ผู้หญิงมีอายุสี่สิบกว่า แต่บำรุงรักษาดีมาก หากไม่พูดอายุ ดูท่าทางก็เหมือนแค่ยี่สิบกว่าปีเท่านั้น

“พี่ใหญ่กับหลานชายของคุณกำลังจัดงานศพ คุณกลับมาตกปลาอยู่ที่นี่ นี่หากให้คนนอกรู้เข้า จะไม่เป็นเรื่องขำขันที่ยอดเยี่ยมเลยหรอคะ?”

ชายวัยกลางคนยังคงเอนกายอยู่บนเก้าอี้นอน มองน้ำทะเลที่กว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดพร้อมกับเอ่ย “ที่ควรไปมากที่สุดก็คือคุณล่ะมั้ง? คุณเป็นถึงพี่สะใภ้ใหญ่ของผม งานศพสามีกับลูกชายของตนเองก็ยังไม่ไป กระจายออกไปยิ่งทำให้คนเห็นเป็นเรื่องขำมากยิ่งกว่ากระมัง?”

“เฮอะ！” หญิงวัยกลางคนกลับอุทานออกมาอย่างประชดประชัน “ไม่ใช่ลูกชายแท้ๆของฉันสักหน่อย ตายไปยิ่งดี”

ชายวัยกลางคนในที่สุดก็หันศีรษะมา มองดูผู้หญิงที่ตอนนี้ยืนอยู่ที่ข้างกายของเขา อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปตบที่ก้อนงอนๆของเธอเบาๆ “อยากจะให้กำเนิดเองไหม?”

หญิงวัยกลางคนเห็นท่า รีบตีชายวัยกลางคนในทันที “คุณระวังหน่อย ถูกคนเห็นแล้วค่ะ！”

“ไม่เห็นเป็นไร ทางตระกูลต่อให้รู้แล้วก็ไม่มีทางจะยังไงได้” ชายวัยกลางคนหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นดึงหญิงวัยกลางคนเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง “เวลาตกฟากของคุณสอดคล้องกับตระกูลหวังของพวกเราพอดี พวกเขาจะพูดอะไรได้?”

หญิงวัยกลางคนจ้องเขาอย่างตำหนิออดอ้อน

ชายวัยกลางคนหัวเราะพร้อมกับเอ่ย “ผมได้ยินว่าพวกเหลียงหมิงเยว่จะลงมือแล้ว เรื่องนี้หากสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ต่อไปตระกูลหวังของพวกเราก็จะกลายเป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงสุด ถึงเวลาผมก็จะใช้ฐานะผู้นำตระกูลหวังแต่งรับคุณเข้ามา！”

หญิงวัยกลางคนได้ยินประโยคนี้ก็ยิ้มอย่างอ่อนหวานขึ้นมา

แต่วินาทีต่อมา เธอก็เอ่ยอย่างคับแค้นใจเล็กน้อยขึ้นมาอีก “แต่ฉันเป็นหญิงวัยกลางคนแล้ว สู้สาวๆอายุยี่สิบกว่าไม่ได้ หากคุณเจอกับหลงหลิงหลิง ไม่แน่ก็อาจจะทิ้งฉันเลยก็ได้”

“ที่รัก” ชายวัยกลางคนหัวเราะพร้อมกับหอมเธอ ยังใช้มือบีบหน้าอกของเธออีก “เด็กสาวคนหนึ่ง เอามาใช้เป็นเตาหลอมก็พอแล้ว ไม่คู่ควรกับชื่อเสียงและฐานะ”

“รอไป๋หยุนเผิงสองพ่อลูกนั้นตาย ก็จับเธอมา หากคุณไม่พอใจ ให้คุณฝึกอบรมสั่งสอนทั้งหมด”

หญิงวัยกลางคนทั้งเขินอายทั้งได้ใจไปทั้งใบหน้า “งั้นคุณก็ต้องคำไหนคำนั้นนะคะ”

“เพียงแต่…หวังว่าจะเป็นอย่างที่คุณพูดจริงๆก็แล้วกัน”

“วางใจเถอะ ผมได้ส่งคนไปแล้ว” ชายวัยกลางคนเอ่ย “ไอ้เจ้าหนุ่มตระกูลไป๋นั่นไม่มีค่าพอให้ต้องหวาดกลัว ที่ควรป้องกันก็คือจีไซกับเหลียงหมิงเยว่”

…

ท่าเทียบเรือชายฝั่งหนานเหมิน มีเรือจักรไอน้ำลำใหญ่จอดเอาไว้สามลำ

หลังจากได้รับบุคคลที่มีความสามารถพิเศษแล้วก็ออกเดินทางไปในทิศทางเดียวกันภายในเวลาที่แตกต่างกัน และทิศทางที่ว่านี้ก็คือหลันเต่า

เหลียงหมิงเยว่และจีไซกำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าของเรือจักรไอน้ำลำที่หนึ่ง

จีไซที่ทั้งใบหน้าดำสนิทมองไปยังทะเลกว้าง ทอดถอนใจออกมา “ฉันนีกว่าอาจารย์ไม่รู้สิ่งเหล่านี้ที่ฉันทำ แต่คิดไม่ถึง สุดท้ายยังคงต้องหนีเกมหมากของเขา”

สีหน้าของเหลียงหมิงเยว่แนบไปด้วยความขาวจากอาการป่วย เขายิ้มอย่างราบเรียบพร้อมกับเอ่ย “เขาเพียงแค่คาดเดาและฝึกแสดงขั้นตอนออกมา ไม่ได้คาดเดาและฝึกแสดงผลลัพธ์ออกมา งั้นพวกเราก็ทำตามความหมายของเขาก็พอแล้ว”

“ยังไงซะถึงสุดท้าย ต่อให้อาจารย์ประสบความสำเร็จ นั่นก็คือบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย เวลานั้นพวกเราร่วมมือกัน จะต้องได้รับชัยชนะที่สมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน”

...

ในขณะเดียวกัน ท่าเรือของเมืองจินเฉิงก็มีเรือลำหนึ่งออกเดินทางไปยังหลันเต่า

ยังมีท่าเรือของเมืองเทียนเป่ย ก็มีเรือสองลำออกเดินทางไปยังหลันเต่าเช่นเดียวกัน

หลิวเสี่ยวอิงยืนอยู่บนเรือลำหนึ่งในนั้น