บทที่ 1079 คนมาแล้ว

ที่นี่มีเรือพังลำหนึ่ง คือตอนที่เต้าจ่างตามฆ่าไป๋ยี่เฟยในตอนแรก พบเข้ากับปีศาจทะเล ถูกบังคับให้จอดในที่แห่งนี้ และเรือก็ด้วยเหตุนี้ถูกทิ้งให้เป็นของชำรุด

ผ่านอดีตที่ยาวนานมาก อาหารที่อยู่บนเรือก็ได้เน่าเละไปหมดแล้ว

ทว่าสิ่งเหล่านี้ต่างก็ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเรือใหญ่มากพอ ห้องโดยสารเรือสามารถขวางกั้นลมทะเลเอาไว้ได้ ภายในห้องโดยสารยังมีเตียง

ไป๋ยี่เฟยจึงพาหลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงเข้าไปในเรือพังลำนี้

หลังจากที่ทั้งสองคนเห็นเรือลำนี้ก็ยังตกใจเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ไป๋ยี่เฟยก็เลยเล่าให้พวกเธอฟังว่าเรือลำนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

แต่ในขณะที่เขาพูดอยู่นั้น ก็กระอักเลือดออกมาอีก

หญิงสาวสองคนหลังจากที่เห็นก็ไม่สบายใจเป็นอย่างมาก อารมณ์ที่เดิมทีผ่อนคลายลงเล็กน้อยหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง ช่วยไป๋ยี่เฟยตบหลังไปด้วย แอบน้ำตาไหลอย่างเงียบๆไปด้วย

พวกเธอสุดท้ายก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยหยุดไอก็พิงไปบนกำแพง คนทั้งคนอ่อนแอลงยิ่งกว่าเดิม

หลิวเสี่ยวอิงรีบหาเบาะนิ่มที่อยู่ภายในห้องโดยสาร ให้ไป๋ยี่เฟยนั่งลงบนเบาะ

จากนั้นหลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงก็นั่งลงเช่นเดียวกัน

หลี่เสว่นำศีรษะของไป๋ยี่เฟยวางลงบนต้นขาของตนเอง ให้เขาหนุนนอน

และที่ไป๋ยี่เฟยพาพวกเธอมาที่นี่ ไม่ได้จะทำอะไรจริงๆ ถึงอย่างไรคนก็จะตายอยู่แล้ว จะมีอารมณ์ไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกันอีก?

เขาเพียงแค่ไม่อยากให้คนเหล่านั้นเห็นสภาพที่ย่ำแย่หมดหนทางของเขาก็เท่านั้นเอง

“ที่รัก…”

หลี่เสว่ใช้สองมือที่อ่อนนุ่มประคองใบหน้าของไป๋ยี่เฟยเบาๆ และน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของเธอก็หยดลงบนใบหน้าของไป๋ยี่เฟย จากนั้นเธอก็เช็ดออกเบาๆอีก

ไป๋ยี่เฟยกลับไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เขาเพียงแค่มีความสุขอยู่กับการปลอบโยนที่ใกล้ชิดในช่วงเวลาสั้นๆนี้

และเขาตอนนี้ อะไรก็ไม่อยากจะไปคิดแล้ว เขาเพียงแค่อยากตายไปอย่างเงียบๆ ภายในอ้อมแขนของผู้หญิงทั้งสองคนของตนเอง

ไป๋ยี่เฟยกุมมือข้างหนึ่งของหลี่เสว่เอาไว้ เอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนราวกับเด็กก็ไม่ปาน “ไม่ต้องลูบแล้ว บนใบหน้าสกปรกมาก”

หลี่เสว่ก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังหลิวเสี่ยวอิง

หลิวเสี่ยวอิงรีบลุกขึ้นไปหาผ้าขนหนู กะละมังและน้ำ จากนั้นเช็ดหน้าให้กับไป๋ยี่เฟย

รอจนหลังจากที่เช็ดเสร็จ มืออีกข้างของไป๋ยี่เฟยกุมมือของหลิวเสี่ยวอิงเอาไว้ เขาเอ่ยขึ้นอย่างละอายใจมากว่า “ผมผิดต่อพวกคุณ”

“ฮือๆ…” หลิวเสี่ยวอิงร้องไห้เสียงดังขึ้นมาอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป

หลี่เสว่ก็ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลลงมาตามหางตา

จากนั้นหลี่เสว่ก็หยิบที่โกนหนวดไฟฟ้าออกมาจากในกระเป๋าของหลิวเสี่ยวอิง เธอโกนหนวดที่เป็นเพราะหลายวันไม่ได้โกนของไป๋ยี่เฟยออกอย่างช้าๆ

ไป๋ยี่เฟยดูมีชีวิตชีวากว่าก่อนหน้านี้มาก

เขายันตัวเองลุกนั่งขึ้นมา จากนั้นโอบหลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงเข้ามาในอ้อมแขนทั้งซ้ายและขวา เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม “ก่อนหน้าที่จะตายมีพวกคุณอยู่เป็นเพื่อน มีความสุขจริงๆเลย！”

มีความสุขคือมีความสุขจริงๆ รอยยิ้มนั่นกลับไม่เป็นจริง

...

เรือเหล่านั้นที่อยู่ริมชายฝั่งมีความรู้ใจกันเป็นอย่างมาก ศัตรูไม่ขยับฉันไม่ขยับ ยังคงไม่มีใครออกมาจากห้องโดยสารเรือ พวกเขามีความอดทนเป็นอย่างมากในการรอคอย

มีเพียงคนที่อยู่บนเรือลำนั้นของพวกหลี่เสว่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและเศร้าสลด

เฉินห้าวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามไป๋หยุนเผิงอีกครั้ง “ไม่มีวิธีไหนแล้วจริงๆหรอครับ?”

ไป๋หยุนเผิงไม่ได้ตอบกลับคำถามนี้ของเฉินห้าว เขาเพียงแค่จับราวกั้นด้วยมือสองข้างที่สั่น

เพราะว่าคำถามนี้ได้มีสิบกว่าคนเคยถามเขาแล้ว ทุกครั้งที่เขาตอบ ใจก็จะเจ็บตามขึ้นมาทุกครั้ง

ซาเฟยหยางที่ยืนอยู่ด้านข้างมองไปทางเรือชำรุดที่อยู่อีกด้าน เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ “คนที่เล่นหมากไม่เคยใส่ใจความเป็นความตายของหมากมาก่อน”

เฉินห้าวเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน “งั้นพวกเราก็ต้องทำอะไรบ้างล่ะมั้ง?”

ไป๋หยุนเผิงส่ายศีรษะพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “การต่อสู้ระหว่างคนเหล่านั้น พวกเราไม่มีทางแทรกมือได้เลย”

“สิ่งที่พวกเราสามารถทำได้เพียงอย่างเดียวในตอนนี้ก็คือเฝ้าดูเขา จนกระทั่งเขาจากไป” ซาเฟยหยางถอนหายใจเบาๆพร้อมกับเอ่ย

ไป๋หยุนเผิงสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเอ่ยว่า “ให้พวกเขาอยู่ด้วยกันดีๆเถอะ อย่าไปรบกวนพวกเขาเลย”

...