บทที่ 1083 ขั้นตอนสุดท้าย

ถ้าหากผู้หญิงคนนี้พูดถูก ผู้ชายที่ช่วยไป๋ยี่เฟยคนนั้นก็เป็นเยว่ไม่ใช่เหรอ?

หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงยิ่งอยู่ยิ่งกังวลใจมากขึ้น ตอนที่กำลังเกิดโทสะ จะตอบโต้ผู้หญิงคนนี้ในทันที ไป๋หยุนเผิงรีบก้าวไปข้างหน้าก่อน ตบไหล่ของหลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิง พูดกระซิบว่า : “วางใจเถอะ ไป๋ยี่เฟยได้รับการช่วยชีวิตแล้วจริงๆ”

......

ไป๋ยี่เฟยได้รับการช่วยชีวิตแล้วจริงๆ

การรักษาครั้งหนึ่งของเยว่ทำให้ไป๋ยี่เฟยรู้สึกชัดเจนว่าร่างกายของตัวเองเต็มไปด้วยพลังใหม่อีกครั้ง

เพียงแต่ร่างกายของเขายังคงเจ็บอยู่ เขายังคงต้องเจ็บปวดราวกับวิญญาณที่ฉีกขาดด้วยกำลังคน

โชคดีที่เขาหาของบางอย่างมากัดไว้ได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะทนไม่ไหวกัดลิ้นขาด

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกความเจ็บปวดแบบนี้ผ่านพ้นไปนานมากแล้ว นานเหมือนกับราวหนึ่งศตวรรษ ในที่สุดความเจ็บปวดก็ค่อยๆลดลงแล้ว

ในเวลานี้ในที่สุดเขาก็มีแรงที่จะลืมตาขึ้น

และตอนนี้เขาถึงได้พบว่า สิ่งของที่เขาหยิบมากัดไว้ในปากกลับเป็นมือซ้ายของเยว่ แต่เพราะเขากัดแรงมาก มือซ้ายของเขาจึงเต็มไปด้วยเลือดและรอยฟัน

ไป๋ยี่เฟยรีบปล่อยมือซ้ายของเยว่อย่างรวดเร็ว ภายในใจก็รู้สึกผิดและตื่นตระหนก“ขอโทษ…..ขอโทษครับ…..”

เยว่ดึงมือกลับไปอย่างใจเย็น ยกขึ้นตรงหน้าของเขา และพูดอย่างราบเรียบว่า: “นี่คือตอบแทนพระคุณด้วยความแค้นเหรอ?”

เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยเช่นนี้ก็รีบอธิบาย“อาลั่ง ไม่ใช่…..”

ต่อจากนั้นเขาก็รู้สึกว่าการเรียกแบบนี้ไม่ถูกต้อง ก็รีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว: “ท่านเทียด เมื่อกี้นี้ผมไม่รู้เอาอะไร เจ็บปวดมากจริงๆ จับของอะไรได้ก็กัด ขอโทษ! ขอโทษด้วยจริงๆครับ!”

เยว่ค่อยๆขมวดคิ้ว“ท่านเทียด? นายแน่ใจว่าไม่ได้ด่าคน?”

ในใจของไป๋ยี่เฟยก็ยิ่งรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน ในเวลานี้เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า ผมสีดำของเยว่ ตอนนี้ก็ขาวไปครึ่งหนึ่ง

เยว่ช่วยตัวเอง ใช้พลังของเขาไปครึ่งหนึ่ง

และสิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า ถ้าหากระดับแดนมีความลึกเพียงพอ ก็จะส่งผลต่อช่วงอายุขัยของคน อย่างน้อยผู้อาวุโสเหมือนกับเยว่แบบนี้ ถ้าหากเป็นคนธรรมดา คาดการณ์ว่าหลุมฝังศพของเขาก็ไม่มีแล้ว

และตอนนี้เพราะเขาช่วยไป๋ยี่เฟย ใช้อายุขัยของเขาไปแล้ว เยว่ไม่สามารถที่จะรักษารูปลักษณ์ที่อ่อนวัยของเขาได้อีกต่อไป

ไป๋ยี่เฟยทั้งรู้สึกผิดทั้งซาบซึ้งใจ“ท่านเทียด…..ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าไม่อยากช่วยไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาช่วยได้?”

เยว่พูดอย่างราบเรียบว่า: “ฉันทำเรื่องอะไรไม่มีเหตุผล”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกคอแห้งเล็กน้อย “แต่ว่า…..นี่เป็นเล่ห์เพทุบายพุ่มเป้าหมายไปยังท่าน! ท่านช่วยผมแล้ว พลังของท่านก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง ต่อจากนั้นพวกเขา…..”

เยว่แสยะยิ้มขัดจังหวะไป๋ยี่เฟย“ร่วมมือกันฆ่าฉันเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

เยว่หยิบถุงผ้าออกจากกระเป๋าเดินทางขนาดเล็ก เปิดข้างในถุงผ้าเป็นเข็มเงินแถวหนึ่ง เขาหยิบมาหนึ่งเล่ม ฝังไปที่ท้องของไป๋ยี่เฟย ปั่นเข็มไปด้วย พูดไปด้วย: “ตอนที่ฉันยังเป็นวัยรุ่นได้เจอกับท่านผู้สูงส่งคนหนึ่ง”

“เขารับลูกศิษย์ทั้งหมดห้าคน ฉันเป็นคนสุดท้าย”

“อันที่จริงแล้ว เขาก็เป็นแค่คนบ้า บนตัวไม่มีอะไรเลย นอกจากเงินและหนังสือโบราณไม่กี่เล่ม”

“เนื้อหาที่เขาสอนให้พวกเราฝึกอันที่จริงแล้วก็อยู่ในหนังสือ และเหตุผลที่พวกเรายินยอมที่จะติดตามเขา เป็นเพราะว่าเขามีเงินเท่านั้นเอง อยู่ในยุคนั้น กินอิ่มอบอุ่นกายก็ดีมากแล้ว”

“แต่เมื่อคิดดูแล้วก็แปลกมาก สิ่งเหล่านั้นในหนังสือเขาก็ฝึกฝนไม่เป็น เล่าให้พวกเรา พวกเรากลับสามารถที่จะฝึกฝนสิ่งต่างๆได้จริงๆ”

“จากนั้นพวกเรายิ่งอยู่ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆเพราะการฝึกฝน เขาโกรธ หยุดเล่าเรื่องในหนังสือให้พวกเรา ต่อจากนั้นฉันและซินชิวก็ขโมยหนังสือออกมา”

“ที่แปลกไปกว่านั้นคือ ตัวของพวกเราเองฝึกฝนตามในหนังสือ ไม่สามารถที่จะฝึกฝนได้เลย แต่ตราบใดที่ท่านผู้สูงส่งคนนั้นเล่า พวกเราก็จะเข้าใจ น่าแปลกมากจริงๆ”

“ต่อมาเขาก็ตายก่อนที่จะเล่าสิ่งต่างๆในหนังสือจบ”

“เขาเล่าให้พวกเรามาทั้งหมดสามสิบปี และในช่วงสิบสามปีนี้ รูปลักษณ์ของเราแทบจะไม่เปลี่ยนไป แต่เขา แก่ตายแล้ว”

“หลังจากที่เขาตายไปแล้ว พวกเราพบว่าหนังสือหายไปหนึ่งเล่ม”

“เพราะฉันฝึกฝนได้เร็วที่สุด เข้าใจมากที่สุด อีกสี่คนก็คิดว่าฉันขโมยหนังสือไป แต่ฉันไม่ได้ขโมย ฉันก็ขี้เกียจที่จะอธิบายให้พวกเขา ต่อจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายจากกันไป”

“อันที่จริงแล้วฉันเป็นคนที่ขี้เกียจมาก สิ่งที่ชอบที่สุดไม่มีอะไรเกินกว่าสาวสวย ดังนั้นเวลาที่ทุ่มเทให้กับการฝึกฝนอย่างแท้จริงไม่ได้มากเท่าไหร่ แต่พวกเขาสี่คนขยันหมั่นเพียรมาก โดยเฉพาะซินชิว เขาใช้ทั้งชีวิตมาทำความเข้าใจกับหนังสือเหล่านั้นที่ท่านผู้สูงส่งทิ้งไว้”

“แต่เรื่องของความสามารถพิเศษนั้นจนปัญญาจริงๆ ต่อให้ฉันจะขี้เกียจ ไม่ทุ่มเทแค่ไหน ฉันเข้าใจมากกว่าพวกเขาเป็นอย่างมาก โดยธรรมชาติแล้ว แดนของฉันก็สูงกว่าพวกเขา”

“ผ่านไปเกือบหนึ่งร้อยปีแล้วมั้ง? หรือว่าพวกเขาคิดว่าเวลาหนึ่งร้อยปี แดนของฉันจะก้าวหน้าช้าเหมือนกับพวกเขาเหรอ?”

เยว่ยิ้มอย่างชั่วร้ายในทันที “ต่อให้พลังลดไปครึ่งหนึ่งแล้วยังไง? แดนในตอนนี้ของพวกเขา อยู่ในสายตาของฉัน ก็ไม่เท่าไหร่หรอก”