บทที่ 1087 ความทรงจำ

แต่ที่มุมปากของเขามีเลือดออก บนร่างกายมีบาดแผลมากมายที่ทำให้คนตกใจ และร่างกายส่วนบนทั้งหมดของเขา ถูกห่อด้วยผลึกน้ำแข็งแล้ว

อันที่จริงแล้วเยว่สามารถที่จะถอยได้ เกิดเขาถอยไป คนที่ซินชิวโจมตีโดนก็คือหยู่โม่ที่อยู่ข้างหลังของเขา

ดังนั้นที่ตัวของเขาสามารถที่จะต่อต้านกับทั้งสามคนได้อย่างกะทันหัน แบกรับการโจมตีทั้งหมดของพวกเขาไว้

หยู่โม่ตกใจมาก ดึงสติกลับมาได้ก็รีบประคองเยว่ไว้“คุณเป็นไงบ้าง?”

หลังจากที่ทั้งสามคนที่ถูกสะท้านกระเด็นก็ลุกขึ้นมาต่างก็กระอักเลือดคำใหญ่

คนที่ได้รับบาดเจ็บมากที่สุดคือซินชิว เขาเผชิญหน้าปะทะกับเยว่ตรงๆ โดนเยว่ต่อยหนึ่งหมัด

ต่อจากนั้นถึงเป็นจื่ออีและเทียนฉี ถึงกระนั้น ร่างกายของพวกเขาก็โอนเอนไปมาในขณะนี้ ขนาดยืนก็ทรงตัวไม่อยู่

พลังของแดนเหนือเทพยุทธ์นั้นเหลือทนสำหรับคนธรรมดา ต่อให้จะอยู่ในระดับเดียวกัน ก็ไม่กล้าแบกการโจมตีของคู่ต่อไว้อย่างกะทันหัน

ดังนั้นผลสุดท้ายก็คือบาดเจ็บด้วยกันทั้งคู่

นี่เป็นสถานการณ์ที่เหลียงหมิงเยว่และจีไซเห็น

ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นฉากนี้ ต่างก็สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกัน ข้างหลังก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป ก็ยังมีคนซ่อนอยู่หนึ่งคน คือหยุนอิง

ความแข็งแกร่งของตัวเธอเองก็แค่ก้าวเข้าสู่แดนเทพยุทธ์ครึ่งขา ไม่ได้ถือว่าอ่อนแอ แต่เมื่อเธอเห็นการต่อสู้ในแดนเหนือเทพยุทธ์ ถึงได้รู้ว่าความแข็งแกร่งของตัวเองก็ยังไม่เท่าไหร่

เธอยากที่จะจินตนาการได้จริงๆว่า พลังของคนคนหนึ่งกลับสามารถแข็งแกร่งพอที่จะควบคุมสิ่งของในอากาศได้ แล้วก็เปลี่ยนเป็นไฟและน้ำแข็ง

สิ่งนี้ทำให้เธอตกใจมากเกินไป

และในเวลานี้ ก็มีคนเข้าร่วมการต่อสู้นี้อีก

ทั้งสามลงมาจากบนเรือลำหนึ่ง

นอกจากเหนือจากเหลียงหมิงเยว่และจีไซ ยังมีชายชราที่หลังค่อมคนหนึ่ง

หยู่โม่มองดูพวกเขาอย่างระมัดระวัง

ที่มุมปากของเยว่ยังคงมีเลือดออกอยู่ ถ้าหากไม่ใช่หยู่โม่ประคองเขา เกรงว่าเขาก็ยังทรงตัวไม่อยู่ ในเวลานี้เขาไม่มีพลังมากพอที่จะลงมืออีกแล้ว

ซินชิวทั้งสามคนก็ยืนโอนเอนไปมาอยู่ข้างๆ ดูท่าทางก็เหมือนกับว่าจะไม่มีพลังมากพอที่จะลงมือแล้ว

พวกเขาทั้งห้าคน มีเพียงหยู่โม่เท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบ

ในเวลานี้ เหลียงหมิงเยว่และจีไซเดินเข้ามา คำนับให้ซินชิว“อาจารย์”

ซินชิวมองไปที่พวกเขาอย่างราบเรียบ ไม่ได้ขานรับ

เหลียงหมิงเยว่ยืนตัวตรง และพูดว่า: “อาจารย์ ตอนนี้ตั๊กแตนจับจักจั่นนกขมิ้นอยู่ด้านหลังหรือเปล่า?”(สำนวนนี้หมายความว่าเอาแต่จ้องจะคิดบัญชีกับผู้อื่นโดยลืมไปว่าตนเองก็อาจจะกำลังถูกผู้อื่นจ้องจะคิดบัญชีเช่นกัน)

จีไซพูดด้วยรอยยิ้ม: “อันที่จริงพวกเราก็คาดเดาแผนการของอาจารย์ได้มาไม่นานนี่เอง แต่ว่าอาจารย์น่าจะรู้แผนการของพวกเราตั้งนานแล้วใช่มั้ย?”

“อยู่ในสถานการณ์ที่รู้แล้วยังคงดำเนินการต่อไป ดูเหมือนว่าอาจารย์จะไม่ได้ให้ความสำคัญกับพวกเราเลยนะ?”

“แต่ว่า สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนมากแล้ว พวกเราต่างหากที่เป็นนกขมิ้นที่แท้จริง”

ชายชราที่หลังค่อมก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มให้กับคนเหล่านี้

สีหน้าของเทียนฉีไม่พอใจเป็นอย่างมาก“พวกแกอยากจะทำอะไร?”

“แหวะ!”

ทันทีที่พูดจบ ควบคุมไม่ได้อย่างหนัก กระอักเลือดหนึ่งคำ

เหลียงหมิงเยว่มองไปที่เขาแล้วว่า: “แน่นอนว่าส่งผู้อาวุโสทุกท่านไปตาย ต่อจากนั้นพวกเราสามคนมาแบ่งคลังเก็บทองอย่างเท่าเทียมกัน”

“แกอย่าได้คิด!”เทียนฉีโกรธจัด

เงินและอำนาจเป็นความปรารถนาที่ไม่อาจลบล้างของผู้คนตลอดมา เหลียงหมิงเยว่พวกเขาก็อยากจะยึดครองคลังเก็บทอง และฆ่าผู้คุ้มครองคลังเก็บทองเหล่านี้ทิ้ง

ซินชิวพวกเขาก็ต้องการครอบครองคลังเก็บทอง ดังนั้นพวกเขาต้องการฆ่าเยว่ที่คุกคามพวกเขา

ต่างคนต่างอยากฆ่ากัน สุดท้าย เป้าหมายก็เพียงแค่อยากจะยึดครองคลังเก็บทองเท่านั้นเอง

เทียนฉีและคนอื่นๆก็ย่อมโกรธเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีกำลังในการต่อสู้แล้ว

เยว่และพวกเขาบาดเจ็บด้วยกันทั้งคู่ เหลียงหมิงเยว่พวกเขากลายเป็นนกขมิ้นที่เก็บเกี่ยวสุดท้าย

“ตูม!”