บทที่ 1088 หน้าไม่อาย

ชายชราหลังค่อมมองดูเหลียงหมิงเยว่เริ่มหวั่นไหวอีกแล้ว และอดไม่ได้ที่พูดอย่างไม่พอใจ“นังหนูนี้แมร่งสะกดจิตคนเก่งจริงๆ กูจะฆ่าแกก่อนแล้วกัน!”

พูดไปด้วยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปถึงตรงหน้าของฉีฉี และชกไปทางฉีฉีหนึ่งหมัด

กำปั้นนั้นตรงไปที่หัวของฉีฉี แต่พลังของแดนเทพยุทธ์คนหนึ่ง ชกไปที่หัวของยอดฝีมือระดับที่สอง ตอนจบคงจะหัวกบาลแตกสมองไหลแน่ๆ

อย่างไรก็ตามฉากมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

เมื่อกำปั้นของชายชราหลังค่อมชกไปที่บนหัวของฉีฉี ฉีฉียืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิม

ชายชราหลังค่อมกลับร้องโอดโอย

“อ๊ากกกก!”

ต่อจากนั้น ชายชราหลังค่อมถอยหลังไปสองก้าว บนหน้าผากของเขายุบไปส่วนหนึ่งอย่างกะทันหัน แล้วก็กระอักเลือดคำใหญ่ และล้มลงกับพื้น

เมื่อคนที่เห็นฉากนี้ต่างก็ตกตะลึง

แม้แต่ฉีฉีก็ตกใจ และหลังจากตกตะลึงก็นิ่งอึ้ง

หลังจากที่ประหลาดใจ ในที่สุดเหลียงหมิงเยว่ก็ดึงสติกลับมา ในเวลานี้ เดิมทีพวกเขากำลังหวั่นไหวก็ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เหลียงหมิงเยว่มองซินชิวด้วยท่าทางที่ไม่ดี และแสยะยิ้มพูดว่า: “อาจารย์! ท่านยังใช้วิธีการทุกอย่างไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลจริงๆน่ะ! เกือบจะโดนท่านหลอกแล้ว”

ใบหน้าของจีไซก็ไม่พอใจ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ขอบคุณสำหรับคำสั่งสอนก่อนตายของอาจารย์จริงๆ”

เมื่อซินชิวเห็นเช่นนี้ก็อดไม่ที่จะมีท่าทางที่ผิดหวังเล็กน้อย

ซินชิวตอนที่ฉีฉียังเด็กมากเคยทิ้งยันต์รักษาชีวิตไว้บนตัวของเธอ

ความจริงยันต์รักษาชีวิตนี้ก็เป็นค่ายกลอย่างหนึ่ง สามารถที่จะชีวิตของฉีฉีในช่วงเวลาวิกฤติ ไม่เพียงเท่านั้น ยังสามารถที่จะสะท้อนฆ่าอีกฝ่ายได้ด้วย

ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยก็ประสบมาก่อน เพียงเพราะว่าไป๋ยี่เฟยยังไม่ถึงแดนเทพยุทธ์ ดังนั้นไม่สามารถที่จะกระตุ้นผลสะท้อนฆ่าได้ ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเขาก็ตายไปแล้ว

และเหตุผลที่ตอนนี้ซินชิวพาฉีฉีมาด้วย คิดๆดูแล้วก็แค่เพื่อให้ฉีฉีจัดการกับเหลียงหมิงเยว่และจีไซ

พูดตรงๆ ฉีฉีไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าหมากรุกเม็ดนั้นของซินชิวเท่านั้นเอง

ซินชิวก็ถอนหายใจเล็กน้อย “เธอพูดถูก พวกนายเป็นลูกศิษย์สองคนที่ฉันภาคภูมิใจที่สุด ฉันก็บอกกับเธอตลอดว่า ตั้งตารอพวกนายกลับมาเยี่ยมฉันทุกปี”

“แต่ทว่า เมื่อความปรารถนาของคนไม่เป็นจริงเพียงเพราะจะค่อยๆเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา ไม่ได้เพราะค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา”

“ดังนั้น ฉันจำเป็นต้องป้องกัน”

หลังจากที่เยว่มองละครนี้ออก ก็พูดด้วยรอยยิ้ม: “ศิษย์พี่ พี่ไม่เหนื่อยเหรอ?”

ซินชิวนิ่งอึ้งเล็กน้อย แล้วก็พูดด้วยรอยิ้มจางๆ: “ผู้คนมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เดิมทีก็เหนื่อยมาก”

เยว่ไม่ได้สนใจเขา แต่พูดกับฉีฉีว่า: “สาวน้อย ตอนนี้เธอน่าจะเข้าใจแล้วนะ? อาจารย์ของเธอก็แค่หลอกใช้เธอเท่านั้นเอง”

ฉีฉีหันหน้ามองไปที่ซินชิวอย่างยากที่จะเชื่อ

สีหน้าท่าทางของซินชิวไม่เปลี่ยนแปลง

ในใจของฉีฉีเจ็บปวด

ในเวลานี้ เหลียงหมิงเยว่พูดว่า: “ศิษย์น้อง เธอรีบหลีกทางเถอะ เขาไม่คู่ควรที่เธอจะปกป้องขนาดนี้!”

จีไซพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “จะหลีกทางหรือไม่หลีกทางก็ไม่เป็นไร ฆ่าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนก็ไม่เป็นไร !”

หลังจากที่ฉีฉีลังเลสักพัก สุดท้ายยังเลือกที่จะปกป้องซินชิว เธอเผชิญหน้ากับเหลียงหมิงเยว่และคนอื่น ก่อนหน้าที่จะหลับตาลงมาพร้อมกับความเด็ดเดี่ยวเล็กน้อย “ถูกหลอกใช้แล้วยังไงล่ะ? ฉันถูกอาจารย์เลี้ยงดูจนเติบโต ไม่มีอาจารย์ ฉันตายไปตั้งนานแล้ว”

“ตอนนี้ แค่เอาชีวิตคืนให้อาจารย์เท่านั้นเอง พวกนายจะฆ่าก็ฆ่า!”

เหลียงหมิงเยว่และจีไซสบตากันแวบหนึ่ง เตรียมพร้อมที่จะลงมืออย่าพร้อมเพรียง

แต่ในขณะนั้น จื่ออีพูดอย่างกะทันหันว่า: “เป้าหมายของพวกนายอยากจะได้คลังเก็บทองไม่ใช่เหรอ?”

ในเวลาเดียวกันเหลียงหมิงเยว่และจีไซก็นิ่งอึ้ง

จื่ออีพูดต่อไปว่า: “ต่อให้พวกนายฆ่าพวกเราไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกเราเป็นแค่ผู้คุ้มครองคลังเก็บทอง เยว่เป็นผู้ตรวจตรา แม้ว่าพวกนายจะฆ่าพวกเราแล้ว มีเขาอยู่ พวกนายก็ไม่ได้คลังเก็บทองเหมือนกัน”

จีไซพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนี้ ก็อย่าได้คิดที่จะมีชีวิตรอดออกไป!”

สีหน้าท่าทางของจื่ออีเย็นชา“งั้นพวกนายสามารถเลือกเยว่ก่อนได้”

จีไซและเหลียงหมิงเยว่สบตากันแวบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าในสายตาของอีกฝ่ายลังเล

ในเวลานี้ จื่ออีก็พูดอีกว่า: “ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเยว่คนนั้น ความแข็งแกร่งพอๆกันกับฉัน พวกนายมั่นใจว่าสามารถเอาชนะเธอได้มั้ย?”