บทที่ 1077 เงื่อนไข

หลี่เสว่หยุดชะงักไปอีกครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เกลียด…ตอนนี้พูดออกมาหมด ก็ไม่เกลียดแล้ว”

และฟังคำพูดเหล่านี้ของหลี่เสว่จบ น้ำตาของหลิวเสี่ยวอิงก็ราวกับได้มาฟรีๆยังไงอย่างงั้น ไหลออกมาด้านนอกอย่างสุดชีวิต หยุดยังไงก็หยุดไม่อยู่

หลังจากร้องไห้ไประลอกหนึ่ง หลิวเสี่ยวอิงเอ่ยถามขึ้นอย่างสะอึกสะอื้น “งั้นเขา…ได้หรอ?”

หลี่เสว่หยุดชะงัก นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

เธอไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือไม่

ทั้งสองคนมองหน้ากันไม่พูดไม่จา แต่ละฝ่ายต่างรู้สึกขมขื่น

แต่ดีที่พูดเรื่องราวให้ชัดเจนแล้ว ความเคลือบแคลงจุดนั้นที่มีอยู่ระหว่างพวกเธอก็หายไปโดยสมบูรณ์แบบ

ต่อไป…มีต่อไปค่อยว่ากันก็แล้วกัน

...

ไป๋ยี่เฟยที่จากไปกลับไม่ได้ไปในเมือง แต่นั่งขึ้นไปบนเรือลำนั้นที่ตอนมาเช่าเอาไว้ ให้กัปตันเรือพาเขามาถึงบนเกาะเล็กแห่งหนึ่ง

เขาขึ้นไปบนเกาะเล็ก ไป๋ยี่เฟยก็ให้พวกเขากลับไป ไม่ต้องมารับเขาอีก

และเกาะเล็กแห่งนี้ คือเกาะเล็กที่ไป๋ยี่เฟยเคยถูกเต้าจ่างตามฆ่า ตอนที่ไปช่วยลู่เหมียวเหมียวสองพี่น้องเอาไว้

ที่นี่คาดว่าคงไม่มีใครรู้เท่าไรนัก เขามาที่นี่ก็เพื่อรอตายอย่างเงียบๆ

ท่าทีของจื่ออีทำให้ใจของเขาสิ้นหวังโดยสมบูรณ์แบบแล้ว

เขานึกว่าอาจารย์คนนี้มีบุญคุณอันยิ่งใหญ่ต่อเขา ในใจยังคงเคารพนับถือ ปฏิบัติต่อเธอเป็นดั่งผู้ใหญ่ที่เคารพ แต่สุดท้ายกลับเย็นชาไร้หัวใจเช่นนี้

ตอนนี้ ในที่สุดไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้อยู่ที่คลังเก็บทองที่สามมาโดยตลอด

เธอไม่ใช่เพื่อป้องกันพวกเหลียงหมิงเยว่มาขโมยคลังเก็บทองที่สาม แต่เพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา ไม่อยากใกล้กับเขามากจนเกินไป

ไป๋ยี่เฟยคนๆนี้บนร่างกายมีออร่าที่ติดต่อคนได้มากชนิดหนึ่ง เขาสามารถทำให้คนข้างกายของเขาต่างก็ยินยอมพร้อมใจที่จะตามเขา ถึงขั้นไม่เสียดายที่จะสละชีวิตตนเอง

ไป๋ยี่เฟยเริ่มไอขึ้นมา “แค่กๆ…”

จากนั้น เขาก็ไอเลือดคำใหญ่ออกมา

เขาสามารถรู้สึกได้ถึงร่างกายของตนเองที่กำลังหมดแรงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนแม้แต่การเต้นของหัวใจก็ยังช้าลงมา

“เร็วขนาดนี้ ก็จะตายแล้วหรอ?” ไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่บนเกาะเล็ก มองดูทะเลที่กว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด

หลังจากความเงียบระลอกหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยก็ถอนหายใจพร้อมเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน “น้องสาว พี่ชายจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้ว”

จากนั้นก็เป็นความเงียบระลอกหนึ่งอีก

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยมองเห็นบนทะเลบริเวณไกลๆมีเรือลำหนึ่งปรากฏขึ้นมา

และมองดูทิศทางของเรือลำนั้น เห็นได้ชัดว่ามาทางที่ตนเองกำลังอยู่

ไป๋ยี่เฟยไม่เคยคิดมาก่อนว่ายังจะมีคนมาถึงที่นี่ คาดว่าคงจะเป็นเรือลำที่ส่งตนเองเมื่อสักครู่นี้บอกตำแหน่งของตนเองล่ะมั้ง

เพียงแต่...

คนที่จะเดินจบเส้นทางสุดท้ายเป็นเพื่อนตนเองจะเป็นใครกันล่ะ?

เรือเข้ามาใกล้เกาะเล็กอย่างช้าๆ สุดท้ายจอดลงที่ชายฝั่ง

จากนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก็ลงมาจากเรือ

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยมองเห็นเธอก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก สุดท้ายก็คือแปลกประหลาดไปทั้งใบหน้า

ไม่นานหญิงสาวก็เดินมาถึงข้างกายของไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็นั่งลงที่ด้านข้างของเขาเบาๆอีก

เธอหัวเราะพร้อมกับเอ่ยถาม “คุณในตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบกลับเธอ แต่ชี้ไปบนผิวน้ำทะเลพร้อมกับเอ่ย “รีบดูนั่นคืออะไร?”

หญิงสาวมองไปโดยจิตใต้สำนึกในทันที

ด้วยเหตุนี้ไป๋ยี่เฟยเล็งโอกาสอย่างดี หมัดหนึ่งกระแทกเข้าไปที่ใบหูของหญิงสาว

“ปึ้ง！”

แต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่เอียงศีรษะเล็กน้อย เหมือนกันกับก่อนหน้านี่

หยุนอิงใบหน้าดำมืดในทันที

และไป๋ยี่เฟยคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่า คนที่เจอในวินาทีสุดท้ายของชีวิตจะเป็นหยุนอิง