บทที่ 1082 คุณย่าของคุณปู่

หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงก็ชะงักนิ่งพร้อมเพรียงกัน เสียงร้องไห้ก็หยุดลงในทันที

เมื่อทุกคนเห็นฉากนี้ก็ตกตะลึง

มีเพียงเยว่เท่านั้นที่ถอนหายใจและพูดว่า: “หาที่เงียบๆให้เขาเถอะ”

ทุกคนยังคงตกตะลึงอยู่ ไป๋หยุนเผิงดึงสติกลับมาก่อน ต่อจากนั้นตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า: “เร็วเข้า! รีบหามเขาขึ้นไปบนเรือ!”

ไม่มีใครรู้ว่าเยว่มาถึงเมื่อไหร่? แล้วมาได้อย่างไร?

บางทีเขาก็อาจจะซ่อนตัวอยู่ในเรือลำหนึ่งตั้งแต่เริ่มแรก

แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว สิ่งสำคัญคือ เขาลงมือแล้ว เขาช่วยไป๋ยี่เฟยแล้ว

ไป๋ยี่เฟยฟื้นขึ้นมา กำลังถูกคนหามเดินขึ้นไปบนเรือ

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่เต็มใจ เขาพูดด้วยความยากลำบากว่า: “อย่าไป!”

ทุกคนหยุดนิ่งในทันที

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมา และมองไปที่เยว่ แล้วพูดอย่างอ่อนแอมาก: “คุณบอกคุณจะมาช่วยผม”

“นี่เป็นเพียงเล่ห์เพทุบาย”

“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้คุณสามารถช่วยผมได้ ก็สามารถรอจนถึง…..พวกเขากลับไปทั้งหมดแล้ว ค่อยช่วย”

เยว่ยิ้มเล็กน้อยและส่ายหน้า: “ไม่ช่วยนายไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะไม่อยากช่วย”

ความหมายในคำพูดก็คือ ตอนนี้เขาอยากช่วยไป๋ยี่เฟย สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับที่เขากลัวหรือไม่กลัว

ประโยคคำพูดธรรมดาๆ กลับเผยให้เห็นความมั่นใจและความแข็งแกร่งของคนนี้

ทั้งๆที่เขารู้ว่านี่เป็นเล่ห์เพทุบายที่พุ่มเป้าหมายไปยังเขา ต่อให้เขาต้องการจะช่วยไป๋ยี่เฟยจริงๆ ก็สามารถรอจนกว่าศัตรูทั้งหมดเหล่านี้กลับไปค่อยช่วยเขา

แต่ทว่า เยว่พูดว่า เขาช่วยเขาโดยที่ไม่สนใจว่าจะเป็นเล่ห์เพทุบายหรือไม่ใช่เล่ห์เพทุบาย และก็ไม่มีทางกลัวคนเหล่านี้ เพียงแต่ว่าเขาอยากจะช่วยก็ช่วย ไม่อยากช่วยก็ไม่ช่วยเท่านั้นเอง

ไป๋ยี่เฟยไม่ใช่ว่าเข้าใจความคิดของเขาดีมากนัก เขาเพียงแค่สงสัย เดิมทีเยว่ที่ไม่อยากช่วยเขา ทำไมจู่ๆก็อยากจะช่วยเขา?

ในเวลานี้ เรือที่เดิมทีกำลังจะออกไปก็หยุดลงทุกลำ แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้ออกมาทั้งหมด

แต่จ้องมองไป๋ยี่เฟยอย่างเงียบๆ มองดูไป๋ยี่เฟยถูกหามเข้าไปในห้องโดยสารเรือ และก็มองดูเยว่เดินเข้าไปในห้องโดยสารเรือ

ไป๋ยี่เฟยถูกหามเข้าไปในห้องรับรองห้องหนึ่ง หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงก็รีบตามขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

แต่ตอนที่อยู่ที่หน้าประตู ถูกเยว่ห้ามไว้“ผู้หญิงห้ามเข้าไปเข้าใน”

หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงกังวลใจในทันที

ไป๋หยุนเผิงก็ปลอบทั้งสองคน: “ไป๋ยี่เฟยยังมีโอกาสรอด เชื่อฟังคุณผู้ชายท่านนี้เถอะ”

ในเวลานี้ เยว่ก็พูดว่า: “ขอโทษด้วย ฉันพูดผิดแล้ว แต่ทุกคนก็ห้ามเข้าไปข้างใน”

ไป๋หยุนเผิง: “…..”

......

ไป๋หยุนเผิงและคนเหล่านั้นต่างก็ไม่รู้ว่าเยว่เป็นใคร และผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์คงจะมีแต่ซินชิวและจื่ออีที่เคยเจอเยว่ แม้แต่เหลียงหมิงเยว่และจีไซก็ไม่เคยเจอมาก่อน

แต่ไม่ว่าจะเคยเจอเขาหรือไม่เคยเจอ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

พวกเขาเห็นกับตาตัวเองว่าชายหนุ่มคนนี้วางมือไว้บนหน้าอกของไป๋ยี่เฟย ต่อจากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ฟื้นขึ้นมา

ถ้าอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นใคร เยว่บอกแล้วว่าเขาสามารถช่วยไป๋ยี่เฟยได้ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องสามารถช่วยได้อย่างแน่นอน

ในเวลานี้ หยู่โม่ที่แต่งตัวสวยงามเล็กน้อยก็เดินออกมาจากฝูงชน เธอยื่นกระเป๋าเดินทางสีแดงใบเล็กให้เยว่

หลังจากที่เยว่รับมาแล้ว เขาก็กวาดสายตามองไปรอบหนึ่งและหยุดอยู่ที่เรือที่อยู่ไม่ไกล

เขาพูดอย่างราบเรียบกับคนเหล่านั้นว่า: “มีเพียงช่วยให้เขารอด พลังของฉันถึงจะลดลงไป แต่ถ้าหากถูกขัดจังหวะ ไป๋ยี่เฟยจะตาย แต่พลังของฉันก็จะไม่เสียหายแม้แต่น้อย ”

“ดังนั้น ไม่ต้องกังวล”

หลังจากที่พูดจบเขาก็เอากระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้าไปในห้องโดยสารเรือ

และไป๋หยุนเผิงรีบให้คนล้อมเรือทั้งลำ แต่ละคนท่าทางระมัดระวัง

สิ่งที่เยว่พูดเมื่อกี้นี้ทำให้ไป๋หยุนเผิงรู้ว่า กระบวนการช่วยชีวิตคนนั้นอันตรายมาก ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องปกป้องพวกเขาในช่วงเวลานี้ให้ดี ห้ามปล่อยให้พวกเขาโดนขัดจังหวะ

และคนของตัวเองที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็รู้ความสำคัญของกระบวนการนี้ ดังนั้นทั้งหมดจึงเฝ้าระวัง สาบานให้ตายก็ไม่ให้คนนอกรบกวน