บทที่ 1080 ความแตกต่างของพละกำลัง

ไป๋ยี่เฟยมาถึงริมชายฝั่ง มองทะเลออกไปไกลๆ

หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงอยู่ที่ด้านหลังของเขา

หยุนอิงก็อยู่ที่ข้างกายของไป๋ยี่เฟย เธอเอ่ย “เมื่อครู่นี้ในโทรศัพท์บอกว่ายังเหลืออีกประมาณสิบนาทีก็ถึง”

“อืม” ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าเล็กน้อย ไม่มีสีหน้าอะไร

ไม่นานก็มีเรือลำหนึ่งขับเข้ามาทางนี้

ในสถานการณ์ที่ไม่มีแสงไฟใดๆ มีเพียงแค่แสงจันทร์อ่อนๆส่องมาบนเกาะเล็กนี้

ทะเลในบริเวณที่ไม่ไกลนัก มืดมิดราวกับน้ำหมึก

แต่สำหรับไป๋ยี่เฟยแล้ว ยังคงสว่างราวกับกลางวันแสกๆ

เรือเทียบท่าอย่างรวดเร็ว ท่านดยุกที่อ้วนจนทำให้คนพะอืดพะอมถูกคนใช้วีลแชร์ขนาดมหึมาเข็นลงมาจากเรือ

หลังจากที่ท่านดยุกลงจากเรือถึงได้เห็นไป๋ยี่เฟยและหยุนอิงยืนอยู่ด้วยกัน จากนั้นก็สังเกตเห็นเรือใหญ่สิบกว่าลำที่จอดอยู่ทางด้านนั้นอีก

สีหน้าของท่านดยุกเคร่งขรึมขึ้นมา หัวเราะเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ย “ที่แท้คุณชายจีอิงคือสาวน้อยที่งดงามนี่เอง！”

ทุกคนต่างก็นึกว่าจีไซมีลูกชายสามคน ดูเหมือนน้อยมากที่จะมีคนรู้ว่าคุณชายรองที่จริงแล้วเป็นคุณหนูรอง

สำนักยี่เหมิงแม้ว่าจะอยู่ภายในอำนาจของสมาพันธ์วรยุทธ แต่พวกเขาก็ไม่รู้จุดนี้เหมือนกัน

หยุนอิงก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับการตกใจของท่านดยุก เพียงแต่เอ่ยขึ้นกับไป๋ยี่เฟยว่า “ส่งให้กับคุณแล้ว”

หลังจากพูดจบ หยุนอิงก็ถอยไปด้านหลัง

ท่านดยุกเห็นดังนี้ตวาดด้วยความโมโหในทันที “คุณชายรอง ผมถามตัวเองดูแล้วว่าไม่เคยล่วงเกินคุณมาก่อน ทำไมคุณต้องทำเช่นนี้กับผม?”

หยุนอิงกลับไม่ได้สนใจเขา

ก่อนหน้านี้เธอบรรลุการเจรจาต่อรองกับไป๋ยี่เฟย ดังนั้นจึงโทรศัพท์บอกท่านดยุก ให้เขามาที่นี่ปรึกษาหารือเกี่ยวกับการวางแผนเขตอิทธิพลที่หนานเหมิน ที่จริงแล้วคือหลอกท่านดยุกมา ให้ไป๋ยี่เฟยฆ่า

และลูกชายทั้งสองคนของจีไซต่างก็ตายไปแล้ว จีอิงกลายเป็นผู้สืบทอดเพียงแค่คนเดียว งั้นเขาก็จะเป็นผู้นำสมาพันธ์วรยุทธรุ่นต่อไป ดังนั้น จีอิงจะปรึกษาหารือกับเขาเรื่องการวางแผนเขตอิทธิพล ก็นึดว่าตนเองถูกให้ความสำคัญ ก็เลยมาอย่างสุขสันต์

แต่ใครจะรู้ คิดไม่ถึงว่าหยุนอิงจะยืนอยู่ด้วยกันกับไป๋ยี่เฟย

เขาเข้าใจในทันทีว่าตนเองถูกหลอกเข้ามาหาความตาย ดังนั้นเขาจึงโมโหมาก

ไป๋ยี่เฟยทนไม่ไหวไอออกมาสองสามที ทั้งยังกระอักเลือดคำใหญ่ออกมาอีก สีหน้าซีดเผือดจนอยู่ในค่ำคืนที่มืดมิดก็ดูเหมือนจะสามารถมองเห็นความสว่างเล็กน้อยออกมาได้ เขาเอ่ยขึ้นว่า “ฉันใกล้จะตายแล้ว”

“มึงตายแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับกู?” ท่านดยุกตะคอกด้วยความโมโห

ไป๋ยี่เฟยอยู่หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ความเกี่ยวข้องน่ะใหญ่มากเลย เพราะว่าฉันอยากจะพาแกไปด้วยกัน”

“บ้านมึงสิ！มึงเลิกคิด！”

ตอนที่ไป๋ยี่เฟยกำลังวางแผนให้เฟยเสว่กรุ๊ปกดขี่หนานเหมิน ดังนั้นทำให้สมาพันธ์วรยุทธต้องยอมสละท่านดยุกมาเป็นเบี้ยในการแลกเปลี่ยน กลับคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะ

ตอนนี้จุดหมายของเขามาถึงแล้ว แต่ว่าตนเองก็น้ำมันหมดตะเกียงแล้วเช่นเดียวกัน

เขาตอนนี้ถึงแม้จะแค่ยืนอยู่ก็ยังค่อนข้างที่จะกินแรง

และท่านดยุกก็ต้องเห็นแล้วเป็นธรรมดา ดังนั้นสีหน้าที่โมโหของเขาจึงค่อยๆผ่อนคลายลง ถึงขั้นยังหัวเราะขึ้นมา “ฉันนึกว่าแกมีไม้ตายอะไรเสียอีก สุดท้ายแกเองต่างก็กำลังจะตายแล้ว ยังบอกว่าคิดจะพาฉันไป แกฝันหรอ?”

“อีกทั้ง ต่อให้พละกำลังของแกไปถึงจุดสุดยอด ก็เป็นเพียงแค่ระดับหนึ่งชั้นกลาง ฉันเป็นถึงยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูง อาศัยแค่แกคิดว่าจะสามารถฆ่าฉันได้?”

ก่อนหน้านี้ตอนที่ไป๋ยี่เฟยอยู่ที่สำนักยี่เหมิงได้สังหารยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูงไปคนหนึ่ง ในตอนนั้นหลังจากที่ท่านดยุกได้เห็นถูกทำให้ตกใจมากจริงๆ แต่ต่อมาลองคิดอย่างละเอียด ก็เป็นเพียงแค่เจ้าหนุ่มคนนี้โชคดีก็เท่านั้น

หากไม่ใช่ฝ่ายตรงข้ามดูถูกคู่ต่อสู้ เขาพยายามอย่างสุดชีวิต เกรงว่าก็ฆ่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้

พูดถึงไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ต่างก็กำลังจะตายแล้ว อีกทั้งตนเองก็มีบทเรียนของก่อนหน้านี้อีก ขอเพียงแค่ตนเองไม่ดูถูกศัตรู ไป๋ยี่เฟยไม่มีทางฆ่าเขาได้

แต่ทว่า ในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยเอ่ยขึ้นว่า “ฉันฆ่าแกไม่ได้ ยังมีพวกเขา”

ในขณะที่พูด ไป๋ยี่เฟยชี้ไปยังเรือเหล่านั้นที่อยู่ด้านหลังของท่านดยุก

ท่านดยุกหยุดชะงักในทันที มองไปยังเรือแถวนั้นที่อยู่ด้านหลังของเขา

ไป๋ยี่เฟยเอ่ย “ฉันฆ่าแก พวกเขาไม่สนใจอย่างแน่นอน งั้นหากเป็นแกฆ่าฉัน พวกเขาไม่มีทางเฝ้าดูอย่างนิ่งดูดายโดยเด็ดขาด”

ตัดพวกไป๋หยุนเผิงออก จีไซคนเหล่านั้นก็ไม่มีทางยอมเช่นเดียวกัน เพราะว่าพวกเขาต้องการรอคนๆนั้น

ประโยชน์ของไป๋ยี่เฟยก็คือล่อคนๆนั้นออกมา ถ้างั้นก่อนหน้าที่ร่างกายของเขาจะถูกสูญเสียพลังจนตาย ออกมาช่วยชีวิตเขา ถ้างั้นเป้าหมายของพวกเขาก็ถึงที่แล้ว