บทที่ 1090 ฆ่าไม่ได้

คนที่แดนยิ่งสูง อุปนิสัยก็ยิ่งเย่อหยิ่ง และก็ยิ่งเห็นศักดิ์ศรีสำคัญกว่า ดังนั้นจีไซไม่มีทางขอความเมตตากับไป๋ยี่เฟยเด็ดขาด

นอกจากนี้ ไป๋ยี่เฟยฆ่าลูกชายทั้งสองคนของเขา เขาจะขอความเมตตากับศัตรูได้อย่างไร?

จีไซเพียงแค่จ้องมองไป๋ยี่เฟยด้วยความโกรธ แสดงท่าทางที่จะฆ่าก็ฆ่าเลย

ในขณะนี้ หยุนอิงก็พุ่งออกมา

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

หยุนอิงมาถึงตรงหน้าของไป๋ยี่เฟย คว้ามือของไป๋ยี่เฟยไว้ในทันที

หยุนอิงพูดอ้อนวอนว่า: “ไป๋ยี่เฟย เห็นแก่หน้าฉัน อย่าฆ่าเขา ขอร้องนายล่ะ”

ไป๋ยี่เฟยมองหยุนอิงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่ค่อยเข้าใจความคิดของหยุนอิงเป็นอย่างดี

“ทำไมฉันต้องเห็นแก่หน้าเธอด้วย?”

“เพียะ!”

ไป๋ยี่เฟยตบไปที่หยุนอิงหนึ่งฝ่ามือ

“ผลัวะ!”

หยุนอิงถูกตบกระเด็นออกไปด้วยฝ่ามือนี้ และตกอยู่ที่ตำแหน่งห่างออกไปไม่กี่เมตร

หยุนอิงหันหลังไปอย่างกะทันหัน ด้วยท่าทางที่มึนงง ต่อจากนั้นดวงตาก็เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

เธอฝึกฝนคือวิชาฝึกพลังกาย ไม่ว่าไป๋ยี่เฟยจะลงมือกับเธอกี่ครั้ง ก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเธอทั้งนั้น

ตอนนี้ ใบหน้าของเธอก็บวมขึ้นมาแล้ว

ดังนั้น ไม่ว่าจะฝึกฝนแข็งแกร่งแค่ไหน อยู่ต่อหน้าของพลังที่เด็ดขาด ก็ไม่เท่าไหร่หรอก

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่หยุนอิงอย่างเยือกเย็น“ตั้งแต่ที่เจอเธอก็เริ่มเล่นงานฉัน ให้ฉันเดินเข้าไปในกับดักของเธอ เธอต้องการยึดตำแหน่ง วางแผนฆ่าจีซือ ทั้งหมดนี้ก็ไม่มีปัญหา แมร่งเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน?”

“แล้วก็เกี่ยวข้องอะไรกับฉุงลี่ซือ? ทำไมเธอถึงยอมชดใช้ชีวิตที่บริสุทธิ์ของเขาเพราะแผนการเหล่านี้ของเธอด้วย?”

“และทำไมฉันต้องเป็นแพะรับบาปแทนเธอด้วย? นำมาซึ่งการไล่ฆ่าทั้งหมดของสำนักหนานเหมิน?”

“เธอแมร่งเอาหน้าที่ไหนมาให้ฉันเห็นแก่หน้าเธอได้ด้วยเหรอ?”

“ฮึ! เธอรอเดี๋ยว! รอฉันฆ่าพ่อของเธอ ฉันค่อยมาคิดบัญชีระหว่างเรากับเธอดีๆ”

ท้ายที่สุด สาเหตุที่ฉุงลี่ซือเสียชีวิต ทั้งหมดก็เป็นเพราะแผนการของหยุนอิง

ยังรวมถึงหมู่บ้านของสือหลู่พวกเขาด้วย ทั้งหมดก็เป็นเพราะแผนการของหยุนอิง ถึงได้ก่อให้เกิดเรื่องราวทั้งหมดนี้ขึ้น

ถ้าหากไม่ใช่แผนการทั้งหมดนี้ของเขา ฉุงลี่ซือไม่มีทางแต่งงานกับจีซือ ไป๋ยี่เฟยก็ไม่มีทางมาที่สำนักหนานเหมินด้วยเหตุนี้ ก็ยิ่งไม่มีทางพบกับสือหลู่ พบกับท่านดยุก และไม่มีทางยั่วโมโหท่านดยุก เผาหมู่บ้านของสือหลู่

ก่อนหน้านี้ไป๋ยี่เฟยไม่ใช่ว่าไม่อยากฆ่าหยุนอิง เป็นเพราะเขารู้ว่าช่วงว่างระหว่างเขาและหยุนอิงนั้นใหญ่มากเกินไป ฆ่าเธอไม่ได้

ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เขาสามารถฆ่าเธอได้แล้ว!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ชกไปทางจีไซหนึ่งหมัด

แต่ทว่า หลังจากที่หมัดนี้ของเขาชกลงไปกลับรู้สึกถึงพลังที่ขัดขวางและพันธนาการ

ต่อจากนั้น เกล็ดน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆกำปั้นของเขา

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกถึงความเย็นที่ไม่อาจบรรยายได้จากหมัด และความหนาวเย็นก็ผ่านกำปั้นแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา

เป็นผลให้หมัดของไป๋ยี่เฟยถูกหยุดไว้กลางคัน

ในเวลาเดียวกัน ทั่วร่างกายของเขาก็กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เห็นฉากนี้ ทุกคนก็นึกถึงคนคนหนึ่ง ดังนั้นทั้งหมดหันหน้ามองไปทางซินชิว

ไม่รู้ว่าซินชิวมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับไป๋ยี่เฟยตั้งแต่เมื่อไหร่ ซึ่งอยู่ห่างจากเขาเพียงเจ็ดถึงแปดเมตร และในเวลานี้เขากำลังยื่นมือข้างหนึ่งที่สั่นคลอน

ไป๋ยี่เฟยหันหน้าไปเล็กน้อย และพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยว่า: “ที่แท้แกก็ยังต่อสู้ได้อีก!”

จีไซและเหลียงหมิงเยว่ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน นอกเหนือจากประหลาดใจแล้วก็ยังตื่นตระหนก ในใจก็หวาดกลัวอย่างฉับพลัน

ก่อนหน้านั้น พวกเขายังคิดว่าซินชิวและเยว่บาดเจ็บด้วยกันทั้งคู่ ดังนั้นจึงฉีกหน้ากันโดยไม่คำนึงไม่สนอะไรในทันที

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงคือ ซินชิวยังเหลือหนทางไว้หนึ่งทาง เขาก็ไม่ได้สูญเสียกำลังในการต่อสู้ไปทั้งหมด

ตอนนี้เหลียงหมิงเยว่และจีไซเข้าใจแล้ว ซินชิวเหลือหนทางนี้ไว้ ก็เพื่อจีไซและเหลียงหมิงเยว่

ถ้าหากเมื่อกี้นี้เขาลงมือกับซินชิวก่อน ซินชิวจะต้องจะใช้การโจมตีครั้งสุดท้ายกับพวกเขาอย่างแน่นอน และพวกเขาทั้งสองไม่สามารถทนทานต่อการโจมตีของแดนเหนือเทพยุทธ์ได้ด้วยซ้ำ ผลสุดท้ายแค่คิดก็รู้แล้ว

เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นระหว่างกลางคัน ก็คือไป๋ยี่เฟยมาถึงอย่างกะทันหัน