บทที่ 1078 คาดไม่ถึง

หยุนอิงรู้สึกว่าตัวเองถูกเล่นขึ้นมาในทันที จ้องไป๋ยี่เฟยด้วยความโมโหเป็นอย่างยิ่ง

สีหน้าของไป๋ยี่เฟยจริงจังกว่าก่อนหน้านี้มาก “ผมต้องการฆ่าท่านดยุก”

การปรากฏตัวของหยุนอิง ทำให้ไป๋ยี่เฟยคิดถึงฉุงลี่ซือขึ้นมา คิดถึงหมู่บ้านที่ถูกเผา คิดถึงคำสัญญาที่ตัวเองมีต่อสือหยุน เขาต้องล้างแค้นให้กับพวกเขา

ไป๋ยี่เฟยก่อนหน้าที่จะตายยังมีความเสียใจในสิ่งที่ยังไม่ได้ทำมากมาย และในความเสียใจในสิ่งที่ไม่ได้ทำมากมายเช่นนี้ สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำให้สำเร็จได้ก็มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้น

“ท่านดยุกคือหนึ่งในหุ้นส่วนที่สำคัญของสมาพันธ์วรยุทธ ฆ่าไม่ได้！” น้ำเสียงของหยุนอิงเด็ดขาด

ไป๋ยี่เฟยท่าทีไม่แยแส “ได้ งั้นพวกเราก็เป็นปรปักษ์กันให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน”

หยุนอิงเกิดจิตสังหารต่อไป๋ยี่เฟยขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยกำลังข่มขู่เธอ และเธอ ดูเหมือนจะทำได้เพียงยอมรับ

เธอรู้อย่างชัดเจนว่า ท่านดยุกคนหนึ่งกับเศรษฐกิจของทั้งหนานเหมิน อะไรสำคัญยิ่งกว่า

“ไม่มีที่ว่างให้เจรจาต่อรองแล้ว?” หยุนอิงเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก

“ไม่มี” ท่าทีของไป๋ยี่เฟยก็เด็ดขาดมากเช่นเดียวกัน

หลังจากที่หยุนอิงคิดไตร่ตรองอยู่ระลอกหนึ่ง ก็กัดฟันเอ่ย “ได้ งั้นฉันต้องทำยังไง?”

ในเวลานี้ ก็มีเรือลำหนึ่งปรากฏขึ้นมาอีก

หลังจากที่เรือเทียบชายฝั่ง ไม่มีคนลงมาจากเรือ ถึงขั้นล้วนไม่มีเดินไปถึงที่บนดาดฟ้า

ไป๋ยี่เฟยและหยุนอิงต่างก็มองเข้าไป

หยุนอิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ย “เรือของสมาพันธ์วรยุทธ”

สถานะของหยุนอิงในสมาพันธ์วรยุทธไม่ได้ต่ำ แต่เรือของสมาพันธ์วรยุทธมาถึงที่นี่นั้นเธอกลับไม่รู้ ยิ่งถึงขั้นคนเหล่านี้คิดไม่ถึงว่าจะไม่ลงจากเรือมาทักทายกับเธอ ก็จอดไว้ตรงนั้นแบบนี้ ดูท่าสถานะของคนที่อยู่บนเรือไม่ได้ต่ำไปกว่าหยุนอิง

ไป๋ยี่เฟยและหยุนอิงคิดถึงสถานะของคนที่อยู่บนเรือได้ในทันที ไป๋ยี่เฟยกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับอะไร กลับเป็นสีหน้าของหยุนอิงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“คุณวางใจได้ เขาไม่มีทางลงจากเรือ” ไป๋ยี่เฟยเห็นหยุนอิงสีหน้าไม่น่าดูนัก จึงเอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างราบเรียบ

หยุนอิงประหลาดใจเป็นอย่างมาก “คุณรู้ได้ยังไง?”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอย่างนิ่งเฉย “รอดูก็แล้วกัน”

เป็นอย่างที่ไป๋ยี่เฟยพูดเอาไว้จริงๆ เรือจอดอยู่ตรงนั้นไม่มีใครลงมาโดยตลอด

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีเรืออีกลำเข้ามาใกล้จากที่ไกลๆ จากนั้นก็เหมือนกันกับเรือลำแรก จอดที่ชายฝั่ง ไม่มีคนออกมาเช่นเดียวกัน

หยุนอิงเห็นแล้วเกิดความสงสัยอย่างถึงที่สุด

ไป๋ยี่เฟยกลับนั่งอยู่บนหินอย่างสงบเยือกเย็นไม่สะทกสะท้าน เดี๋ยวมองฟ้า เดี๋ยวมองทะเล

เขากำลังรอความตาย และกำลังรอความตายของคนอื่นเช่นเดียวกัน

ไม่นาน เรือลำที่สามก็ปรากฏขึ้น จากนั้นก็คือเรือลำที่สี่ ตลอดจนเรือที่จำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆจอดเทียบอยู่ที่ชายฝั่ง

และเรือจำนวนมากขนาดนี้ที่จอดเทียบต่างก็เป็นแบบเดียวกัน ทุกๆลำไม่มีคนออกมา พวกเขาดูเหมือนรู้ว่าไป๋ยี่เฟยจะตาย ทั้งหมดมาส่งเขาช่วงระยะสุดท้าย

หยุนอิงเอ่ยทอดถอนใจออกมาต่อสิ่งนี้ “คุณนี่หน้าใหญ่มากจริงๆ”

แต่ทว่าไป๋ยี่เฟยกลับรู้สึกเพียงแค่เศร้ารันทดไม่มีที่สิ้นสุด

เขาสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจของตนเองยิ่งเพิ่มความถี่ อีกทั้งความถี่ในการกระอักเลือดก็ค่อยๆเพิ่มมากยิ่งขึ้น

เพียงแต่คำนวณอย่างคร่าวๆดูสักหน่อยแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็หัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมา “ฉันยังสามารถยืนหยัดได้อีกสามวัน พวกเขามาเร็วเกินไปแล้ว”

หยุนอิงเอ่ย “หนานเหมินมาถึงที่นี่ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวันหนึ่งคืน”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าพร้อมกับเอ่ย “งั้นก็ไม่ถือว่าเร็วเกินไป”

เขายังมีเวลาอีกสามวัน ท่านดยุกต้องการเพียงแค่หนึ่งวันหนึ่งคืนก็สามารถรีบเร่งมาถึงที่นี่ได้

และพอท่านดยุกมาถึง ระหว่างพวกเขาจะต้องมีการต่อสู้ที่ดุเดือดอย่างแน่นอน จะพูดยังไงท่านดยุกก็เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูง

ไป๋ยี่เฟยหากสามารถฆ่าท่านดยุกได้อย่างราบรื่นล่ะก็ เวลานั้นคาดว่าจะต้องอยู่ไม่ไกลจากความตายแล้วอย่างแน่นอน

เพียงแต่นี่คือผลลัพธ์ที่ดี ที่ไม่ดีก็คือเขาไม่สามารถฆ่าท่านดยุกทิ้งได้เลย

สีของฟ้าค่อยๆมืดลงมา มีเรือลำหนึ่งเทียบมาที่ชายฝั่งอีก

เพียงแต่เรือลำนี้ไม่เหมือนกับเรือลำอื่น เพราะว่าบนดาดฟ้าของเรือยืนเต็มไปด้วยคน